Archiwum Łosiów składa się z 3 części (serii) z odrębną sygnaturą, pochodzących z trzech różnych archiwów Łosiów. I. Zbiór „Łosiowianów” Wincentego Łosia, 1566-1916 (945 j.a.- 4 m.b.) Seria 1, podserie od 1.1 do 1.7. Sygn. 1/1 – 1/945 Wincenty Łoś zbierał wszelkie archiwalia dotyczące Łosiów i ich koligatów, w tym z ich autografami, portrety (oryginały lub kopie), fotografie, druki, rękopisy, a kolekcje nazwał “Łosiowianami”. Pozyskane obiekty i informacje ewidencjonował w „księgach akcesji” (sygn. 1/1-1/3), prowadzonych w l. 1874-1915, a wpisy do nich pozwalają stwierdzić że kolekcja archiwaliów zachowała się w znacznym procencie. Akta, druki i niektóre pamiątki przechowywał w tekach, opisanych i sygnowanych. Pochodziły z różnych archiwów i zbiorów, prywatnych i urzędowych, najwięcej pozyskał z wybrakowanych akt lwowskich sądów szlacheckich. Współpracował z nim Marian Alojzy Łoś (Kamień 17 VI 1867- Lwów 11 IX 1916), podporucznik wojsk austriackim zamieszkały we Lwowie. Najstarszy dokument w zbiorze to rewers Jana Łosia na tysiąc zł z 1566 r. Na kolekcję „Łosiowianów” złożyły się następujące archiwalia związane z Łosiami i ich koligatami - Lamarami, Dziannotami, Holstein-Beckami, Siemońskimi, Kirchmayerami i innymi: - dokumenty o różnym charakterze, dyplomy, korespondencja i inne rękopisy, oryginalne lub skopiowane, np. odpisy metryk stanu cywilnego, sylwy Feliksa A. Łosia z XVIII w., akta służby Andrzeja Łosia w armii austriackiej w Meksyku w l. 60 XIX w. czy lwowskiej organizacji Orzeł Biały, której jednym z założycieli był Franciszek Łoś, - dane o osobach, wizerunkach, nagrobkach, rezydencjach i ich zdjęcia, najczęściej złej jakości, - korespondencja W. Łosia dotycząca gromadzenia zbiorów, w tym od Mariana A. Łosia, - nieliczne akta własne, materiały warsztatowe i druki własnych prac historycznych, - druki „łosiowskie” – publikacje ich autorstwa i prace im dedykowane, druki ulotne, - piśmiennictwo dotyczące Łosiów i drobne artefakty: ordery, odznaczenia, pamiątki z uroczystości, itp. W Zbiorze znajduje się dyplom doktorski Stanisława Łosia, gdyż on sam przekazał go do tej kolekcji (sygn. 215). Ponadto w kolekcji są rysunki (m.in. projekty ilustracji do czasopisma „Świat”) i grafiki (XVII-XIX w.), fotografie kamienic krakowskich zaprojektowanych przez Teodora Talowskiego, z jego dedykacją, cenny zbiór map z XVI-XIX w. oraz nieco akt własnych Komisji Województwa Lubelskiego i Podlaskiego z 1 poł. XIX. Po śmierci W. Łosia jego zbiór przejął jego brat Witold, w 1947 r. przekazano go do Archiwum Państwowego w Lublinie. II. Archiwum Witolda i Marii z Tarnowskich Łosiów z Piotrowic, 1691-1943 (171 j.a.- 0,9 m.b.) Seria 2, podserie 2.1 i 2.2. Sygn. 2/1 – 2/171. Archiwum Łosiów z Piotrowic zachowało się szczątkowo. Wśród nielicznych dokumentów są akta W. Łosia związane z nauką w Szkole Kadetów Kawalerii w Hranicach na Morawach i służbą wojskową, materiały dotyczące jego działalności społecznej, nieco listów do niego oraz indeks syna Adama. Główną część stanowi duża kolekcja fotografii z XIX i XX w. Wśród 586 zdjęć dominują zdjęcia portretowe członków rodziny, dalszych krewnych i znajomych obojga małżonków ale głównie Marii Tarnowskiej, wykonane w zakładach fotograficznych w Krakowie, Warszawie, Lwowie, Rzeszowie i Lublinie oraz zagranicą. Liczne są fotografie portretowe Tarnowskich, w tym zbiorowa z około 1875 r. Ze zdjęć należących do Witolda Łosia znajduje się kilkadziesiąt fotografii związanych z armią austriacką - kolegów i znajomych z okresu nauki i służby wojskowej, w tym dwie z późniejszym następcą tronu Austro-Węgier arcyksięciem Franciszkiem Ferdynandem. Są amatorskie zdjęcia plenerowe wykonane głównie w Piotrowicach i Adamowie oraz związane Lublinem - z wyścigów konnych, Krajowej Wystawy Koni i wręczenia odznaczeń w 1937 r., są też fotografie woj. lubelskiego Albina Tramecourta (sygn. 2/108). Z biblioteki w Piotrowicach pochodzą dwa starodruki (sygn. 2/142, 2/143), trzy oprawne tomy prasy z lat 1829-1831 „Gońca Krakowskiego” i „Dziennika Powszechnego Krajowego”, nieco druków ulotnych, prasy i wycinków z XX w. III. Archiwum Stanisława i Marty z Budnych Łosiów z Niemiec, 1693-1974 (974 j.a.