Akta dotyczą przede wszystkim spraw wojskowych: artylerii i korpusu inżynieryjnego, broni, amunicji i sprzętu wojskowego, duszpasterstwa wojskowego, dyscypliny w wojsku, finansów i rachunkowości, ruchów wojsk w państwach sąsiednich, instytucjach opieki wojskowej i sanitarnej, jeńców wojennych, kaucji małżeńskich, komunikacji, koni wojskowych, linii granicznych, map, planów, rysunków i szkiców, marynarki wojennej, kwater wojskowych, pospolitego ruszenia, przeprowadzania poboru, sądownictwa i więziennictwa wojskowego, urzędników cywilnych w wojsku oraz zaopatrzenia wojska w żywność. Liczną grupę stanowią też akta dotyczące różnych zagadnień społeczno-politycznych, jak np. spraw emigracji z Galicji, polskich powstań narodowych: kościuszkowskiego, listopadowego i styczniowego, spisków wykrytych na terenie Galicji Wschodniej, wydarzeń dot. Księstwa Warszawskiego i kampanii napoleońskiej, ruchu karbonariuszy, Wiosny Ludów, rewolucji węgierskiej, działalności politycznej Tytusa Działyńskiego i Cypriana Godebskiego, ruchu panslawistycznego, agitacji socjalistycznej. W zespole są też akta sądów wojskowych (m.in. Wojskowej Komisji Śledczej we Lwowie z lat 1833-1856, Centralnego Kierownictwa Sądów Wojennych dla Galicji i Krakowa we Lwowie z lat 1860-1865, sądów wojennych w Krakowie, Lwowie, Rzeszowie, Stanisławowie, Tarnopolu i Złoczowie z lat 1863-1865), komend wojskowych różnych oddziałów stacjonujących we Lwowie, Kołomyi i Tarnopolu oraz innych urzędów i zakładów wojskowych. Ponadto są też akta dot. spraw ustrojowych (tworzenia sądów I instancji) i gospodarczych (serwitutów, tworzenia linii kolejowej Lwów-Czerniowce).

Po I rozbiorze Polski utworzono 31 X 1774 r. Komendę Generalną z siedzibą we Lwowie (K. k. Generalkommando in dem Königreich Galizien und Lodomerien). Była to jedna z 12 krajowych komend generalnych istniejących w monarchii habsburskiej do poł. XIX w. Komenda Generalna, jako najwyższa władza wojskowa na danym terytorium, dbała o porządek i bezpieczeństwo oraz nadzorowała komendy, oddziały i zakłady wojskowe na podległym terenie. Na czele komendy generalnej, która otrzymywała rozkazy od cesarza lub wiedeńskiej Nadwornej Rady Wojennej (Hofkriegsrat), stał dowodzący generał i jego zastępca. Po reformie armii austriackiej, przeprowadzonej w 1849 r. siły zbrojne Austrii podzielona na 4 armie (12 korpusów i 2 korpusy rezerwy). Krajowa Komenda Wojskowa w Krakowie i Lwowie dla Galicji (K. k. Landes-Militär-Kommando zu Krakau und Lemberg für Galizien) weszła w skład 4. Armii. Jej trzon stanowiło Biuro Prezydialne i sześć oddziałów: Wojskowy, Sprawiedliwości, Ekonomiczny, Zaopatrzenia, Sanitarny, Inżynierii wojskowej. W 1856 r. weszła w życie instrukcja tworząca krajowe komendy generalne, m.in. we Lwowie (K. k. Landes-General-Kommando in Lemberg). W 1869 r. nazwę urzędu zmieniono na Komenda Generalna we Lwowie (K. k. General-Kommando in Lemberg). Terenem jej działania była Galicja Wschodnia i Bukowina. Od 1883 r. w miejsce komend generalnych wprowadzono 14 komend korpusów, w tym Komendę XI Korpusu we Lwowie (K. k. XI. Korps- Kommando in Lemberg). Działała ona do wybuchu I wojny światowej. W sierpniu 1914 r. Komenda XI Korpusu ruszyła w pole, a władza rozkazodawcza na jej terytorium wojskowym przekazana została pozostającej na miejscu Komendzie Wojskowej we Lwowie (Militär-Kommando in Lemberg). Jej komendantem był gen. Peter Hofmann. Komenda Wojskowa ewakuowała się ze Lwowa na przełomie sierpnia i września 1914 r. Kilkakrotnie zmieniała miejsce postoju. W grudniu 1914 r. dotarła do Grazu, w czerwcu 1916 r. znalazła się w Nagy Varad, w listopadzie t. r. – w Ostrawie Morawskiej, a w lipcu 1918 r. powróciła do Lwowa.

W trakcie fumigacji, przepakowania i digitalizacji akt zespołu stwierdzono brak sygnatur: 5139-5143, 5146-5150. Vacaty te powstały przy wyłączaniu z zespołu akt nie związanych z nim tematycznie, co nie zostało odnotowane w inwentarzu. Znaczny procent akt jest w złym lub bardzo złym stanie zachowania. Księgi kancelaryjne w części nie posiadają okładek lub fragmentów okładek.