1. Wojewódzkie konferencje sprawozdawczo-wyborcze PZPR 1949-1989 41 j.a. 2. Plenum KW PZPR 1948-1989 160 j.a. 3. Wojewódzka Komisja Rewizyjna PZPR 1950-1986 49 j.a. 4. Egzekutywa KW PZPR 1949-1989 310 j.a. 5. Sekretariat KW PZPR 1963-1988 6 j.a. 6. Kancelaria I sekretarza KW PZPR 1948-1989 693 j.a. 7. Wydział Organizacyjny KW PZPR 1948-1990 908 j.a. 8. Wydział Propagandy i Kultury KW PZPR 1949-1990 337 j.a. 9. Wojewódzki Ośrodek Propagandy Partyjnej 1947-1989 191 j.a. 10. Wydział Ekonomiczny KW PZPR 1948-1989 220 j.a. 11. Wydział Rolny KW PZPR 1949-1989 296 j.a. 12. Wydział Budownictwa i Gospodarki Komunalnej KW PZPR 1949-1989 42 j.a. 13. Wydział Administracyjny KW PZPR 1948-1989 140 j.a. 14 Wydział Listów i Inspekcji KW PZPR 1949-1989 57 j.a. 15. Wydział Nauki i Oświaty KW PZPR 1949-1989 106 j.a. 16. Wydział Kadr KW PZPR 1944-1990 5460 j.a. 17. Wydział Społeczny KW PZPR 1981-1982 1 j.a. 18. Wydział Ogólny KW PZPR 1948-1989 73 j.a. 19. Wojewódzka Komisja Kontroli Partyjnej PZPR i Wojewódzka Komisja Kontrolno-Rewizyjna PZPR 1921-1989 3937 j.a. 20. Kancelaria tajna KW PZPR 1972-1990 6 j.a. 22. Referat Ewidencji KW PZPR 1945-1990 307 j.a. 23. Organizacje społeczne działające w KW PZPR 1933-1988 1 j.a. 24. Wydawnictwa PZPR 1920-1988 415 j.a. Przy zespole przechowywana jest dokumentacja niearchiwalna w ilości 143j.a.- 4,11 m.b.

Komitet Wojewódzki PZPR w Poznaniu był organem władz partii działającym na szczeblu wojewódzkim począwszy od utworzenia PZPR na Kongresie Zjednoczeniowym /15-21 grudnia 1948 r./ do rozwiązania PZPR /27 stycznia 1990 r./. Strukturę partii i kompetencje władz na poszczególnych szczeblach administracyjnych określał statut uchwalany na ogólnokrajowych zjazdach partii. Najwyższą władzę partyjną w województwie stanowiła konferencja wojewódzka. Konferencja przyjmowała sprawozdanie komitetu wojewódzkiego, omawiała najważniejsze zagadnienia polityczne i węzłowe zadania całej partii i swojej organizacji, wytyczała kierunki działalności partyjnej na nową kadencję, dokonywała wyboru komitetu wojewódzkiego oraz komisji rewizyjnej. W latach, kiedy odbywały się zjazdy centralne partii konferencje wybierały także delegatów na zjazd. W niektórych przypadkach konferencje zwoływano wyłącznie w celu wybrania delegatów na zjazd. Nosiły one wówczas nazwę konferencji przedzjazdowych. Konferencję zwoływał komitet wojewódzki w uzgodnieniu z komitetem centralnym. Począwszy od III Zjazdu /marzec 1959 r./ konferencję wojewódzką zwoływał komitet wojewódzki w terminie ustalonym przez statut. W przypadku jej zwołania we wcześniejszym terminie wymagane były zgoda, polecenie komitetu centralnego, bądź stosowne żądanie, co najmniej jednej trzeciej ogółu liczby członków wojewódzkiej organizacji partyjnej. Statut uchwalony na IX Zjeździe PZPR /lipiec 1981 r./ przewidywał możliwość zwołania konferencji także na żądanie co najmniej 50 % delegatów wybranych na ostatniej konferencji. W konferencji brali udział delegaci wybrani na konferencjach powiatowych i miejskich według klucza ustalonego przez komitet wojewódzki. Między Kongresem Zjednoczeniowym a III Zjazdem PZPR /marzec 1959 r./ konferencje miały odbywać się corocznie , począwszy od III Zjazdu PZPR co dwa lata, a od IX Zjazdu /lipiec 1981 r./ co dwa i pół roku. Statut uchwalony na X Zjeździe PZPR /czerwiec 1986 r./ przewidywał zwoływanie wojewódzkich konferencji wyborczych nie rzadziej, niż co 5 lat. Na bieżąco polityką partii kierowała wybierana przez komitet wojewódzki spośród swego składu kilkunastoosobowa egzekutywa. W skład egzekutywy KW PZPR wchodziły z reguły osoby pełniące funkcje