- 6,7 m.b.) Seria 3.1. Podserie 3.1.1 do 3.1.8. Sygn. 3/1 – 3/718. Akta Stanisława i Marty Łosiów W archiwum znajdują się głównie akta związane z nimi, przy czym połowa z 718 j.a. zawiera listy. Poza tym są akta osobiste obojga, zbiór odpisów dokumentów dotyczących genealogii rodu złożonych przez S. Łosia w celu uzyskania przyjęcia do Zakonu Kawalerów Maltańskich (1929 r.), akta związane z jego edukacją i studiami, teksty jego wspomnień, memoriałów i opracowań oraz publikacji , dzienniczki Marty Łosiowej, akta gospodarcze dóbr Niemce w pow. lubartowskim, w tym plany i nieliczne fotografie. Obfita jest korespondencja rodzinna, w tym około 2,5 tys. listów jakie wymienili pomiędzy sobą Marta i Stanisław Łosiowie, listy od jego rodziców i otrzymane od nich, korespondencja z innymi członkami rodziny, z duchownymi, a także licznymi znajomymi, np. S. Łosia z zamieszkałą w Szwajcarii Verą Ostchewsky-Krüglig (listy otrzymane i wysłane). Duże grupy akt i materiałów związane są z jego pracą w Zarządzie Cywilnym Generał Gubernatorstwa Lubelskiego (1916-1918) i Ministerstwie Spraw Zagranicznych (1919-1931), w Centrali i poselstwie w Londynie, zainteresowaniami i publikacjami dotyczącymi kwestii ukraińskiej. Są to akta przebiegu zatrudnienia, korespondencja oficjalna i nieoficjalna z urzędnikami, dyplomatami, politykami, działaczami i publicystami, uczonymi, m.in. brytyjskim konsulem generalnym w Polsce Frankiem Save`rym, prof. Oskarem Haleckim, prof Romanem Smal-Stockim, filozofem Williamem Caldwellem, Alfredem i Aleksandrem Bocheńskimi, publicystami Jerzym Giedroyciem, Vładimirem Poliakoffem, i wielu innymi. W zespole znajduje się wydawnictwo z IX Światowego Kongresu Pocztowego, dedykowane jemu jako delegatowi Polski (Londyn, 1929 r.), wycinki prasowe z jego tekstami i recenzjami oraz interesującymi go artykułami. Nieliczne akta związane są z jego pracą na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim. S. Łoś gromadził dokumenty związane z jego rodem, najstarszy z kilku zachowanych - list woj. pomorskiego Władysława Łosia do podskarbiego Hieronima Lubomirskiego z 1693 r., wyznacza datę początkową dla tej części zespołu. Podseria 3.2, sygn. 2/719 – 2/838 Archiwum rodzinne z Brzysk w pow. jasielskim, siedziby Heleny z Kotarskich i Mariana Łosiów. Są tu ich akta prawno-majątkowe i korespondencja, a także Augusta Łosia, ojca Mariana i przodków Heleny – Kotarskich, Konpoków i Wojnarowskich, kilka dokumentów staropolskich, materiały edukacyjne z 1 poł. XIX w., archiwalia rachunkowe, rękopisy literackie Karoliny z Rylskich Wojnarowskiej, listy ks. jezuity Karola Bołoz-Antoniewicza (1807-1852) . Podseria 3.3, sygn. 3/839 – 3/908 Archiwum rodzinne z Jastkowa koło Lublina, siedziby Natalii z Popławskich i Nikodema Budnych, zawiera dwie grupy akt: Akta Budnych z Niemiec i Jastkowa z niewieloma dokumentami osobistymi, gospodarczymi i korespondencją oraz Akta Magdaleny z Budnych i Andrzeja Łosiów z zapiskami pamiętnikarskimi, religijnymi i literackimi Magdaleny, materiałami dotyczącymi ich ślubu w 1930 r., aktami komandora Andrzeja Łosia (1899-1962), krewnego Stanisława, związane z jego nauką i służbą w marynarce wojennej i korespondencją prywatną z okresu kawalerskiego oraz zdjęcia nauczycieli i abiturientów Gimnazjum Emiliana Konopczyńskiego w Warszawie, w tym A. Łosia. Podseria 3.4, sygn. 3/909 – 3/912 Akta Justyna (1873-1933) i Heleny z Dzieduszyckich Łosiów, (stryj Stanisława), ze świadectwami nauki i dokumentacją jego pracy w administracji austriackiej i polskiej, pojedynczymi dokumentami finansowymi, jest też zbiór kart pośmiertnych. Podseria 3.5, Varia, sygn. 3/913 - 3/974 Wśród akt których nie udało się powiązać z w/wym. grupami akt jest kilka dokumentów staropolskich z XVII i XVIII w., m.in. związanych z Leszczyńskimi i Opalińskim oraz akt elekcji Augusta II Sasa, materiały genealogiczne, metryki i listy różnych osób (biskupów Kajetana Sołtyka i Jana Pawła Woronicza, Hugo Kołłątaja, kompozytora Karola M. Webera), teksty różnych prac, maszynopisy wspomnień Konstantego Skirmunta (opublikowane), kilka map drukowanych, grafik i fotografii, wydawnictwa, prasa i druki zapewne zgromadzone przez Stanisława Łosia.

Seria 1. Zbiór „Łosiowianów” Wincentego Łosia (AŁ I) Wincenty Antoni Łoś (Kraków 17 I 1857 – 19 IX 1918 Kraków), twórca zbioru archiwaliów i pamiątek po Łosiach i ich koligatach, był synem Adama Łosia (1824-1892) i Euzebii z Kirchmayerów (1832-1909). Wywodził się z Łosiów osiadłych w XVI w. w ziemi przemyskiej a następnie lwowskiej. Pochodził od Marcina (1693-1772), podsędka ziemi lwowskiej. Adam Łoś, syn Feliksa (1791- 1831), uczestnika powstania listopadowego i Olimpii z Siemońskich (1800-1843), posiadał część Bobina oraz wieś Czajęczyce, w pow. proszowskim i nieruchomości w Krakowie i Dębnikach, od stryja Franciszka Łosia przejął Jurów w pow. hrubieszowskim. W. Łoś ukończył studia na Fakultecie Prawno-Politycznym Uniwersytetu Jagiellońskiego. W trakcie studiów już publikował, m.in. opracowanie o wizerunkach króla Stanisława Augusta, rozpoczął też zbieranie wiadomości o Łosiach i pamiątek po nich. 6 VII 1884 r. poślubił Aleksandrę Jadwigę Jasieńską (1863-1952), córkę Zdzisława i Jadwigi z Wołowskich, siostrę kolekcjonera Feliksa „Mangghi” Jasieńskiego. Osiedli w majątku Ożarów w pow. lubelskim, małżeństwo było bezdzietne. W 1910 r. W. Łoś przeniósł się do willi podkrakowskich Dębnikach i rozpoczął jej przebudowę na potrzeby muzeum „łosiowskiego”. Obawa rodziny, o utratę środków do życia, spowodowała ustanowienie kurateli nad nim. Zmarł w Krakowie 18 IX 1918 r., został pochowany w grobowcu rodzinnym na Cmentarzu Rakowickim. Miał siostry Marię (1859-1918), literatkę, zam. z baronem Stanisławem Hagen-Schwerin (1846 - 1912) i Irenę (1861-1909), kanoniczkę berneńską oraz brata Witolda (1863-1947) . Aktywność W. Łosia przejawiała się w dziedzinie kolekcjonerstwa i twórczości literackiej. Opracowywał szkice biograficzne o Łosiach i tworzył kolekcję głównie im poświęconą, złożoną z archiwaliów, portretów przodków i różnych artefaktów. Posiadał cenny księgozbiór grafik oraz wizerunków króla Stanisława Augusta Poniatowskiego. Płodny powieściopisarz i autor kilku tekstów wiążących się z dziejami Łosiów, bibliografia jego większych prac, przekracza kilkadziesiąt pozycji. Opublikował artykuł o Feliksie A. Łosiu, woj. pomorskim, biografię Władysława Łosia (1635-1694), woj. malborskiego, szkic Książę Fryderyk Wilhelm Holstein-Beck, gubernator Berlina etc. 1687-1749 i jego polskie stosunki, o mężu Ludwiki, córki Władysława. Przygotowywał artykuł o powstańcu, pułkowniku Franciszku S. Łosiu. Seria 2. Archiwum Witolda i Marii z Tarnowskich Łosiów z Piotrowic (AŁ II) Witold Feliks Łoś (Kraków 21 II 1863 - Piotrowice 4 II 1947), brat Wincentego, uczył się w Szkole Kadetów Kawalerii armii austro-węgierskiej w Hranicach na Morawach. Ok.1890 r. wystąpił z wojska w randze porucznika rezerwy 3 Pułku Ułanów. 30 V 1891 r. poślubił Helenę Straszewską, córkę Henryka (1820-25 IV 1889) i Marii z Łempickich (zm. 1877), właścicielki Żyznowa (pow. strzyżowski). H. Łosiowa zmarła bezpotomnie 4 VIII 1898 r., W. Łoś został właścicielem dóbr żyznowskich z pałacem. Angażował się w lokalną działalność społeczną, był członkiem Rady Powiatowej w Rzeszowie. 