Na zespół składa się spuścizna po dwóch szlacheckich rodzinach osiadłych w dawnym województwie, a później guberni witebskiej: Kossowów i Wodzianickich. Najstarszą jego część stanowią akta Kossowów. Byli oni rodziną pochodzenia ruskiego, początkowo prawosławną, następnie unicką, a po likwidacji kościoła unickiego na terenach Cesarstwa Rosyjskiego katolicką. Najwybitniejszym przedstawicielem rodziny był Sylwester Kossow (Kossów), prawosławny metropolita kijowski i halicki zmarły w 1657 r. Zachowały się dokumenty oryginalne Kossowów z XIX wieku oraz księga z kopiami uwierzytelnionymi dokumentów z lat 1623-1642, 1758, 1785. Są to zarówno akta związane z funkcjonowaniem ich majątku na witebszczyźnie, jak i dokumenty osobiste. Podobny charakter ma spuścizna Wodzianickich z lat 1814-1935. W chwili obecnej archiwum to obejmuje kilkaset dokumentów luźnych, kilka poszytów, zdjęcia, plany. Przeważnie są to dokumenty rękopiśmienny, pewną część stanowią także druki, w tym grafiki. Oryginalne dokumenty pochodzą z lat 1786-1935. Najstarsze w postaci uwierzytelnionych kopii z lat 1623-1642, 1758. Przeważają dokumenty papierowe, do tego doliczyć należy jeden pergamin, 3 plany majątków z lat 1875, 1909 i 1910 oraz 14 fotografii z początków XX w. Niewątpliwie najcenniejszy jest wspomniany wyżej sumariusz dokumentów. Na uwagę zasługuje także akt potwierdzający prawo noszenia przez Daniela Wodzianickiego francuskiego (ustanowionego po restauracji panowania Burbonów) orderu Białej Lilii z 1814 r. i jego nominacja na porucznika armii rosyjskiej z 1817 r., cenne są także plany majątkowe.

Na zespół składa się spuścizna po dwóch szlacheckich rodzinach osiadłych w dawnym województwie, a później guberni witebskiej: starszej (od 1623 roku) Kossowów i Wodzianickich z XIX-XX w.. Akta początkowo przechowywane były na Witebszczyźnie. Dzięki małżeństwu Daniela Wodzianickiego z Elżbietą z Kossowów archiwum tej rodziny znalazło się w rękach Wodzianickich. Obecny kształt archiwum to zawdzięcza Janowi Wodzickiemu, synowi Daniela i Elżbiety z Kossowów Wodzianickich. Był on inżynierem, początkowo działał na terenach Rosji. Z Moskwy wyjechał do odrodzonej Rzeczypospolitej w 1922 r. Odtąd mieszkał w Warszawie, gdzie udało mu się zgromadzić ocalały fragment archiwum rodzinnego.