przewodniczącego Wojewódzkiej Rady Narodowej w Poznaniu, redaktora naczelnego “Gazety Poznańskiej”, szefa Wojewódzkiego Urzędu Bezpieczeństwa Publicznego a następnie komendanta wojewódzkiego Milicji Obywatelskiej, I sekretarza Komitetu Miejskiego w Poznaniu, przewodniczącego Wojewódzkiej Rady Związków Zawodowych. Ponadto w składzie egzekutywy były obecne przez kilka kadencji osoby pełniące funkcje I sekretarza KZ PZPR w Zakładach H. Cegielski, przewodniczącego Zarządu Wojewódzkiego Związku Młodzieży Polskiej, kierownika wydziału organizacyjnego KW PZPR, kierownika wydziału kadr KW PZPR, przewodniczącego Miejskiej Rady Narodowej w Poznaniu, rektora Uniwersytetu im A. Mickiewicza, prezydenta miasta Poznania, przewodniczącego Zarządu Wojewódzkiego Związku Socjalistycznej Młodzieży Polskiej. Na plenum KW PZPR w Poznaniu po raz pierwszy wybrano w skład egzekutywy także osoby nie zajmujące kierowniczych stanowisk w administracji państwowej, gospodarczej, aparacie partyjnym względnie młodzieżowym. Praktyka ta została zarzucona na konferencji sprawozdawczo-wyborczej w marcu 1960 roku , poczym wrócono do niej na konferencji sprawozdawczo- wyborczej w marcu 1971 roku, kiedy to w skład egzekutywy KW PZPR wybrano dwóch robotników. Następnie przez kilka kadencji w skład egzekutywy był wybierany, spoza grona osób pełniących kierownicze stanowiska, brygadzista Zakładów H. Cegielski. Począwszy od IX Zjazdu /lipiec 1981 r./ statut przewidywał wybór egzekutywy w głosowaniu tajnym. Na posiedzeniach egzekutywy podejmowano m. in. wszelkiego rodzaju decyzje dotyczące etatowego aparatu KW PZPR oraz obsady stanowisk będących w nomenklaturze wojewódzkich władz partyjnych, czyli podlegających wymogowi akceptacji przez wojewódzką instancję PZPR. Przy omawianiu określonych punktów porządku obrad obecne były osoby zajmujące kierownicze stanowiska w etatowym aparacie partyjnym. Przy omawianiu określonych punktów porządku obrad obecne były osoby zajmujące kierownicze stanowiska w etatowym aparacie partyjnym oraz administracji państwowej i gospodarczej spoza składu egzekutywy. Egzekutywa podejmowała decyzje zapewniające realizację uchwał komitetu, określała kompetencje i zakres obowiązków sekretarzy oraz kontrolowała na bieżąco ich pracę. Począwszy od IX Zjazdu regulaminy i plany pracy egzekutywy podlegały zatwierdzeniu przez komitet wojewódzki. Komitet oceniał na swych posiedzeniach pracę egzekutywy i sekretarzy, mógł uchylić decyzję egzekutywy. Sekretarze KW PZPR tworzyli sekretariat. W posiedzeniach sekretariatu brał zazwyczaj udział kierownik wydziału organizacyjnego. KW PZPR, podejmował bieżące decyzje organizacyjno-kadrowe, przygotowywał posiedzenia plenarne i egzekutywy. KW PZPR. Kompetencje sekretariatu nie były statutowo określone. Na posiedzeniach odbywanych z reguły raz w tygodniu omawiano także różnego rodzaju problemy wewnątrzpartyjne, działalności propagandowej i realizacji polityki PZPR w różnych dziedzinach życia społeczno-gospodarczego. Decyzje i wnioski sekretariatu miały praktycznie moc uchwał statutowych organów partii. Wbrew woli sekretariatu a zwłaszcza I sekretarza KW PZPR egzekutywa nie podejmowała żadnych istotnych decyzji politycznych i kadrowych. Statut uchwalony na X Zjeździe /czerwiec 1986 r./ podniósł sekretariat KW PZPR do rangi organu statutowego. Komitet wojewódzki powoływał ze swego grona komisje a w miarę potrzeb zespoły robocze dla analizowania realizacji uchwał partii, opracowywania wniosków i przedkładania ich macierzystym komitetom partyjnym. Do udziału w komisjach i zespołach mogli być powoływani członkowie partii spoza