29 IX 1901 r. ożenił się z Marią Tarnowską (Lwów 18 XII 1861 - Piotrowice 11 I 1942), córką hr. Jana A. Tarnowskiego (1828-1904) i Natalii Drzewickiej (1837-1929). Tarnowscy byli posiadaczami klucza krasnobrodzkiego z Adamowem w pow. zamojskim, dóbr Łabunie oraz Piotrowic w pow. lubelskim, zakupionych około 1857 r. od Koźmianów . Mieli dwóch synów: Jana Stanisława (1860 - 1928), bezżennego i Stanisława Amora (ur. 1869) oraz trzy córki. Natalia (1858-1916) była żoną Janusza Tyszkiewicza, właściciela Weryni koło Kolbuszowej, z którym miała czworo dzieci: Marię Natalię (1888-1947), żonę Jana Feliksa Jędrzejowicza, Maurycego, Jerzego (1892-1945), żonatego z Marią Kwilecką, Natalię (1894-1974) zam. z Janem Siemieńskim i Stanisława (1896-1954), żonatego z hr. Marią Halka Ledóchowską. Trzecia, niezamężna córka Tarnowskich Jadwiga (1863-1904) zapisała Marii majątek Piotrowice, która została też właścicielką Adamowa. W 1930 r. posiadała łącznie 4284,5 ha. Do 1918 r. Maria i Witold Łosiowie mieszkali w Żyznowie, po jego sprzedaży w 1917 r. przenieśli się do Piotrowic. Gospodarkę w Piotrowicach wyróżniała hodowla koni arabskich, półkrwi angielskiej, które były sprzedawane do remontu oraz bydła i owiec. W. Łoś był członkiem Towarzystwa Hodowli Konia Arabskiego w Polsce. Miał opinię dobrego gospodarza, działał też społecznie, w 1937 r. otrzymał Złoty Krzyż Zasługi. Ich syn Adam Andrzej Łoś (Żyznów 28 VI 1903 - Katowice 26 VIII 1971) po ukończeniu szkoły średniej odbył służbę wojskową a następnie przejął zarząd klucza adamowskiego. W 1933 r. poślubił krewną Marię Anuncjatę Jędrzejowicz (1913-1983), córkę Jana Feliksa i Marii z Tyszkiewiczów. Wziął udział w kampanii wrześniowej, dostał się do niewoli i do końca wojny był osadzony w Oflagu II E w Neubrandenburgu. 13 VIII 1942 r. Adamów został przejęty pod zarząd niemiecki a 19 IX 1944 r. na cele reformy rolnej i 3 X 1944 r. również Piotrowice. W. Łoś pozostał w Piotrowicach i tu zmarł, jest pochowany wraz z żoną na cmentarzu w Bychawce. Adam Łoś był jeszcze dwukrotnie żonaty, z pierwszego małżeństwa pozostawił syna Andrzeja Feliksa, kapitana żeglugi wielkiej . Seria 3. Archiwum Stanisława i Marty z Budnych Łosiów z Niemiec (AŁ III) 1. Akta Stanisława i Marty z Budnych Łosiów Jan Stanisław Łoś (Czyszki 21 X 1890 r. - Lublin 14 I 1974), był synem Mariana Łosia i Heleny Kotarskiej . W l. 1903-1908 uczył się w Zakładzie Naukowo-Wychowawczym OO Jezuitów w Bąkowicach pod Chyrowem. W 1913 r. ukończył studia na Wydziale Prawa i Nauk Państwowych Uniwersytetu Wiedeńskiego, z tytułem doktora prawa. W czasie studiów pogłębiał swoje zainteresowania sprawami politycznymi i społecznymi, należał do Polskiego Akademickiego Związku Katolickiego „Polonia”. W V 1915 r. został wcielony do wojska austriackiego. Po wyreklamowaniu pracował w starostwie jasielskim, a od IV 1916 r. krótko w CK Generalnym Gubernatorstwie Wojskowym Królestwa Polskiego w Lublinie, następnie do XI 1918 r. w Cywilnym Zarządzie tegoż Generalnego Gubernatorstwa Wojskowego, był sekretarzem szefa Zarządu dr Jerzego Madeyskiego. Zarówno Madeyski jak i inni pracownicy Zarządu, w tym S. Łoś, działali na rzecz sprawy polskiej. W 1919 r. krótko pracował w Ministerstwie Rolnictwa i Dóbr Państwowych, 15 XI 1919 r. został zatrudniony w Ministerstwie Spraw Zagranicznych (MSZ), z którym był związany do 1 IX 1931 r., okresowo przechodząc w stan nieczynny. Wziął udział w wojnie z Rosją Sowiecką (rezerwista 5 Dyonu Samochodowego w Krakowie) ale już 2 IX 1920 r. odwołano go do pracy w MSZ. Pracował w różnych wydziałach, w tym na stanowiskach kierowniczych (Wydział Północny, Wydział Ustrojów Międzynarodowych), uczestniczył w sesjach Ligi Narodów, w rokowaniach ekonomicznych, przewodniczył Stałemu Komitetowi Doradczemu dla Spraw Gdańskich, był członkiem stałej Komisji Dyscyplinarnej. W 1921 r. został kierownikiem Referatu Galicji Wschodniej oraz podjął pracę w Biurze do spraw Małopolski Wschodniej. Lata 1921-1922 wypełniły mu intensywne zabiegi związane ze staraniami o włączenie Małopolski Wschodniej do Państwa Polskiego, za które został odznaczony Krzyżem Zasługi (2 V 1923 r.). 