1. Sprawy wyborcze i samorzadowe (1-4); 2. Sprawy urzędów niezespolonych (5-6); 3. Prasa, fundacje (7-9); 4. Żandarmeria, więzienia (10-19); 5. Sprawy wojskowe i graniczne (20-26); 6. Sprawy emigracyjne i meldunkowe (27-29); 7. Organizacje niemieckie (30-38); 8. Niemieckie zwiazki branżowe (39-68); 9. Polskie organizacje społeczne i gospodarcze (69-91); 10. Polskie organizacje kobiece (92-95); 11. Sprawy komunalne (96-174); 12. Sprawy weterynaryjne (175-176); 13. Ubezpieczenia społeczne (177-182); 14. Rzemiosło (183-204); 15. Gospody (205-206); 16. Kolejnictwo (207-209); 17. Szkoły (210-219); 18. Kościoły (220-222).

6 czerwca 1887 roku weszło w życie rozporządzenie wprowadzające pewne zmiany w dotychczasowym podziale rejencji gdańskiej i kwidzyńskiej na powiaty. Zmiany te miały charakter wybitnie polityczny zaś ich głównym celem była walka z polskością. Niedwuznacznie świadczą o tym słowa pruskiego ministra spraw wewnętrznych, który w swoim rozporządzeniu z dnia 11.02.1886 r. uznał nowy podział powiatowy za "najskuteczniejszy środek przeciwko wdzieraniu i dalszemu rozprzestrzenianiu się elementu polskiego." Miał on zarazem chronić ludność niemiecką przed polonizacją. Zadanie to chciano osiągnąć poprzez zmniejszenie powiatów pruskiego szczebla powiatowego. W małych powiatach skuteczniej miała być realizowana politykę germanizacyjną. M.in. na mocy wspomnianego rozporządzenia, w 1887 roku utworzono powiat wąbrzeski. Powstał on z terenów wydzielonych z istniejących wcześniej powiatów: brodnickiego, chełmińskiego, grudziądzkiego i toruńskiego. W skład powiatu weszły 3 miasta, 61 gmin i 57 obszarów dworskich podzielonych na 24 obwody wójtowskie. Na czele powiatu stał landrat, mający do pomocy w administrowaniu powiatem urząd zwany Starostwem Powiatowym (Landratsamt). Pierwszym landratem powiatu wąbrzeskiego został Petersen, sprawujący ten urząd do 1903 r. Kompetencje i tryb postępowania landrata regulowały rozporządzenia krajowe i rejencyjne. Oprócz niego zgodnie z obowiązującymi rozporządzeniami - w urzędzie zatrudniano sekretarza powiatowego, fizyka powiatowego, chirurga powiatowego, weterynarza, woźnego i personel biurowy. Pruskie Starostwo Powiatowe w Wąbrzeźnie działało do końca 1919 r., kiedy to na mocy postanowień traktatu wersalskiego, ziemie te wróciły do Polski.