składu komitetów, a zwłaszcza delegaci na konferencję wojewódzką, aktyw kierowniczy zakładów pracy i instytucji państwowych. Liczba i zakres kompetencji tych ciał podlegał ewolucji polegającej na upodabnianiu się do struktury aparatu etatowego KW PZPR. Ostatecznie w latach osiemdziesiątych liczba komisji stała się równa liczbie wydziałów KW PZPR. W latach 1963-1971 funkcję komisji rolnych sprawowały utworzone, zgodnie z uchwałą Biura Politycznego KC PZPR, przy instancjach wojewódzkich i powiatowych partii komitety do spraw rolnictwa. Pracą komitetów kierowali bezpośrednio odpowiedni sekretarze resortowi. Wybieralne władze PZPR dysponowały szeroko rozbudowanym aparatem etatowym. Aparat ten nazywano komitetem wojewódzkim. Nazwa komitet wojewódzki występowała zarówno w odniesieniu do w odniesieniu do aparatu etatowego partii, jak i ciała: nie pochodzącego z wyboru. Struktura etatowego aparatu partyjnego ulegała dość częstym przekształceniom. Były one odbiciem zmian i przekształceń w aparacie etatowym centralnych władz partyjnych, a także dokonywały się w związku z regulowanymi odgórnie zmianami liczby etatów, którymi mogły dysponować instancje partyjne. Tuż po zjednoczeniu aparat etatowy KW PZPR w Poznaniu dzielił się na wydziały, które były kontynuacją wydziałów wojewódzkich władz Polskiej Partii Robotniczej i Polskiej Partii Socjalistycznej: organizacyjny, propagandy, ekonomiczny, rolny, personalny, kobiecy, komunikacyjny, socjalno-zawodowy, samorządowy, ogólno-administracyjny /obsługa techniczna/. Każdy wydział posiadał ściśle określone kompetencje. Podział kompetencji między wydziałami ulegał zmianom. Nie były to jednak zmiany przesądzające w sposób zasadniczy o profilu działalności danego wydziału. Wydział organizacyjny zajmował się rozwojem liczbowym partii, organizacją udziału jej członków w kampaniach politycznych o charakterze ogólnopaństwowym /wybory do sejmu i rad narodowych/, przeprowadzaniem kampanii wewnątrzpartyjnych, odpowiadał za kontakty KW PZPR z instancjami terenowymi partii oraz działalność tych instancji. Wydział ten zajmował się też działalnością administracji państwowej, związków zawodowych, organizacji młodzieżowych i kobiecych. W połowie lat siedemdziesiątych przejął też sprawy sportu i turystyki. W ramach wydziału funkcjonowały referaty: sprawozdawczy i ewidencji. Referat sprawozdawczy opracowywał różnego rodzaju informacje i ankiety statystyczne dla centralnych władz partii. Referat ten gromadził w tym celu informacje źródłowe dotyczące różnych aspektów działalności partii w tym ankiety statystyczne o stanie liczbowym partii nadsyłane przez instancje terenowe. Referat ewidencji odnotowywał przyjęcia, przeniesienia, skreślenia oraz wykluczenia poszczególnych członków partii. Wydział propagandy kierował się działalnością propagandową partii, organizował akcje polityczno-agitacyjne, zajmował się ośrodkami masowego przekazu, kulturą i sztuką, organizacjami społecznymi. Do momentu utworzenia odrębnych wydziałów w kompetencjach wydziału propagandy leżały sprawy oświaty i szkolnictwa wyższego oraz szkolenia wewnątrzpartyjnego. Przez wiele kadencji wydział ten kierował działalnością partyjną w sferze sportu i turystyki. Wydział ekonomiczny zajmował się rozwojem społeczno-gospodarczym województwa, realizacją planowych zadań produkcyjnych, przebiegiem procesów inwestycyjnych, eksportem, warunkami socjalno-bytowymi załóg pracowniczych. Wydział sprawował także polityczny nadzór nad działalnością Międzynarodowych Targów Poznańskich. Wydział rolny odpowiadał za realizację polityki rolnej partii. Przedmiotem uwagi