Całość zespołu podzielono na trzy serie. Seria I: Działalność zawodowa – zawiera korespondencje związaną z prowadzeniem „Domu Wypoczynkowego”, odpowiedzi na zapytania osób zainteresowanych spędzeniem urlopu w tym właśnie letnisku .Większość z dokumentów jest w języku polskim, często występują też pisma po francusku. Teczki zawierają także wycinki z prasy i pojedyncze numery pism, zarówno specjalistycznych, jak i dzienników. Obecne są również rezerwacje na niektóre miesiące z lat 1978-1981. W skład tej serii wchodzą teczki od 1 do 5. Seria II: Dokumenty biograficzne pensjonariuszy – w jej ramach znajdują się dokumenty osób, które prawdopodobnie na stałe zamieszkiwały w „Domu Wypoczynkowym”. Na szczególną uwagę zasługuje teczka 8 zawierająca dokumenty biograficzne Zdzisława Budynia, oficera 16 Pułku Dragonów (w ramach Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie). Pośród zdjęć z okresu międzywojennego znajduje się fotografia z pogrzebu marszałka Piłsudskiego na której widoczni są m.in. prezydent Ignacy Mościki, prymas August Hlond i biskup krakowski Adam Sapieha (nr 44). W zbiorze znajduje się także zdjęcie generała Kazimierza Sosnkowskiego z osobistą dedykacją (nr 23). Seria III; Pamiątki. Są to informatory dotyczące Instytutu Polskiego i Muzeum im. Generała Sikorskiego w Londynie sygn.15 i 16) oraz zbiór poezji Ryszarda Kiersnowskiego (sygn.17). Ponadto seria zawiera interesujące fotografie z życia twórcy zbioru, głównie z lat czterdziestych oraz korespondencję w języku francuskim.

Tadeusz Parczewski urodził się 10 XI 1911 r. w Wilnie. Studiował w Poznaniu, gdzie uzyskał dwa dyplomy: prawa /1933/ i nauk ekonomiczno-społecznych /1937/. Ze względu na znajomość języków (rosyjski, francuski, angielski, niemiecki) znalazł zatrudnienie w służbach dyplomatycznych. W 1937 r. rozpoczął staż w ambasadzie polskiej w Moskwie. Tam zastał go wybuch wojny. W dniu 17 IX 1939 r. placówka uległa formalnej likwidacji po tym jak S. Potiomkin (zastępca Wiaczesława Mołotowa) usiłował wręczyć ambasadorowi Wacławowi Grzybowskiemu notę o wkroczeniu wojsk sowieckich na terytorium Rzeczypospolitej. W związku z tym personel zmuszony był do ewakuacji. Prawdopodobnie trasa T. Parczewskiego wiodła przez Rumunię, ponieważ wiosną 1940 r. znajdował się już w Armii Polskiej na terenie Francji. Wziął wówczas udział w walkach z Niemcami, którzy 10 maja najechali na ten kraj. W trakcie starć uzyskał odznaczenie Croix de Guerre (Krzyż za zasługi wojenne), które w przyszłości miało mu posłużyć jako argument na rzecz uzyskania francuskich uprawnień kombatanckich (których zresztą nie uzyskał). Po klęsce III Republiki (22VI 1940) został ewakuowany na Wyspy Brytyjskie. Od 15 IX 1943 r. pracował w Ministerstwie Informacji i Propagandy na stanowisku zastępcy szefa działu sowieckiego. Funkcja ta wynikała z faktu jego wcześniejszej pracy w ambasadzie moskiewskiej. Wraz z początkiem 1944 r. zdał egzamin państwowy na urzędnika dyplomatyczno-konsularnego I kategorii. W maju następnego roku ponownie zjawił się we Francji, tym razem w charakterze wice-konsula w Strasbourgu. Funkcję tę porzucił po uznaniu przez rząd francuski władz komunistycznych narzuconych Polsce przez Sowietów. Wytworzona w skutek II wojny światowej sytuacja uniemożliwiła mu powrót do kraju. Działał więc na emigracji w ramach Association d’Enteriade des Ancien Combatants Polonais en France (Stowarzyszenie Polskich Kombatantów na Wychodźstwie we Francji), a także ściśle współpracował z ówczesnym ambasadorem rządu emigracyjnego, Kajetanem Morawskim. Równolegle publikował na łamach prasy polonijnej, a w 1967 r. został redaktorem naczelnym paryskiego oddziału radia „Wolna Europa”(do 28 lutego 1974r.). W związku z pracą społeczną uczestniczył w staraniach o utworzenie domu wypoczynkowego z myślą o Polakach pozostających na emigracji. W efekcie tych starań w roku 1950 (lub 1951), z inicjatywy Polskiej Fundacji Humanitarnej (Fonds Humanitaire Polonais) powstał „Dom Wypoczynkowy” („La Maison de Retraite”) w Lailly-en-Val koło Orleanu, zwany też „Polskim Domem”. Mieścił się w zabytkowym, osiemnastowiecznym pałacu książąt Lorge. Oprócz przedstawicieli emigracji okazjonalnie zjawiali się tam również obcokrajowcy, głównie Francuzi. Mile widziane były też osoby zainteresowane stałym pobytem. Pod względem prawnym „La Maison de Retraite” podlegał miejscowej prefekturze: Depetrement du Luiret, Direction de l’Action Sanitarie et Sociale-cite Admiratative Coligny,113 rue de F.Barier, 45042 – Orleans-Cedex. Parczewski zasiadał w kolegium Fonds Humanitaire Polonais (Polska Fundacja Humanitarna) niemal od początku funkcjonowania tej organizacji. Wybrany na jej prezesa, po tym jak zmarła jego poprzedniczka, ambasadorowa Morawska. Kolejny etap życia Parczewskiego był już ściśle związany z „Domem Wypoczynkowym Loilly-en-Val. Po rezygnacji dyrektora tej placówki Stanisława Paczyńskiego, zarząd Fundacji zdecydował się powierzyć to stanowisko Tadeuszowi Parczewskiemu. Miało to miejsce 4 maja 1977 r. Tym samym przestał on pełnić funkcje prezesa tejże Fundacji. Jako dyrektor „Domu Wypoczynkowego” działał przynajmniej do pierwszych miesięcy 1981 r. Na tym kończą się akta, co być może wskazuje na czas śmierci twórcy zespołu. Nie sposób jednak potwierdzić tej ewentualności, podobnie jak w przypadku dalszego funkcjonowania placówki.