Akta rady i ławy z okresu do roku 1772, lata 1957, 1583, 1653–1788, sygn. 1–5 – dokumenty pergaminowe dotyczące lokacji miasta i przywilejów dla mieszczan, księgi sadów wójtowskiego i radzieckiego; Akta magistratu miasta Głogowa. Akta z okresu 1772–1918: lata 1775–1920, sygn. 6–20 –dokumentacja dotycząca pomiarów miasta, powinności mieszczan wobec właściciela, potwierdzenie przez cesarza Ferdynanda I prawa odbywania 13 jarmarków rocznie z 1842 r., sprawy sądowe, sprawy szkolne, uposażenie kościoła parafialnego, księgi finansowe, dokumentacja Powiatowego Towarzystwa Zaliczkowego w Głogowie; Akta z okresu 1918–1939, lata 1905–1922, sygn. 22–23 – sprawy finansowe Rady szkolnej Miejscowej, fundacja szpitala w Głogowie; Akta z okresu 1939–1944, lata 1940–1944, sygn. 24–29 – księga ogłoszeń Zarządu Miejskiego, materiały Ochotniczej Straży Pożarnej w Głogowie, sprawy finansowe, sprawy dzierżawy gruntów, wykaz szkód wojennych w Banku Spółdzielczym w Głogowie; Akta cechów z okresu 1590–1931: sygn. 30–62 – księga wyzwolin czeladników cechu szewskiego, dokument Hieronima Augustyna Lubomirskiego z 1694 r. ustanawiający porządek cechowy, patent Marii Teresy dla cechów w Galicji, księga rachunkowa, spisy czeladników cechu szewskiego, protokoły posiedzeń Stowarzyszenia Szewców, Księga zapisów na członków cechu tkackiego, Księga kasowa Stowarzyszenia Kupieckiego, Księga przyjęć do Cechu Sitarskiego, Regestr Rzemieślników Cechu Różnego, Księga wyzwolin czeladników Cechu Różnego; Akta zinwentaryzowane, lata 1583, 1680, 1862,1920-1921,1942–1944, sygn. 63–90 – sprawy danin i kontyngent o w, ochrona zdrowia, roboty publiczne, korespondencja dotycząca oświaty, ubezpieczeń społecznych cen na artykuły żywnościowe, rozporządzenia porządkowe, ewidencja ludności, Gminna Księga Biercza, budżety miasta i sprawozdania rachunkowe, przywilej Hieronima Augustyna Lubomirskiego dla szewców z 1680 r., materiały Powiatowego Towarzystwa Zaliczkowego w Głogowie, dokumenty dotyczące historii miasta.

Głogów został założony w 1570 r. przez Krzysztofa Głowę herbu Jelita. Przywilej lokacyjny wydał król Stefan Batory w 1578 r. Kolejnymi właścicielami miast byli – Mikołaj Spytek Ligęza od 1600 r., a od 1648 r. rodzina Lubomirskich. Właścicielowi miasta podlegała Rada Miejska powoływana przez niego, względnie wyłaniana spośród społeczności miejskiej w drodze wyborów. Organami wykonawczymi Rady Miejskiej byli burmistrzowie i ławnicy. Głogów po pierwszym rozbiorze znalazł się w granicach Austrii. Początkowo, funkcjonowały w większości, acz z niewielkimi ograniczeniami instytucje i organa samorządu miejskiego. W 1794 r. dobra głogowskie zostały skonfiskowane przez Austriaków za zaległości podatkowe. Na przełomie XVIII i XIX wieku rozpoczęto stopniowo ograniczać kompetencje samorządu miejskiego, co doprowadził do jego likwidacji. W 1866 r. ogłoszono nową ustawę gminną obowiązującą w Królestwach Galicji i Lodomerii oraz w Wielkim Księstwie Krakowskim (ustawa z dnia 12 sierpnia 1866 r., Dziennik Ustaw Krajowych 1866 nr 19). Ustawa ta wyznaczyła zakres działania gminy jako podstawowej jednostki administracyjnej i samorządowej. Najwyższym organem samorządowym gminy była rada gminy, określana w miastach mianem rady miejskiej. Była ona organem uchwalającym i nadzorującym. Radzie podlegał magistrat, na którego cele stał burmistrz, który kierował jego pracami i nadzorował je oraz przewodniczył powołanej przez radę zwierzchności gminnej. Ustawa ta z pewnymi zmianami dokonanymi w 1894 r. była stosowana do końca okresu zaborów. Po 1918 r. sprawy funkcjonowania zarządów miejskich regulowały dekrety państwa, a ostateczny kształt strukturze władz terytorialnych nadała ustawa z 23 marca 1933 r. o częściowej zmianie ustroju samorządy terytorialnego (Dz. U. 1933 nr 33 poz. 294). Ustawa ta określiła radę miejską, jako najwyższą władzę samorządu terytorialnego, której podlegał magistrat – organ wykonawczy. Po wybuchu wojny na terenie Generalnego Gubernatorstwa wprowadzono na mocy zarządzenia z 28 listopada 1939 r. nowe normatywne odnośnie zarządów gmin. Zlikwidowano samorząd, a burmistrz był w pełni odpowiedzialny za zarządzanie gmina. Działalność burmistrza i jego aparatu administracyjnego sprowadzała się jedynie do realizacji okupacyjnej polityki władz niemieckich, a głównie ściągania sum podatkowych, kontyngentów, nadzoru nad wykonywaniem obowiązkowych robót, realizacji budżetu miejskiego. Burmistrz miał uprawnienia nadzorcze nad poborem podatków od mieszkańców okolicznych wsi, które nie wchodziły w skład miasta. [na podstawie wstępu do inwentarza oprac. D. Olszanecka, Rzeszów 2016]

skontrum 1995/96 r. - odnaleziono i zewidencjonowano 23 j.a. - sygn. 63-85; zmikrofilmowano sygn. 1–20, 22-62, 86, 87, 90; zdigitalizowano sygn. 1, 4, 5, 9, 10, 90