Na zespół składają się: teczka personalna urzędnika Kreishauptmannschaft-u Grójec, preliminarze budżetowe 1944-1945 oraz akta dotyczące zagadnień parcelacji majątków znajdujących się na terenie starostwa powiatowego grójeckiego oraz akcji scalania i melioracji ziemi, zezwolenia i odmowy zezwoleń na zawarcie transakcji kupna i sprzedaży nieruchomości oraz sprawy sporne w kwestii użytkowania ziemi.

Kreishauptmannschaft Grójec został powołany do życia 26 X 1939 r. i funkcjonował do sierpnia 1944r. Dystrykt warszawski łączył 14 dawnych polskich starostw. Starostwa połączone zostały w większe powiaty. 20 .11.1939 r. nastąpiło połączenie następujących powiatów w dystrykcie warszawskim: Landkreis Radzymin został dołączony do powiatu Warschau – Loand, Landkreis Grodzisk Mazowiecki dołączony do powiatu Sochaczew, Landkreis Węgrów dołączony do powiatu Sokołów. W skład dystryktu warszawskiego wchodziło 10 starostw powiatowych i 1 powiat miejski / stan z 1940 r./: Warschau – Stadt, Warschau – Land, Garwolin, Siedlce, Sochaczew, Grójec, Ostrów, Sokołów, Łowicz, Skierniewice, Mińsk. 7.04.1941 r. liczba powiatów uległa zmniejszeniu do 9-ciu, gdyż zostały połączone powiaty Łowicz i Skierniewice z siedzibą w Łowiczu. W większych starostwach powiatowych utworzono rodzaj ekspozytur władz - komisariaty dla miast i wsi /Lad und Stadtkomissariate/ jako placówki administracyjne starosty. Komisariaty dla miast sprawowały bezpośredni nadzór nad miastami i miejską administracją dla wsi - nadzór i zarząd policyjny nad okręgiem wiejskim. Stadtkomissariate utworzono w Siedlcach, Pruszkowie i Łowiczu, a Landkomissariate jako Aussenstelle der Kreishauptmannschaft w miejscowościach: Grodzisk, Żyrardów, Radzymin, Węgrów, Skierniewice i Głowno, Łosice. W roku 1942 nastąpiła zmiana nazw miejscowości w dystrykcie warszawskim a podstawie zarządzenia z 13.02.1942 skasowane zostały nazwy Mińsk czy Ostrów Maz. Od taj pory używano nazw Mińsk i Ostrów. Charakter i kierunek działania starostw powiatowych sformułowany został w pierwszych zarządzeniach administracyjnych. Pierwsze zarządzenie o odbudowie administracji okupowanych obszarów polskich z 26.X.1939 r. ustaliło podział dystryktów na powiaty i powiaty miejskie. Na czele powiatu stał starosta powiatowy, który kierował całą administracją państwową. W drugim rozporządzeniu o odbudowie GG z 1.XII.1940 r. zaznaczono wyraźnie, że starosta powiatowy /miejski/ reprezentując władzę administracyjną, był jedynym zastępcą rządu GG dla powiatu. Starosta podlegał szefowi dystryktu. Zarządzenie to ustalało zasadę jedności administracji, to znaczy, że poza władzą starosty powiatowego nie mogła istnieć w obrębie powiatu /miasta wydzielonego/ żadna samodzielna ekspozytura przełożonych władz. Wyjątek od tych postanowień stanowiły sądy, jak również urzędy Niemieckiej Kolei Wschodniej i Niemieckiej Poczty Wschód oraz wojsko, policja poza żandarmerią i policją granatową. W stosunku do żandarmerii starosta posiadał jedynie prawo wydawania poleceń. Urzędy te zobowiązane były do informowania na bieżąco szefa dystryktu lub starosty powiatowego /miejskiego/ o swych zarządzeniach, a w ważnych wypadkach, zawiadamiać przed wydaniem zarządzeń. Na czele starostw powiatowych stał Kreishauptmann /starosta/. Był to najniższy stopień niemieckiej władzy administracyjnej Generalnej Guberni.