Zespół archiwalny klasztoru Dominikanów w Busku ma charakter szczątkowy i składa się z zaledwie 1 jednostki archiwalnej. Zawiera ona fragmenty akt prawno-majątkowych klasztoru, mianowicie ekstrakty z ksiąg grodzkich i miejskich buskich, grodzkich i miejskich lwowskich, pozwy sądowe (dotyczące sporu o młyn dolny w Busku), umowy majątkowe oraz inne materiały z lat 1596-1683, 1724-1767.

Klasztor Dominikanów w Busku (Conventus Buscensis) został ufundowany w 1608 r. przez kasztelana kijowskiego Jerzego Wiśniowieckiego i jego małżonkę Teodorę Czapliczównę. Zakonnicy prawdopodobnie posiadali wcześniej bliżej nieokreślone posiadłości w tym miasteczku, gdyż w 1598 r. starosta buski Stanisław Tarnowski w liście do podstarościego Stanisława Juchowskiego nalegał, by ten nie przeszkadzał w rozszerzaniu się posiadłości klasztornej braci kaznodziejów. Budynek klasztoru wzniesiono w części Buska zwanej Nowym Miastem. Konwent, którego pierwszym przeorem został o. Jerzy z Przemyśla, należał do prowincji ruskiej Zakonu Kaznodziejskiego. Fundatorzy zapisali zakonnikom wieś Derżów i 10 tys. złotych polskich. W późniejszych latach wspólnota dominikanów buskich otrzymała liczne przywileje, m.in. nadanie młyna na tzw. Średnim Mieście, potwierdzone dokumentem wystawionym przez króla Zygmunta III Wazę. Bracia kaznodzieje posługiwali w kościele składającym się z drewnianej nawy i murowanego prezbiterium. W głównym ołtarzu znajdowała się rzeźba Trójcy Przenajświętszej oraz łaskami słynący obraz Matki Bożej Różańcowej. Wizerunek ten, podarowany w 1608 r. przez Jerzego Wiśniowieckiego, 31 grudnia 1661 r. poświęcił biskup pomocniczy lwowski Stefan Kazimierz Charbicki. Zakonnicy prowadzili przy kościele bractwo różańcowe. W 1622 r. w konwencie obradowała kapituła prowincji ruskiej Zakonu Kaznodziejskiego. W latach czterdziestych XVII w. wspólnota dominikanów buskich liczyła 12 zakonników. Klasztor, który uległ zniszczeniu w wyniku najazdu Kozaków, został odbudowany w 1654 r. W połowie XVIII w. placówkę zamieszkiwało zaledwie 5 zakonników. Władze austriackie dokonały kasaty klasztoru 6 lutego 1786 r. (w literaturze pojawia się także data 14 kwietnia 1787 r.), a jego majątek włączyły do Funduszu Religijnego. Obraz Matki Boskiej Buskiej przeniesiono do kościoła parafialnego pw. św. Stanisława Biskupa i Męczennika w Busku (po II wojnie światowej wizerunek umieszczono w kościele pw. Nawiedzenia NMP w Nowym Bruśnie k. Lubaczowa). Zbiory biblioteki klasztornej, liczące 82 stare druki, przekazano do Biblioteki Uniwersyteckiej we Lwowie; z pozostałej, mniejszej części księgozbioru utworzono bibliotekę dekanalną. Zabudowania należące dotąd do zakonników zajęto na cele kwatery wojskowej oraz sprzedano osobom świeckim. W gmachu poklasztornym w XIX w. urządzono m.in. chmielarnię, a w dawnej świątyni wydzielono 2 piętra, w których ulokowano suszarnię chmielu oraz magazyny sprzętów ogrodniczych. Budynek kościelny nie przetrwał do czasów współczesnych.