26 II 1926 r. został mianowany radcą I klasy Poselstwa Rzeczypospolitej Polskiej w Londynie, funkcję tę piastował do 31 VIII 1929 r., z dniem 1 IX 1931 r. przeszedł na emeryturę. . Nadal żywo interesował się polityką wewnętrzną i międzynarodową, a szczególne miejsce w jego działalności i publicystyce zajęła kwestia mniejszości ukraińskiej. Dużo publikował, w tym pod pseudonimami Henryk Mortęski i Andrzej Januszewski. Pogłębiał też swoją wiedzę z zakresu historii starożytnej. Opublikował rozprawę o historii Grecji pt. Hellada na przełomie (1938), z uwagami dotyczącymi spraw aktualnych, zadedykowaną marszałkowi Edwardowi Rydzowi-Śmigłemu. 29 XI 1929 r. został kawalerem honorowym i dewocyjnym Związku Polskich Kawalerów Maltańskich. Do 1944 r. gospodarował z żoną Martą z Budnych w jej majątku Niemce. W czasie II wojny światowej oboje angażowali się w działalność pomocową (Polska Pomoc w Lublinie, Rada Główna Opiekuńcza, Polski Czerwony Krzyż). 18 X 1944 r. został aresztowany „za sabotaż reformy rolnej” i osadzony w więzieniu na Zamku Lubelskim. Uwolniony 7 V 1945 r., w październiku tr. podjął pracę na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim, wykładał głównie historię starożytną. Opublikował cenione prace naukowe, w tym tłumaczenia tekstów pisarzy starożytnych. 16 V 1961 r. Ministerstwo Szkolnictwa Wyższego zatwierdziło tytuł profesora nadzwyczajnego. Po przejściu na emeryturę, kontynuował pracę naukową, spisywał też wspomnienia. Jest pochowany wraz z żoną na cmentarzu przy ul. Lipowej w Lublinie . Marta Natalia Budna (Jastków 19 I 1898 – Lublin 27 III 1969) poślubiła Stanisława Łosia we Lwowie 25 IV 1918 r. Była córką Nikodema i Natalii z Popławskich. Odebrała wykształcenie domowe, bardzo dobrze znała język angielski, była miłośniczką literatury, zajmowała się biblioteką domową (ok. 4.5 tys. tomów), prowadziła dzienniki, w większości zachowane. Dziadek Ignacy Budny przeznaczył dla niej dobra Niemce w pow. lubartowskim (1250 ha) szacowane na 500 tys. rubli i dwór w Niemcach stał się siedzibą Marty i Stanisława Łosiów do 1944 r. Gospodarowała w dobrach, działała m.in. na rzecz rozwoju lokalnych organizacji. Ważne miejsce w jej życiu zajmowały sprawy religijne, była członkiem Sodalicji Mariańskiej, uczestniczyła w Kongresie Eucharystycznym w Irlandii (VI 1932 r.). 19-20 IX 1944 r. Niemce zostały przejęte na cele reformy rolnej. Po aresztowaniu męża ukrywała się w Lublinie. Od 1 II 1946 r. do II 1953 r. kierowała biurem Towarzystwa Przyjaciół Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego. Naraziła się zabiegami związanymi z rozwojem Towarzystwa i uczelni i musiała odejść z pracy. Od 12 I 1954 r. była zatrudniona w Szpitalu Polskich Kolei Państwowej w Lublinie, 1 XII 1966 r. przeszła na emeryturę . Marta i Stanisław Łosiowie mieli dwoje dzieci. Córka Elżbieta (Warszawa 19 IX 1929 - Warszawa 8 VII 2001), zam. z historykiem Jerzym Koweckim (zm. 2019), była prof. w Instytucie Historii Kultury Materialnej Polskiej Akademii Nauk. Syn Marek, dr. nauk technicznych, należy do Polskiego Towarzystwa Ziemiańskiego, działa na rzecz zachowania spuścizny archiwalnej rodziny, jej udostępniania do celów naukowych, popularyzuje wiedzę o Łosiach, wznawia prace ojca. 2. Archiwum rodzinne z Brzysk Marian Łoś i Helena z Kotarskich Łosiowie