Księgi pierwopisów: Księgi urodzeń z lat 1874-1914, sygn. 1-32, 100, 101, Księgi małżeństw z lat 1874-1936, sygn. 33-64, 102-107, Księgi zgonów z lat 1874-1930, sygn. 65-96, 108-111 Skorowidze do akt urodzeń, małżeństw i zgonów z lat 1874-1936, sygn. 97-99, 112-114 Księgi wtóropisów: Księgi urodzeń z lat 1874-1876, 1880, 1881, 1885-1895, 1897-1914, sygn. 115-139, 241-250 Księgi małżeństw z lat 1874-1904, 1906-1936, sygn. 140-196, 251-255 Księgi zgonów z lat 1876-1896, 1898-1930, sygn. 197-240, 256-265

Urzędy Stanu Cywilnego w Prusach zostały powołane do życia na mocy ustawy „Gesetz über die Beurkundung des Personenstandes und die Form der Eheschliessung” z 9 marca 1874 roku. Ustawa weszła w życie 1 października 1874 roku, a następnie została zastąpiona ogólnoniemiecką ustawą z 6 lutego 1875 roku obejmującą całą Rzeszę Niemiecką. Ustawy te wprowadziły między innymi obowiązek cywilnej rejestracji faktów stanu cywilnego, czyli urodzeń, małżeństw i zgonów zastępując tym samym rejestrację prowadzoną do tamtej pory przez urzędy parafialne czy gminy wyznaniowe. Wprowadzono obowiązek rejestrowania urodzeń, małżeństw i zgonów wszystkich obywateli bez względu na wyznanie, w trzech rodzajach ksiąg prowadzonych w języku niemieckim. Obok tak prowadzonej ewidencji istniał ponadto podział ksiąg na oryginały (Hauptregister) oraz wtóropisy (Nebenregister). Całe państwo pruskie podzielono na Okręgi Urzędu Stanu Cywilnego (Standesamtsbezirk), na które składały się od jednej do kilku gmin, w zależności od gęstości zaludnienia. W okręgach obejmujących jedną gminę czynności rejestracji sprawowali: burmistrz, wójt lub za zezwoleniem wyższych władz administracyjnych (w praktyce nadprezydenta prowincji) ich zastępcy. Gdy okręg urzędu stanu cywilnego obejmował kilka gmin urzędnik stanu cywilnego i jego zastępca również byli mianowani przez nadprezydenta prowincji. Na mocy ustawy o właściwości władz administracyjnych i sądowych z 1 sierpnia 1883 roku, nadzór nad działalnością urzędników stanu cywilnego sprawowali: starosta jako przewodniczący wydziału powiatowego (Kreisausschuss) oraz w wyższej instancji prezydent rejencji i minister spraw wewnętrznych. Urząd Stanu Cywilnego w Wojsce (Standesamt Woiska) został utworzony 15 sierpnia 1874 roku aktem wykonawczym do ustawy z 1874 roku, czyli decyzją Nadprezydenta Prowincji Śląskiej we Wrocławiu. Jego siedziba mieściła się w Wojsce w powiecie toszecko-gliwickim (na zachowanych w księgach metrykalnych oryginalnych stronach tytułowych zamiennie stosowano nazwę powiat gliwicki lub toszecko-gliwicki). Rejestracji w urzędzie podlegały zdarzenia z obszaru wsi Wojska (Woiska I, II, III) i Jasiona (Jasten). Urząd miał siedzibę w Wojsce, jednak w różnych okresach akty spisywano w miejscowości Jasiona. Prawdopodobnie ze względu na kłopoty personalne we wrześniu 1903 roku, od marca do maja 1906 roku oraz od sierpnia do października 1908 roku funkcję kierownika Urzędu Stanu Cywilnego w Wojsce pełnił Bartelt – urzędnik stanu cywilnego w Wielowsi (Langendorf) i tam też dokonywano rejestracji. Natomiast w październiku 1905 roku funkcję tę pełnił urzędnik stanu cywilnego w Łubiu – Kolodziey. Akty sporządzane były wtedy w Kopienicy (Koppinitz), gdzie mieściła się siedziba Urzędu Stanu Cywilnego w Łubiu. Pierwszym naczelnikiem Urzędu Stanu Cywilnego w Wojsce został właściciel dóbr rycerskich i naczelnik dóbr w Wojsce I i II – Schlabitz a jego zastępcą został właściciel dóbr rycerskich i naczelnik dóbr w Wojsce III – Proske. [na podstawie wstępu do inwentarza, oprac. B. Bednarczyk, Katowice 2012]

KM 0010-3/12, 05.10.2012