Sprawy majątkowe parafii (inwentarze budynków parafii; sprawy gruntów i budynków należących do parafii; sprawy finansowe parafii), 1876, 1879, 1885-1886, 1891-1893, 1896-1897, 1899-1900, 1904, 1907, 1910-1914, 1916-1920, 1922-1932, 1941, 1944 sygn. 1-29; Pisma instytucji i towarzystw kościelnych kierowane do parafii, 1906, 1914, 1917-1918, 1921-1922, 1927, 1941-1943, sygn. 30-32; Pisma instytucji i towarzystw świeckich, 1907-1908, 1928 sygn. 33-35; Komitet Parafialny w Korytnikach, 1923 sygn. 36; Akta dotyczące ludności parafii i parafian, 1866, 1911, 1919, 1925, 1939, sygn. 37-39; Akta związane z odprawieniem nabożeństw i liturgią, 1889, 1905-1914, 1918-1931, sygn. 40-42; Pisma oraz nadania dla administratorów parafii, 1889, 1909-1911, 1921, 1928, 1944, sygn. 43-47; Kancelaria parafii, 1893-1945, sygn. 48-49; Akta stanu cywilnego (urodzenia – 1776-1860; zapowiedzi – 1814-1825, 1918-1944; małżeństwa – 1776-1899; zgony – 1776-1904); świadectwa wydawane przez parafię w Korytnikach oraz inne parafie, 1869, 1880-1881, 1885-1893, 1895-1917, 1919-1920, 1922, 1925-1932, 1936, 1938, 1941, 1943-1944; korespondencja oraz notatki w władz kościelnych w sprawach metrykalnych, 1884, 1886, 1890-1892, 1894-1895, 1901, 1903-1904, 1907-1908, 1919-1920, 1923, 1927, 1938, 1943; korespondencja z władzami świeckimi w sprawach metrykalnych, 1878, 1880, 1885-1888, 1889-1892, 1895, 1896-1904, 1907, 1912, 1920-1921, 1924, 1928, 1937-1938, 1944; karty zgonu i wykazy zmarłych, 1911-1912, 1914, 1917-1920, 1922-1925, 1927, 1929-1930, 1932, 1944-1945, sygn. 50-85.

Miejscowość Korytniki po raz pierwszy została wymieniona w źródłach w 1397 r. Na początku XVI w. wieś należała do klucza krzywieckiego, stanowiącego własność Orzechowskich. W 1540 r. klucz krzywiecki jako wiano Barbary Orzechowskiej trafił do Jakuba z Siecina, protoplasty rodu Krasickich. Odtąd aż do r. 1939 Korytniki wchodziły w skład klucza krasiczyńskiego. Wzmianki dotyczące cerkwi prawosławnej w miejscowości pochodzą z 1456 oraz 1507 r. Zachowały się również informacje o proboszczu parafii ks. Bazylim, a w 1642 r. Marcin Konstanty Krasicki wydał przywilej na popostwo korytnickie ks. Symeonowi. Parafia w Korytnikach należała do dekanatu niżankowickiego, a od 1895 r. do dekanatu przemyskiego. Murowana cerkiew pod wezwaniem św. Dymitra pochodzi z 1866 r. i została wybudowana w miejscu starszej, drewnianej. Cerkiew filialną w Krasicach pw. św. Michała wzniesiono w r. 1899. Od r. 1886 proboszczami w Korytnikach (wcześniej funkcjonowali administratorzy parafii) byli kolejno: Eugeniusz Hornicki (w latach 1886-1891), Iwan Michalczuk (w latach 1891-1915), Józef Rejnarowicz (w latach 1916-1932 Teodor Zielony (w latach 1932-1939). W 1880 r. w Korytnikach żyło 661 osób, w tym 100 rzymskokatolików, zaś resztę stanowili grekokatolicy. Natomiast w r. 1911 w Korytnikach mieszkało 728 Rusinów, 251 Polaków i 44 Żydów, a w Krasicach – 360 – Rusinów, 12 Polaków oraz 16 Żydów. II wojna światowa i wydarzenia powojenne zadecydowały o likwidacji Kościoła greckokatolickiego w Polsce i Apostolskiej Administracji Łemkowszczyzny. W wyniku przesiedleń i migracji wiele parafii zostało wyludnionych, a cerkwie zagarnięte przez państwo w większości popadły w ruinę bądź zostały zniszczone. Cerkiew w Korytnikach, po gruntownych remontach, służy obecnie wiernym wyznania rzymskokatolickiego (jako kościół pw. św. Maksymiliana Kolbego). Natomiast cerkiew w Krasicach, zrujnowana po II wojnie światowej, została odbudowana pod koniec XX wieku. Sporadycznie odprawiane są w niej nabożeństwa. Metryki wyznaniowe to dokumenty bieżącej rejestracji statystycznej, najstarsze wśród źródeł demograficznych. Zapisy metrykalne już w XVIII wieku zaczęły uzyskiwać moc aktu prawnego (odnosiło się to do wszystkich wyznań, jednak zasady prowadzenia ksiąg najszerzej były omawiane w normatywach Kościoła katolickiego i dzięki temu rozpowszechniły się w całej Europie). Pierwszą próbą reformy w tej dziedzinie na terenie zaboru austriackiego było wprowadzenie w 1776 roku jednolitego formularza tabelarycznego dla wpisów metrykalnych prowadzonych przez urzędy parafialne. Większość akt metrykalnych poszczególnych parafii rozpoczyna się w 1784 roku. Wówczas wprowadzono kolejną reformę, na mocy której metryki uzyskały rangę dokumentów stanu cywilnego, a prowadzący je duchowni – uprawnienia urzędników państwowych, natomiast księża rzymsko- i grekokatoliccy otrzymali wzory ksiąg urodzeń, ślubów i zgonów. Nakazano także proboszczom, by na koniec każdego roku kalendarzowego sporządzali ekstrakty i wpisywali dane do tabeli rocznej, która była dołączana na początek księgi. Wypełniona tabela miała być wysyłana do Urzędu Cyrkularnego. 1 września 1787 roku weszła w życie nowa instrukcja kancelaryjna regulująca obieg pism i tok ich załatwiania.

Wydzielony ze zbioru nr 147 Parafie greckokatolickie byłego województwa rzeszowskiego – zbiór szczątków zespołu na podstawie uchwały Komisji Metodycznej z dnia 23.04.2008 Zespół częściowo zmikr. - nr mkrf. P-233, P-238