Marian (Maria Jan) Łoś (Werchrata, 2 II 1858 – Brzyska, 21 VI 1940), ojciec Stanisława, był synem Augusta (1829-1902) i Joanny z Ponińskich (1831-1894), wnukiem Zygmunta Piotra (1791-1840), właściciela Werchraty (woj. podkarpackie) i Anny z ks. Woronieckich (zm. 1841). August był posłem do Galicyjskiego Sejmu i austriackiej Rady Państwa, działaczem galicyjskiego Towarzystwa Kredytowego Ziemskiego i rady nadzorczej Kolei Wschodnio-Galicyjskiej. W 1854 r. poślubił Joannę Ponińską (1831-1894), córkę Jana i Emilii z Hippmannów (zm. 1879). Oprócz Mariana mieli synów Augusta Ignace¬go Marię i Justyna oraz córkę Emilię (29 XI 1859 -19 VIII 1932), niezamężną. Justynian Łoś, (zm. 1865), stryj Augusta, zapisał jego synom dobra Bortków i Skniłów w pow. złoczowskim. Marian Łoś po sprzedaży Skniłowa zakupił Czyszki z zamkiem i Byliczki koło Sambora, które zostały sprzedane w 1914 r. Łosiowie zamieszkali w Brzyskach w pow. jasielskim. Do wybuchu wojny nie zabrali ruchomości z Czyszek, zniszczonych w czasie działań wojennych, utracili m.in. portrety i niektóre dokumenty. 17 IX 1889 r. Marian Łoś poślubił Helenę Kunegundę Kotarską (Brzyska 6 VII 1864 - Brzyska 2 IV 1950), córkę Stanisława i Julii Wojnarowskiej. Łosiowie mieli troje dzieci: Stanisława, Joannę i Marię. Stanisław Kotarski zapisał Brzyska dzieciom Heleny, 26 II 1945 r. majątek został upaństwowiony. W 1917 r. Joanna Maria Łoś (16 V 1892 – 28 IX 1939) poślubiła Jerzego Hohendorffa (1893-1981), właściciela Byszowa i Horożanki w pow. podhajeckim. Małżeństwo było bezdzietne. 28 IX 1939 r. Hohendorffowa została zamordowana w Byszowie. Maria Helena Łoś (18 II 1897- 12 XI 1961) została żoną Józefa Wiktora (1896-1972). Gospodarowali w jego majątku Nowa Wieś (gm. Czudec), po wojnie osiedlili się w Sopocie. Mieli synów Józefa i Andrzeja, profesorów biologii, Stanisława, inżyniera córkę Krystynę, malarkę. August Ignacy Maria (29 VII 1856 - 23 VIII 1933) mieszkał we Lwowie. Ze związku z Marią Pau-liną Pietruską (1862-1949) miał syna Zygmunta (1887-1936), absolwenta Wydziału Prawa na Uniwersytecie Lwowskim. Był on adwokatem, gospodarował też w Torskim, majątku żony. Poślubił Zofię Rostworowską (1900-1962), działaczkę społeczną i dziennikarkę, żołnierza ZWZ-AK. Mieli dwóch synów - Władysława, osiadłego we Francji i Jerzego, prof. logiki i matematyki. Zygmunt Łoś zginął w katastrofie samolotowej pod Tomaszowem Lubelskim 28 XII 1936 r. Kotarscy h. Bończa/Pniejnia i Konopkowie h. Nowina. Józef Kotarski (ur. ok. 1750 r.), syn Mikołaja, pradziadek Heleny Łosiowej, był porucznikiem regimentu pińskiego. Na sejmie 1775 r. otrzymał szlachectwo, dokument z nadaniem herbu Bończa (odmiana) został wystawiony 23 I 1777 r. Posiadał kilka wsi, głównie w pow. jasielskim. Z Anną ze Szczepanowskich (zm. 21 XI 1829) miał synów – Karola i Józefa. Uczyli się w Gimnazjum w Tarnowie i w CK Liceum Lwowskim, zapewne studiowali też we Wiedniu. Józef Kotarski (1793 - 23 XI 1876), powstaniec listopadowy, przejął Glinnik Polski, Kopytową i Desznicę. Żonaty z hr. Celestyną Bukowską, nie pozostawił potomstwa. Karol Kotarski (1791-zamordowany 20 II 1846 r. w czasie rabacji) odziedziczył Olesno, Żelechów i Świebodzin, zakupił Brzyska, Ujazd i Kłodawę. Z Kunegundą Konopką (1804 - 24 II 1888), córką Stanisława i Magdaleny ze Skrzyńskich, miał dwoje dzieci - Stanisława i Marię Magdalenę. Stanisław Tymoteusz Kotarski (Olesno 20 VIII 1831 – Brzyska 10 IV 1910) w 1863 r. poślubił Julię Wojnarowską (1839 - 20 V 1866), córkę Franciszka Wojnarowskiego (1811-1878) i pisarki Karoliny z Rylskich (1814 -1858). Mieli troje dzieci – córkę Helenę oraz zmarłe wcześnie bliźnięta. W 1859 r. S. Kotarski posiadał w pow. jasielskim Brzyska z Ujazdem i Kłodawą, w dąbrowskim Wolę Żelichowską, Żelichów z Zapasterniczem, a po