tego wydziału była realizacja świadczeń rzeczowych, przebieg akcji rolnych, rozwój przemysłu rolno spożywczego a także sprawy leśnictwa. Szczególnie wiele uwagi wydział ten poświęcał sektorowi rolnictwa uspołecznionego. Wydział socjalno-zawodowy zajmował się działalnością związków zawodowych oraz służby zdrowie i opieki społecznej. Wydział samorządowy sprawował polityczną kontrolę nad działalnością administracji państwowej i samorządowej oraz organów wymiaru sprawiedliwości i organizacji społecznych. Wydział komunikacyjny zajmował się różnymi formami transportu i komunikacji oraz łącznością. Wydział kobiecy inspirował wszelkie poczynania na rzecz politycznej i zawodowej aktywizacji kobiet. Wydział współpracował ściśle na tym polu z organizacjami społecznymi a zwłaszcza z Ligą Kobiet i związkami zawodowymi. Wydział personalny prowadził dokumentację osób zatrudnionych w etatowym aparacie partyjnym oraz objętych nomenklaturą KW PZPR, przygotowywał od strony technicznej odpowiednie wnioski kadrowe na posiedzenia egzekutywy i sekretariatu KW PZPR, sprawował polityczny nadzór nad polityką kadrową prowadzoną w organach administracji państwowej oraz organizacjach społecznych. Wydział ogólno-administracyjny prowadził sprawy administracyjne i gospodarcze związane z działalnością aparatu etatowego KW PZPR. Ważną rolę w aparacie partyjnym KW PZPR pełniła działająca na prawach referatu kancelaria I sekretarza KW PZPR zwana pierwszym sekretariatem. Pracownicy pierwszego sekretariatu zajmowali się organizacją pracy I sekretarza, przechowywali napływające na jego ręce dokumenty i korespondencję. Pod bezpośrednim nadzorem I sekretarza pozostawała m.in. działalność aparatu bezpieczeństwa, utrzymywanie kontaktów z innymi partiami politycznymi. W końcu 1949 roku w wyniku połączenia wydziału samorządowego i socjalno-zawodowego utworzono wydział administracyjno-samorządowy nazwany wkrótce administracyjnym. Nazwy zmieniły także wydział propagandy na wydział propagandy i agitacji, wydział personalny na wydział kadr oraz wydział ogólno-administracyjny na wydział ogólny. W połowie 1950 roku z wydziału ekonomicznego wyodrębniono wydział handlu, który po roku został podniesiony do rangi wydziału handlu i finansów. Wydział ekonomiczny działał odtąd pod nazwą wydział przemysłu. Wraz ze zwiększaniem liczebności etatów aparatu partyjnego następowało tworzenie nowych elementów struktury KW PZPR w Poznaniu. W 1952 roku z wydziału propagandy i agitacji wyodrębniono wojewódzki ośrodek szkolenia partyjnego oraz wydział oświaty i szkolnictwa wyższego. Ponadto w tym okresie powołano referaty: do spraw działaczy ruch robotniczego, do spraw listów i inspekcji oraz historii partii. Na początku 1953 roku likwidacji uległ wydział kobiecy, którego kompetencje przejął wydział propagandy i agitacji oraz wydział kadr, którego funkcje przejął inspektorat kadr. W latach 1949-1953 działała w Poznaniu wojewódzka szkoła partyjna. Zajęcia w szkole odbywały się najczęściej w turnusach trwających trzy względnie pięć miesięcy. Efektem redukcji aparatu etatowego przeprowadzonej na przełomie 1956 i 1957 roku była likwidacja trzech wydziałów KW PZPR: administracyjnego, handlu i finansów oraz oświaty i szkolnictwa wyższego. Problematykę, którą zajmował się wydział administracyjny przejął głównie wydział organizacyjny, kompetencje wydziału oświaty i szkolnictwa wyższego przejął utworzony w miejsce wydziału propagandy i agitacji wydział propagandy, oświaty i kultury, natomiast wydział handlu i finansów oraz wydział przemysłu zostały połączone w wydział ekonomiczny. Wydział propagandy, oświaty