I.Księgi urodzeń z lat 1889-1910 /Sygn.1-6, 39, 60-61/ II. Księgi małżeństw z lat 1889-1913 /Sygn. 40-42, 63/ III.Księgi zgonów z lat 1889-1908 /Sygn.7-10, 62, 64/ IV.Akta zbiorowe z lat 1859-1910 /Sygn. 11-28, 44-54, 65,66/ V.Skorowidze z lat 1889-1910 /Sygn. 29-38, 55-59

Początek rejestracji wiernych w księgach urzędowych chrztów ślubów i pogrzebów w parafiach rzymskokatolickich datuje się od Soboru Trydenckiego w 1568 roku. W zaborze austriackim proboszczowie parafii mianowani zostali urzędnikami stanu cywilnego patentem cesarskim z 15 marca 1782 roku. Rok 1782 uznaje się za cezurę początkową akt stanu cywilnego wyznania rzymsko-katolickiego na terenie byłego zaboru austriackiego. Podstawowym aktem prawnym określającym instytucje i sposób prowadzenia ksiąg metrykalnych w cesarstwie austriackim był patent cesarski z dnia 20 lutego 1784 roku. Na jego podstawie do rejestrowania akt stanu cywilnego zostali zobowiązani proboszczowie, którzy mieli każdy w swojej parafii prowadzić trzy oddzielne księgi: urodzeń (Liber Natorum), małżeństw (Liber Copulatorum) i zgonów (Liber Mortuorum). W zarządzeniu określono zasady sporządzania zapisów. Księgi były prowadzone w języku łacińskim. W języku polskim sporządzano podpisy świadków, oświadczenia opiekunów (ojców) o zgodzie na małżeństwo osób nieletnich, oraz przyczynę zgonu, jeśli nie znana była łacińska nazwa choroby, lub przyczyna zgonu była nie spowodowana chorobą. Dla zabezpieczenia księgi prowadzono w dwóch egzemplarzach. Oryginały zabezpieczał proboszcz u siebie w kancelarii, a kopię miał obowiązek przekazać ordynaryatowi do przechowywania. Ponadto księgi miały być zszyte, zaopatrzone pieczęcią urzędową i zapisem dotyczącym ilości stron lub kart. Austriackie Przepisy dotyczące prowadzenia ksiąg metrykalnych obowiązywały na terenie b. zaboru austriackiego również w okresie międzywojennym. Zmiana przepisów nastąpiła wraz z wprowadzeniem dekretu Prawo o aktach stanu cywilnego z 25 września 1945 roku. Dekret wszedł w życie z dniem 1 stycznia 1946 roku. Dekretem z dnia 25 września 1945 roku Przepisy wprowadzające prawo o aktach stanu cywilnego, w artykule XIII nakazano władzom duchownym, które przechowywały księgi wtóropisów przekazanie ich władzom powołanym do tego prawem o aktach stanu cywilnego. Po przekazaniu ksiąg na stałe nowoutworzonym urzędom stanu cywilnego, wypisy miały być wydawane przez te urzędy. W zarządzeniu Ministra Administracji Publicznej z dnia 11 sierpnia 1949 roku o przekazaniu ksiąg metrykalnych urzędom stanu cywilnego, ostatecznie nakazano osobom duchownym przekazanie ksiąg stanu cywilnego z lat 1890-1945, przy czy w razie braku wtóropisów do USC miały być przekazane pierwopisy ksiąg. [na podstawie wstępu do inwentarza, oprac. Joanna Sieranc-Guzdek, Bielsko-Biała 2016]

K.M. AP w Katowicach z 17 listopada 2016 r., dopływ opracowany z 2017 r. (sygn. 39-59),