stryju Józefie Kopytową i Łubną. Dwór w Brzyskach przekształcił w reprezentacyjną siedzibę. Przez 36 lat był marszałkiem powiatu jasielskiego, zabiegał o poprawę sytuacji gospodarczej i społecznej powiatu, Należał do Towarzystwa Rolniczego w Jaśle, założył Towarzystwo Zaliczkowe, wspierał budowę szkół. Otrzymał Krzyż Mariański Zakonu Rycerskiego (1872 r.) i Order Leopolda (1901 r.). Maria Magdalena Kotarska (1838 - 7 VI 1919) poślubiła Zygmunta Drohojowskiego (1838 -1898) właściciela dóbr Krukienice w pow. mościskim. Mieli córki: Helenę, żonę Franciszka Burckhardta von der Klee, Henrykę, zamężną z Włodzimierzem Ścibor-Rylskim i trzech synów. Seweryn (1861- 1921) był żonaty z Katarzyną z Komarów (1877 - 1924), właścicielką dóbr Bejsagoły na Litwie, Karol (1863-1934) poślubił Stefanię Grabińską, a Roman (1867- 1948), był dwukrotnie żonaty. 3. Archiwum rodzinne z Jastkowa Budni h. Jastrzębiec Ignacy Bonawentura Budny (Zgorzałów 13 VI 1833 - Niemce 21 II 1917), dziadek Marty Łosiowej, był synem Jakuba (1786-1863) i Brygidy Teresy Laskowskiej. Miał czterech braci: Walentego (1816-?), Norberta (1824-1886), Aleksandra (1827-1907), księdza, i Teofila (1831-1924). Norbert z żonaty z Eleonorą Studzińską pozostawił jedenaścioro dzieci, Teofil Budny z Józefę T. Lesiewską kilkoro. I. Budny ukończył Wyższą Szkołę Rolniczą w Marymoncie. W 1860 r. poślubił Karolinę Morawską (1837-1865), córkę Piotra i Delfiny z Pniewskich. Mieli trzech synów Józefata, Nikodema oraz Jakuba (1863). Żona wniosła w posagu Jastków pod Lublinem, gdzie zamieszkali. Zakupił Zakrzów (lubelskie) a później Rejowiec, gdzie wybudował cukrownię i Niemce (zakup w 1878 r.). Ufundował kościół w Niemcach, działał na rzecz utworzenia tutaj parafii (1914 r.) . Józefat Budny (1861-1938) z poślubioną w 1889 r. Marią Emilią Pilitowską (zm. 1925), nie pozostawił potomstwa. Usynowił Antoniego L. Budnego (1904-1944), syna Andrzeja, wnuka Norberta Budnego. Był właścicielem Rejowca, głównym akcjonariuszem tutejszej Cukrowni i Rafinerii. Nikodem Piotr Budny (Jastków 15 IX 1864 - Lublin 17 VI 1934), absolwent Szkoły Gospodarstwa Wiejskiego w Dublanach, był rzutkim przedsiębiorcą, gospodarzem i społecznikiem. Przejął kolejno Jastków, Zakrzów i Niemce, nabył duży majątek Żulin w pow. chełmskim (1913), a w Lublinie hotel „Victoria” oraz kamienicę przy ul. Szpitalnej. Był jednym z twórców Banku Ziemi Polskiej w Lublinie. Wspierał rozwój oświaty i nauki, w tym Uniwersytet Lubelski oraz instytucje kulturalne i dobroczynne, ufundował kościół w Borowicy. 24 X 1896 r. poślubił Natalię Marię Popławską (Łysołaje 29 XI 1876 – Lublin 3 IX 1951), córkę Ludwika Z. Popławskiego (zm. 1908) i Wandy Żylińskiej, siostrę Augusta, senatora. Budni mieli troje dzieci: Martę, Jana i Magdalenę, zam. Łosiową. Mieszkali w jastkowskim pałacyku. Jan Budny (Jastków 16 V 1899 – Kraków 20 XII 1977) nie założył rodziny, dużo podróżował. Posiadał Żulin a później też Jastków, łącznie 3148 ha. W 1940 r. Niemcy zajęli Jastków i Żulin, w X 1944 r. majątki zostały upaństwowione . Magdalena z Budnych i Andrzej Łosiowie Magdalena Budny (Jastków 28 V 1906 - Kurytyba 15 IX 1987), córka Nikodema i Natalii. Uczyła się w domu i u Urszulanek w Lublinie, bardzo dobrze znała język francuski, była miłośniczką literatury i przyrody, lubiła podróżować. Działała w Towarzystwie Młodych Ziemianek i angażowała się w sprawy religijne. Była właścicielką Hotelu „Victoria” w Lublinie. 