1. Sprawy administracyjno-finansowe: plan gospodarczy, zawiadomienia o posiedzeniach, 1920-1943, sygn. 1-2. 2. Sprawy budowlane: budowa szkoły, drogi, remont kościoła, 1927-1935, sygn. 3-6. 3. Sprawy personalne, spisy ludności, 1895-1941, sygn. 7-10.

Początek uporządkowaniu spraw samorządu gminnego dała Ordynacja gminna z 11.03.1850 roku (Gesetzsammlung 1850, nr 18). Organem uchwałodawczym ustala ona radę gminną wybieraną przez mieszkańców gminy. Organem wykonawczym był zarząd gminy składający się z naczelnika gminy lub sołtysa i dwóch ławników. Nowa ustawa traktująca o organizacji gmin 6-ciu prowincji wschodnich została wydana w 1856 roku (Gesetzsammlung 1856, nr 23). Zaostrzyła ona cenzus majątkowy uprawnionych do głosowania mieszkańców wsi. Uchwały gminne zapadały odtąd na zebraniu gminnym lub zebraniu deputowanych gminnych. Ustawa ta pozostawiała wiele spraw uregulowania przez statuty gminne, a przede wszystkim sposób narad gminnych, udział w głosowaniu, sprawy podatkowe. Do kompetencji sołtysa należało zwoływanie zebrań gminnych, informowanie mieszkańców o rozporządzeniach władz zwierzchnich i dopilnowanie ich wykonania, zbieranie podatków i zarządzanie majątkiem gminy. Sołtys i ławnicy tworzyli sąd wiejski. Ordynacja powiatowa z 1872 roku (Gesetzsammlung 1872, nr 41) dzieliła powiaty na miasta i okręgi urzędowe, natomiast w stosunku do gmin wiejskich nawiązywała do ordynacji z 1850 roku. Do ważniejszych postanowień ordynacji należało zniesienie zwierzchności pana nad wsią, zniesienie dziedzicznych sołectw. Ordynacja z 1891 roku (Gesetzsammlung 1891, nr 23) opierała się w zasadzie na tych samych założeniach co ordynacja z 1850 roku. Sprawy nie objęte zwierzchnością państwa należały do władz gminy, a m. in. zarząd majątkiem gminy. Do rady gminnej należały czynności uchwałodawcze i kontrolne, natomiast czynności wykonawcze i administracyjne do zarządu. Po podziale Śląska w 1922 roku, w jego niemieckiej części nadal obowiązywała ordynacja z 1891 roku. Dopiero w 1935 roku nastąpiła reorganizacja ustroju gmin. Na czele gminy stał odtąd Bürgermeister jako Gemeindeleiter – naczelnik gminy, a powoływany przez partię NSDAP, państwo i gminę, a nie wybierany przez gminę. Nie podlegał on też kontroli. Również rada gminna nie była wybierana lecz powoływana przez partię. Nowym organem był pełnomocnik partii. Brał on udział w powoływaniu i odwoływaniu urzędników gminy, powoływaniu rady gminy oraz uczestniczył w posiedzeniach. Do kompetencji władz gminy należał zarząd majątkiem oraz całość spraw administracyjnych. [na podstawie wstępu do inwentarza, oprac. Janina Wolanin, Gliwice 1963]