Repertorium i skorowidz, akta notarialne (1919-1933, sygn. 1-6).

Na terenie zaboru pruskiego notariat zorganizowano w oparciu o ustawę z 11.07.1845 r. Do tego czasu brak było jednolitego aktu prawnego, obowiązywało natomiast szereg przepisów szczegółowych regulujących poszczególne zagadnienia. Notariusz był osobą zaufania publicznego i prze prawo o notariacie traktowany był jako funkcjonariusz publiczny, składał przysięgę i korzystał z ochrony prawnej przysługującej urzędnikowi państwowemu. Nie był jednak urzędnikiem państwowy, gdyż nie pobierał uposażenia od państwa, lecz pobierał określone przez przepisy opłaty od swych czynności. Notariusze podlegali Ministerstwu Sprawiedliwości i wykonywali swoje czynności na określonym terytorium, zwykle pokrywającym się z działalnością sądu (prezesi sądu sprawowali nadzór nad ich działalności). Większe miasta mogły być dzielone na rejony. Do kompetencji notariusza należało: sporządzanie aktów notarialnych, obejmujących oświadczenia stron i stwierdzenia faktów. W odniesieniu do umów o przejście, ograniczenie lub obciążenie prawa własności nieruchomości istniał tzw. przymus notarialny, tzn. że umowy takie musiały być sporządzane, pod rygorem nieważności, w formie aktu notarialnego. Ponadto do czynności notarialnych należało: sporządzanie poświadczeń notarialnych, protokołów spółek i stowarzyszeń, protestów weksli, czeków, warrantów i innych dokumentów, doręczanie pism dla wywołania skutków prawnych wobec adresatów oraz przyjmowanie do depozytu dokumentów, pieniędzy oraz papierów wartościowych. Ze wszystkich czynności prowadzonych przez notariuszy najbardziej istotną buło sporządzanie aktów dobrej woli. W tym charakterze notariusz usuwał spory, mogące powstać między stronami, zabezpieczał interesy i prawa stron. Akta notarialne w przeważającej większości związane były z własnością ziemską. W II Rzeczypospolitej kancelarie notarialne działały na podstawie ustawy o notariacie z 27.10.1933 r. Wstęp i inwentarz: Henryk Polak

APG 2412