i kultury przejął z wydziału administracyjnego problematykę organizacji społecznych z wyłączeniem tych organizacji, których działalność wiązała się merytorycznie z zakresem działania innych wydziałów. W ramach wydziału propagandy i kultury działał referat historii partii /od 1957 roku/ oraz archiwum /od 1956 roku/. Liczba wydziałów KW PZPR została zmniejszona do sześciu. W ramach I sekretariatu utworzono w 1959 r. referat do spraw działaczy zajmujący się opieką materialną nad weteranami ruchu robotniczego i organizowaniem różnych form uczestnictwa tej grupy osób w życiu partii oraz referat listów i inspekcji, który przyjmował i załatwiał skargi i zażalenia oraz sprawował nadzór nad załatwianiem skarg i zażaleń przez poszczególne wydziały KW PZPR. Do końca lat pięćdziesiątych aparat etatowy KW PZPR działał w ramach: wydziału organizacyjnego, wydziału propagandy, oświaty i kultury, wydziału ekonomicznego, wydziału rolnego, wydziału ogólnego oraz wojewódzkiego ośrodka propagandy partyjnej, który w 1957 roku przejął funkcje wojewódzkiego ośrodka szkolenia partyjnego. W 1960 roku reaktywowano wydziały: administracyjny i pod zmienioną nieco nazwą wydział nauki i oświaty. W 1965 roku utworzono wydział budownictwa i gospodarki komunalnej. Kompetencje wydziału nauki i oświaty oraz budownictwa i gospodarki komunalnej wynikały z samych nazw tych wydziałów. Warto zwrócić uwagę, że wydział budownictwa i gospodarki komunalnej utworzony w kilka miesięcy po likwidacji Komitetu Miejskiego PZPR w Poznaniu przejął po tej instancji funkcje koordynacyjne w zakresie spraw inwestycyjnych i gospodarki miejskiej w Poznaniu. Kompetencje wydziału administracyjnego obejmowały służbę zdrowia, kwestie wyznaniowe, wymiar sprawiedliwości, organa ścigania i mniejszości narodowe. Problematyka działalności administracji państwowej oraz związków zawodowych pozostawała odtąd w kompetencjach wydziału organizacyjnego, a masowych organizacji społecznych w kompetencjach wydziału propagandy i kultury. Funkcję zlikwidowanego w 1969 r. referatu historii partii w zakresie gromadzenia wspomnień i relacji przejęło archiwum KW PZPR. W 1972 roku referat listów i inspekcji został podniesiony do rangi samodzielnego wydziału, a inspektorat kadr zmienił nazwę na wydział kadr. W strukturze aparatu etatowego i kompetencjach wydziałów KW PZPR nie zachodziły odtąd większe zmiany. W związku z powyższym w myśl zaleceń metodyczno-organizacyjnych w sprawie postępowania z dokumentacją przejętą z b. archiwów Komitetów Wojewódzkich PZPR nazewnictwo oraz kompetencje wydziałów KW PZPR obowiązujące w 1972 r. i odznaczające się najdłuższym występowaniem w ciągu istnienia KW PZPR stały się podstawą układu akt zespołu i nazewnictwa poszczególnych serii. W końcu 1975 roku zmianie uległy natomiast nazwy niektórych wydziałów: wydziału propagandy i kultury na wydział pracy ideowo-wychowawczej, wojewódzkiego ośrodka propagandy partyjnej na wojewódzki ośrodek kształcenia ideologicznego, wydziału ekonomicznego na wydział przemysłu i handlu, wydziału rolnego na wydział rolny i gospodarki żywnościowej a wydziału budownictwa na wydział budownictwa i gospodarki miejskiej. Do rangi wydziału organizacji pracy KW PZPR została podniesiona działająca dotąd na prawach referatu kancelaria I sekretarza KW PZPR. Wydziałowi temu został równocześnie podporządkowany referat listów i inspekcji działający dotąd na prawach samodzielnego wydziału. Poważniejsze zmiany w strukturze aparatu etatowego KW PZPR zaszły w 1981 roku. Zmiany te nastąpiły z inicjatywy wojewódzkich władz partii. Wydział budownictwa i gospodarki