I. Ustawy, dzienniki urzędowe izby adwokackiej (Gesetze, Amtsblätter und Mitteilungen der Anwaltskammer) Miesięcznik adwokacki, dzienniki urzędowe, ustawy, materiały izby adwokackiej, 1925 – 1941 sygn. 1-6 II. Sprawy adwokata (Rechtsanwaltssachen) Akta procesowe, 1928-1942 sygn. 7- 436. Varia [1909] 1928-1938. Akta procesowe, 1909-1938 sygn. 437-453. III. Sprawy notariusza (Notariellsachen) umowy kupna-sprzedaży, sprawy spadkowe,testamentowe, wpisy do ksiąg wieczystych, długi hipoteczne, [1878] 1929-1942 sygn. 454-1116.

1. Problematyka ustrojowa adwokatury. Organizacja adwokatury niemieckiej została uregulowana przez ordynację z 1.07.1878r. oraz przez zarządzenia z lat 1910, 1920, 1923, 1924. Według ich postanowień adwokatura była organem wymiaru sprawiedliwości. Adwokaci uprawiali zawód publiczno-prawny w służbie prawa i praworządności. Jednak pozostawali oni ze swymi zleceniodawcami w stosunkach prywatno-prawnych. Uprawianie zawodu adwokackiego polegało na reprezentowaniu stron w sporach prawnych i na udzielaniu im pomocy prawnej. W sprawach karnych adwokaci prowadzili obronę swych klientów, udzielali porad i opinii prawnych. Uprawniony do adwokatury był ten, kto uzyskał kwalifikacje do urzędu sędziego. W większości spraw adwokat mógł występować przed każdym sądem na całym obszarze Rzeszy. Adwokaci byli zarejestrowani przy określonych sądach. Adwokaci okręgu wyższego sądu krajowego /Oberlandesgericht/ tworzyli izbę adwokacką „Anwaltskammer”. Sądy posiadały władzę dyscyplinarną nad adwokatami w ważniejszych sprawach. W pozostałych decydował sąd honorowy izby adwokackiej. 2. W czasach nowożytnych i współcześnie notariusz to osoba mianowana i zaprzysiężona, mająca własną kancelarię, która posiada uprawnienie wystawiania dokumentów sporządzonych według określonych form i zgodnie z prawem w przyznanym im zakresie /dokumenty notarialne, umowy notarialne/. Działalności notariuszy mieści się w zakresie niespornego prawa cywilnego. Obejmuje sporządzanie umów /kontraktów/, testamentów, uwierzytelnionych pełnomocnictw, inwentarzy, oprotestowania weksli, widymacji dokumentów, w pilnych przypadkach zapisania zeznań świadków, wykonania dokumentów apelacyjnych. Instrumenty notarialne, które zostały sporządzone przy udziale notariusza i świadków mają wiarygodność i moc działania równą dokumentom publicznym . W królestwie pruskim stanowisko urzędowe notariuszy zostało określone w ustawie o dobrowolnym sądownictwie w Prusach i przepisach wykonawczych wydanych 21.12.1899r. oraz w latach: 1906, 1908, 1912, 1922, 1924. Nominacji udzielał minister sprawiedliwości na określony czas z przydziałem do adwokatury przy sądzie. Z reguły notariuszem mógł zostać tylko adwokat. Zakres działalności notariusza obejmował cały obszar kompetencji terytorialnej wyższego sądu krajowego . Notariusze podlegali przede wszystkim nadzorowi prezydentów sądów okręgowych /Landesgerichte/. Mieli obowiązek prowadzić rejestry i księgi depozytów oraz wykaz prowadzonych spraw w celu należytego zabezpieczenia i kontroli ich działalności jako urzędów wiary publicznej. W sprawach ksiąg wieczystych a także w takich, które wymagały wpisów w rejestrach stanu cywilnego, w rejestrach statków, spółek handlowych i praw majątkowych notariusz mógł odegrać ważną rolę. Poświadczał wymagane przy wpisach wyjaśnienia, albo je uwierzytelniał. Dokumenty notarialne jako publiczne były tak samo ważne jak sądowe i posiadały ich przymioty. Kurt Zeisig był adwokatem i notariuszem przy sądzie obwodowym w Mikołajkach. Obsługiwał głównie mieszkańców miasta i okolicznych wsi. Okres jego urzędowania obejmuje lata 1912 – 1942. Nie jest dokładnie znany rok rozpoczęcia jego działalności, bowiem z roku 1912 pochodzą pierwsze wytworzone przezeń akta. Z lat 1878 – 1907 pochodzą priora zespołu /m. in. akta stanu cywilnego/ dołączone do akt spraw. Nie wiadomo też, czy w roku 1942 Zeisig na pewno zakończył swą aktywność zawodową. Lata 1912 – 1942 obejmują na pewno główny okres jego działalności zawodowej.

korekta daty 1929 na 1912, zmiana obmiaru zespołu (KM 2004-10-21)