1. Sprawy spółki , zarządu, udziałów; lata 1926-1939; sygn. 1-3. 2. Sprawy finansowe, roczne i miesięczne sprawozdania finansowe; lata 1926-1943; sygn. 4-10. 3. Sprawy osobowe; lata 1932-1937; sygn. 11-12. 4. Akta dłużników; lata 1927-1941; sygn. 13-18.

Najstarszym z banków polskich na Śląsku był Bank Ludowy w Bytomiu założony w 1855 roku przez Juliusza Szaflika i Adama Napieralskiego. Był to bank najzasobniejszy w kapitał i główne centrum polskiego ruchu na Górnym Śląsku. Banki Ludowe miały na celu wydźwignięcie ludności polskiej z biedy poprzez udzielanie kredytów. Na tych samych zasadach działalności co banki ludowe, powstał w 1911roku Bank Rolników w Opolu, który w 1926 roku założył swoją filię w Gliwicach. Powstał on na skutek nieporozumień, jakie wówczas miały miejsce między działaczami opolskimi. Wszystkie banki ludowe łącznie ze swoimi filiami przetrwały do 04. IX 1939 rokuu, kiedy to szef Głównego Urzędu Bezpieczeństwa Rzeszy Niemieckiej nakazał podległym organom na terenie Górnego Śląska zajęcie i zamknięcie wszystkich polskich organizacji, instytucji i towarzystw. Dokonał tego zarządzeniem z 05. VII 1940 roku "Komissar für die Organisationem der polnischen Volksgruppe im Deutschen Reich" – Komisarz dla organizacji polskiej grupy w Niemczech. Majątek nieruchomy i fundusze polskich banków zostały skonfiskowane. [na podstawie wstępu do inwentarza, oprac. Helena Lasończyk, Opole 1970]

KM 12.10.1989, 0014-5