Zespół zawiera dokumentację kartograficzną tzn. mapy gruntowe obejmujące wsie i folwarki, mapy obrębu oraz mapy uzupełniające.

Pruskie urzędy katastralne powołano do życia w roku 1861 w celu prowadzenia ewidencji pomiarowo-szacunkowej gruntów i budynków dla celów podatkowych. Urzędy te podzieliły podległy sobie teren na mniejsze jednostki terytorialne zwane obrębami (Gemarkung). W skład obrębu wchodziły przeważnie pojedyncze wsie i obszary dworskie, rzadziej łączono w jednym obrębie dwie jednostki osadnicze. Przystępując do pracy w 1861 roku władze katastralne zgromadziły dokumentację kartograficzną obcego pochodzenia sporządzoną w latach wcześniejszych na zlecenia różnych władz i osób prywatnych. Na podstawie tych materiałów sporządzono w latach 1861-1865 pełne pokrycie terenu katastralnymi mapami obrębu, które w większości były jedynie kopiami wcześniejszych map gruntowych (zwłaszcza regulacyjnych). W dalszych latach systematycznie uzupełniano dokumentację katastralną tzw. mapami uzupełniającymi. Dokumentacja katastralna sporządzana była w dwóch różnych wersjach: Biuro Katastralne przy Rejencji w Poznaniu przechowywało nie uzupełnione mapy obrębu oraz komplety map uzupełniających, natomiast urzędy katastralne w powiatach przechowywały kopie map obrębu, systematycznie uzupełniane w miarę zgłaszania zmian w granicach własności gruntów. [Na podst. wstępu do inwentarza K. Górskiej-Gołaskiej]