sygn. 1-2: bednarze, 1563-1887; sygn. 3-22: fryzjerzy, 1888-1935; sygn. 23: murarze i kamieniarze, 1755-1787

Cechy były ugrupowaniami zrzeszającymi rzemieślników określonych specjalności, istniejące w krajach zachodnioeuropejskich już od IX w. W Polsce upowszechniły się około w. XIII. Polski termin "cech" pochodzi od niemieckiego "Die Zeche" - cecha, czyli rodzaj znaku symbolizującego dane rzemiosło. Zrzeszały rzemieślników jednej lub kilku pokrewnych specjalności, a ich zadaniem była obrona interesów rzemieślników, reglamentowanie produkcji, kontrola jakości, ustalanie cen, sposobu i czasu nauki zawodu. Oprócz tego cechy troszczyły się o życie religijne czy kulturalne swoich członków, miały również zobowiązania związane z obronnością miast. Były instytucjami samorządnymi, posiadającymi wewnętrzną strukturę. Zakres działalności określał statut i przywileje zatwierdzone przez radę miasta lub panującego. Bardzo ważnym zadaniem organizacji cechowych było sprawowanie kontroli jakości wyrobów i zgodności z ustalonymi przepisami, szczególnie w rzemiosłach metalowych - złotnictwie i konwisarstwie. Obowiązkiem pozazawodowym członków cechów, ale ważnym dla funkcjonowania miast, była ich obrona i służba przeciwpożarowa. Poszczególnym cechom przydzielane były bramy i odcinki murów obronnych, przy których ich przedstawiciele trzymali straż. W ramach obrony przeciwpożarowej cechy musiały posiadać własny sprzęt i uczestniczyć w akcjach ratowniczych (na podstawie: http://www.mnwr.art.pl/archiwum.html#obyczaje str. internetowa Muzeum Narodowego we Wrocławiu).