miejskiej został włączony do wydziału przemysłu i handlu, który odtąd nosił nazwę wydziału ekonomicznego. Wydział administracyjny włączono do wydziału organizacyjnego, który nosił odtąd nazwę wydział polityczno-organizacyjnego. Wydział pracy ideowo-wychowawczej i wojewódzki ośrodek kształcenia ideologicznego utworzyły po połączeniu wydział informacji, propagandy i szkolenia politycznego. Wydział ten przejął z wydziału polityczno-organizacyjnego sprawy będące dotąd w kompetencjach referatu sprawozdawczego tego wydziału /z wyłączeniem sporządzania ankiet statystycznych/, natomiast problematyka kultury została zakresem działania wydziału nauki i oświaty, który nosił odtąd nazwę wydział nauki, oświaty i kultury. Równocześnie utworzono wydział społeczny, który objął swymi kompetencjami działalność administracji państwowej, organizacji społecznych i młodzieżowych, sport i turystykę oraz zajmował się sporządzaniem różnego rodzaju analiz socjologicznych w oparciu o własne badania ankietowe. W ramach wydziału informacji, propagandy i szkolenia politycznego szeroką działalność rozwinął utworzony jeszcze w końcu 1980 roku tzw. bank informacji. Komórka ta gromadziła wszelkiego rodzaju materiały mogące być przydatne w działalności polityczno-propagandowej PZPR w województwie poznańskim, w tym także wydawnictwa i prasę różnego rodzaju struktur opozycyjnych. Począwszy od IX Zjazdu kierownicy wydziałów KW PZPR byli zatwierdzani i odwoływani przez plenum komitetu wojewódzkiego spośród kandydatów proponowanych przez egzekutywę. W kilka miesięcy po wprowadzeniu stanu wojennego zgodnie z decyzjami centralnych władz partyjnych dostosowano strukturę aparatu etatowego KW PZPR w Poznaniu do zasad obowiązujących w całym kraju. Przywrócono wydział administracyjny z dawnymi kompetencjami oraz wojewódzki ośrodek kształcenia ideologicznego. Likwidacji uległ wydział społeczny. Kompetencje tego wydziału zostały podzielone między wydział polityczno-organizacyjny /administracja państwowa, organizacje młodzieżowe, sport i turystyka/ oraz utworzony po podziale wydziału informacji, propagandy i szkolenia politycznego wydział propagandy i agitacji /badania socjologiczne, organizacje społeczne/. Wydział propagandy i agitacji przejął poza tym kompetencje dawnego wydziału pracy ideowo-wychowawczej. Równocześnie wydział ekonomiczny zmienił nazwę na wydział społeczno-ekonomiczny a wydział rolny i gospodarki żywnościowej na wydział społeczno-rolny. Do 1988 roku w strukturze aparatu etatowego nie zachodziły większe przekształcenia. Zmianie uległo jedynie nazewnictwo: wydziału propagandy i agitacji na wydział ideologiczny i informacji a następnie propagandy, wojewódzkiego ośrodka kształcenia ideologicznego na wydział ideologiczny, wydziału administracyjnego na wydział społeczno-prawny, wydziału kadr na wydział polityki kadrowej, wydziału ogólnego na wydział gospodarki wewnątrzpartyjnej. Uchwałą egzekutywy KW PZPR w Poznaniu z dnia 9 maja 1989 roku w sprawie funkcjonowania i zmian struktury wojewódzkiej organizacji partyjnej zlikwidowano wydziały powołując na ich miejsce 12 komisji. W ich skład wchodzili członkowie PZPR, a także osoby bezpartyjne. Wydziały miały odtąd pełnić funkcję sekretariatów komisji przyjmując nazwę wydziałów-sekretariatów komisji. Przewodniczącymi komisji zostali sekretarze KW PZPR, bądź członkowie KW PZPR. Kierownicy wydziałów mieli pełnić funkcję sekretarzy komisji. Realizacja tych postanowień była wprowadzona w życie w ograniczonym zakresie. W ramach aparatu etatowego KW PZPR powołano w 1972 roku kancelarię tajną. Do jej podstawowego zadania należało