akta notarialne 1929-1951,sygn.1-78;repertoria 1929-1951,sygn.79-107;skorowidze 1929-1951,sygn.108-125;

Kancelaria notarialna w okresie dwudziestolecia międzywojennego funkcjonowała na podstawie Rozporządzenia Prezydenta Rzeczpospolitej z dnia 27 października 1933 r.. Zgodnie z tą ustawą notariusz był funkcjonariuszem publicznym. Jego zadaniem było sporządzanie aktów i dokumentów," którymi strony obowiązane są lub pragną nadać zmianę wiary publicznej". Notariusz był funkcjonariuszem publicznym. Pełnił swoje obowiązki we właściwości danego Sądu Okręgowego, do którego przydzielał go Minister Sprawiedliwości. Nadzór nad notariatem sprawował Prezes Sądu Okręgowego, przed którym notariusz składał przysięgę. Do kompetencji notariusza lub jego zastępcy należało sporządzanie aktów notarialnych, poświadczeń, wydawanie wypisów i odpisów, doręczanie wezwań, spisywanie protokołów, protestowanie weksli, czeków i innych dokumentów. Notariusze zobowiązani byli do prowadzenia repertoriów, skorowidzów, księgi depozytów. Po upływie każdego roku notariusz zobowiązany był włączyć w porządku chronologicznym wszystkie przejęte przez siebie akta wraz z załącznikami w zeszyt. Następnie ponumerować, przesznurować, opieczętować i przekazać z repertoriami i skorowidzami do archiwum hipotecznego. Na podstawie dekretu z dnia 24 stycznia 1946 r. o przenoszeniu i zwalnianiu notariuszy oraz o powierzaniu pełnienia obowiązków notariuszy sędziom i prokuratorom w okresie przejściowym, dokonała się reforma notariatu. Uchwalenie w dniu 25 maja 1951 r. nowego prawa o notariacie spowodowało, że notariusz stał się pracownikiem państwowym, który zamiast w kancelarii pracował w państwowym biurze notarialnym. Notariusz Józef Niepokoyczycki działał przy Wydziale Hipotecznym Sądu Powiatowego w Pińczowie. Siedziba kancelarii mieściła się w Kazimierzy Wielkiej.W jego zastępstwie występowali notariusze: Antoni Baum, Roman Sikorski.

dawny numer zespołu 23/583 w oddziale zamiejscowym w Pińczowie