26 IV 1930 r. poślubiła oficera marynarki wojennej Andrzeja Łosia, zamieszkali w Gdyni. W 1939 r. po uwięzieniu męża udała się do Włoch, gdzie zabiegała o jego uwolnienie. W 1940 r. wyemigrowali do Brazylii, gdzie zmarła. Małżeństwo było bezdzietne. Andrzej Jan Łoś (Deszno 4 III 1899 - São Paulo 6 IV 1962) był synem Stanisława (1865 - 20 VI 1939) i Marii z Wielowieyskich (1871-1955), córki Adama i Marii z Błeszczyńskich. Stanisław był bratem stryjecznym Wincentego i Witolda Łosiów. Z wykształcenia inżynier rolnik, posiadał najpierw Deszno (kieleckie), następnie Garnowo, Izdebnę i Zaborów Nowy, potem osiadł w Gostyninie. Był działaczem społecznym, gospodarczym, a także patriotycznym. Pozostawił liczne potomstwo: córki - Marię Immaculatę, artystę-plastyka, Idalię muzyka, Elżbietę, żonę Bolesława Podhorskiego, Grażynę, żonę Michała Bonieckiego, członka ZWZ-AK, i trzech synów. Adam i Stanisław byli inżynierami rolnikami, uczestniczyli w kampanii wrześniowej. Adam administrował różnymi majątkami, był żołnierzem ZWZ-AK. Stanisław, podporucznik w II Korpusie Armii Polskiej we Włoszech i An-glii, w 1948 r. osiedlił się w Brazylii. Z Ireną Płoską miał czworo dzieci, potomkowie mieszkają w Brazylii . Andrzej Łoś ukończył Gimnazjum E. Konopczyńskiego w Warszawie. Od 20 X 1919 r. był ochotnikiem w Szwadronie Wyszkolenia Kawalerii w Mińsku Mazowieckim (5 pułk), uczestniczył w odsieczy Lwowa. Uczył się w Szkole Podchorążych Piechoty w Warszawie, ukończył Centralną Szkołę Jazdy w Przemyślu. W sierpniu 1920 r. został skierowany na front, 6 IX 1920 r. został ciężko ranny w bitwie pod Chodorowem. W 1921 r. zgłosił się do służby w Marynarce Wojennej, po awansie na porucznika ukończył 18-miesięczny Tymczasowy Instruktorski Kurs dla Oficerów w Toruniu. Został włączony do korpusu rzeczno-brzegowego Dowództwa Floty Pińskiej, w 1924 r. służył w dywizjonie torpedowców w Gdyni i został skierowany na studia do Francji (École d’Aplication des Enseignes de Vaisseau). W 1927 r. uczył się w Oficerskiej Szkole Marynarki Wojennej w Toruniu, następnie znów w Tulonie, kolejno w szkołach dla oficerów wojsk torpedowych i podwodnych. W 1930 r. nadzorował budowę ORP „Wilk” w Hawrze, od 1 stycznia 1931 r. był jego kapitanem. W l. 1933-1936 był dowodził okrętem podwodnym „Ryś”, 19 III 1936 r. został mianowany komandorem-podporucznikiem marynarki wojennej i dowódcą Służby Broni Podwodnej w Komendanturze Portu Wojennego Gdynia-Oksywie. Na tym stanowisku zastał go wybuch wojny. Uczestniczył w obronie Helu, został osadzony w Oflagu IV B w Königstein pod Dreznem, gdzie wznowiły się jego rany. Uwolniony na skutek interwencji dworu włoskiego, na rozkaz gen. Jana Rómmla, opuścił obóz i w V 1940 r. udał się do Francji, złożył meldunek gen. W. Sikorskiemu. Po ewakuacji do Anglii, w związku z kontrowersjami wokół jego uwolnienia nie przyjęto go do służby czynnej. W sierpniu tr. Łosiowie emigrowali do Brazylii. Podjął pracę w przemyśle i zabiegał o rehabilitację z poparciem admirała Józefa Unruga. Był odznaczony Krzyżem Walecznych, Złotym Krzyżem Zasługi i innymi medalami. W 1949 r. otrzymał brazylijski medal za działalność przemysłową i pracę na rzecz zbliżenia z Polską. 4. Justyn Łoś (26 IX 1872 - Jabłonów 10 XII 1933), syn Augusta i Ponińskiej, ukończył Wydział Prawa i Umiejętności Politycznych Uniwersytetu Lwowskiego. Przed XI 1918 r. był urzędnikiem Na-miestnictwa we Lwowie, komisarzem powiatowym w Żywcu, Lwowie, Stryju, Brodach i Żywcu, od 1920 r. w Gródku Jagiellońskim oraz urzędnikiem w Urzędzie Wojewódzkim Lwowskim. W 1927 r. przeszedł na emeryturę. W l. 1929-1932 był kierownikiem Oddziału Ubezpieczeniowego Związku Ziemian Wschodnich Województw Małopolskich we Lwowie. Z Heleną Dzieduszycką (1881- 1955), córką Stanisława i Karoliny Werycha-Darowskiej, miał kilkoro dzieci. Bezżennie zmarł Stanisław (1905-1946), urzędnik sejmowy, ranny w kampanii wrześniowej, Ewa (1904-1992) poślubiła Szczepana (Stefana) Gromnickiego, zmarłego w 1941 r. w obozie koncentracyjnym w Oświęcimiu, w 1964 r. została żoną owdowiałego Józefa Wiktora, Jadwiga poślubiła Stefana Cedryka Potockiego de Montalk.