prowadzenie spraw związanych z obroną cywilną oraz działalnością w zakresie zadań polityczno-obronnych instancji partyjnych. Kontrolą działalności finansowo-gospodarczej partii zajmowała się wojewódzka komisja rewizyjna /WKR/. Organ ten w składzie 3 członków i 3 zastępców był wybierany przez konferencję wojewódzką. Począwszy od III Zjazdu statut nie określał liczby członków komisji. Wojewódzka komisja rewizyjna była podporządkowana bezpośrednio konferencji wojewódzkiej. Na bieżąco jej działalnością kierowało prezydium z jej przewodniczącym. Funkcję aparatu etatowego WKR pełnili pracownicy wydziału ogólnego tzw. rewidenci. Zadania WKR ulegały systematycznemu poszerzaniu. Począwszy od IV Zjazdu /kwiecień 1964 r./ WKR kontrolowała właściwy tryb załatwiania spraw przez aparat partyjny, Od VI Zjazdu /grudzień 1971 r./ kontrolowała terminowość opłacania składek partyjnych oraz ich zgodność z ustaloną taryfą, a od IX Zjazdu /lipiec 1981 r./ także badała realizację obowiązujących uchwał przez organizacje partyjne i organa wykonawcze komitetów partyjnych. Od 1972 roku prezydium WKR dysponowało własnymi pracownikami etatowymi. W 1982 roku kancelaria WKR została podniesiona do rangi biura, które odpowiadało rangą wydziałowi KW PZPR. Kontrolą przestrzegania zasad statutowych przez członków partii zajmowała się wojewódzka komisja kontroli partyjnej /WKKP/. Komisja była powoływana przez centralną komisję kontroli partyjnej /CKKP/ w porozumieniu z komitetem wojewódzkim PZPR. WKKP ściśle współpracowała z KW PZPR, organizacyjnie podlegała CKKP. Począwszy od III Zjazdu /marzec 1959 r./ liczbę i skład członków WKKP ustalał komitet wojewódzki w porozumieniu z CKKP. CKKP w porozumieniu z KW PZPR miała prawo odwoływania poszczególnych członków. Pracą WKKP kierował KW PZPR. Nadzór nad orzecznictwem WKKP sprawowała CKKP. WKKP wydawała orzeczenia nakładające przewidziane statutem kary partyjne lub zwalniające od odpowiedzialności, rozpatrywała odwołania w sprawie kar partyjnych od uchwał instancji, organizacji partyjnych oraz komisji kontroli partyjnej niższego szczebla. Komitety partyjne podległe KW PZPR zobowiązane były do wykonywania orzeczeń wojewódzkiej komisji kontroli partyjnej. Na bieżąco działalnością WKKP kierowało prezydium z przewodniczącym. Począwszy od VI Zjazdu /grudzień 1971 r./ WKKP była statutowo zobowiązana do składania sprawozdania ze swej pracy KW PZPR oraz CKKP. Zasadnicze zmiany w systemie wyłaniania WKKP wprowadził statut uchwalony przez IX Nadzwyczajny Zjazd PZPR /lipiec 1981 r./. Komisja była odtąd w całym składzie wybierana przez konferencję wojewódzką. Decyzją X Zjazdu PZPR /czerwiec 1986 r./ komisje kontroli partyjnej i komisje rewizyjne zostały połączone i na wszystkich szczeblach działalności partyjnej utworzono komisje kontrolno-rewizyjne. Wyboru wojewódzkiej komisji kontrolno-rewizyjnej /WKK-R/ dokonywała wojewódzka komisja sprawozdawczo-wyborcza. Pracami komisji kierowało wybrane przez nią prezydium z przewodniczącym. WKK-R obejmowała dotychczasowe kompetencje WKKP i WKR. Dodatkowym statutowym uprawnieniem było badanie przez WKKR zgodności podejmowanych przez organizacje i komitety partyjne uchwał ze statutem i programem PZPR oraz komitetów wyższego szczebla. Członkowie prezydium wojewódzkiej komisji rewizyjnej, wojewódzkiej komisji kontrolno-rewizyjnej uczestniczyli począwszy od IX Zjazdu w posiedzeniach plenarnych komitetu wojewódzkiego z prawem głosu doradczego. [na podst. wstępu do inwentarza A. Choniawki].

Inwentarz zatwierdzony KM 1/2014. Brakowanie dokumentacji niearchiwalnej - OEO. 5312.2.2024 z 17.06.2024