Zespół zawiera m. in.: materiały dotyczące konferencji sprawozdawczo-wyborczych władz wojewódzkich, posiedzeń plenarnych, uchwały, instrukcje i wytyczne władz naczelnych oraz informacje i biuletyny informacyjne.

Zrzeszenie Studentów Polskich zostało utworzone w dniu 18 kwietnia 1950 roku. Strukturę organizacji i kompetencje władz na poszczególnych szczeblach organizacyjnych określał statut.1 Najwyższą władzą na uczelni było walne zebranie uczelniane. Wybierało ono na odbywanych raz do roku zebraniach komitet uczelniany i uczelnianą komisję rewizyjną. Zebrania komitetu uczelnianego odbywały się co najmniej trzy razy do roku. Na bieżąco działalnością organizacji kierowało kilkuosobowe prezydium przewodniczącym na czele. Prezydium zbierało się nie rzadziej niż raz na dwa tygodnie. Uczelniana komisja rewizyjna badała działalność finansową i majątkową ZSP na terenie uczelni co najmniej trzy razy do roku. Sprawozdanie ze swojej rocznej działalności przedkładała walnemu zebraniu uczelnianemu. Statut ZSP uchwalony na II Krajowym Zjeździe /1955 r./ przewidywał zwoływanie na uczelniach, gdzie liczba członków organizacji przekraczała 300 członków konferencji uczelnianych. Delegaci na konferencje uczelniane, byli wybierani na zebraniach grup w okresie między konferencjami. Pracami zrzeszenia na uczelni kierowały odtąd rady uczelniane. Były one wybierane w składzie 7-35 członków, w zależności od stanu liczebnego organizacji na uczelni. Posiedzenia rady uczelnianej odbywały się raz na kwartał. Na uczelniach, gdzie było powyżej 100 członków ZSP, rada wybierała spośród siebie prezydium w składzie 6-8 członków z przewodniczącym na czele. Na uczelniach wielowydziałowych mogły być tworzone rady wydziałowe ZSP. Kadencja władz uczelnianych ZSP i władz wydziałowych trwała od roku do dwóch lat. W następstwie wprowadzonych w następnych latach zmian do statutu rady uczelniane wybierano w składzie 11-75 członków. Posiedzenia rady uczelnianej odbywały się raz na sześć tygodni. Uczelniane konferencje sprawozdawczo–wyborcze poza radą uczelnianą wybierały uczelnianą komisję rewizyjną, uczelniany sąd koleżeński oraz członków komitetu wykonawczego. W organizacjach uczelnianych liczących mniej niż 200 członków funkcje konferencji spełniało walne zebranie członków. Radę uczelnianą wybierano w składzie 11-75 członków. Posiedzenia rady uczelnianej ZSP odbywały się co najmniej raz na sześć tygodni. Rady uczelniane mogły powoływać komisje, które zajmowały się działalnością ZSP w określonych dziedzinach. Na bieżąco działalnością ZSP kierował komitet wykonawczy w składzie 5-13 członków w tym przewodniczący, wiceprzewodniczący i sekretarz. Rady uczelniane liczące mniej niż 15 członków nie wybierały komitetów wykonawczego, lecz jedynie przewodniczącego, wiceprzewodniczącego i sekretarza.Rady wydziałowe na wydziałach liczących więcej niż 200 członków wybierały także komitet wykonawczy. Począwszy od II Krajowego Zjazdu ZSP /1955 r./ w miastach liczących co najmniej trzy wyższe uczelnie powołano rady okręgowe ZSP. Inspirowały i koordynowały one przedsięwzięcia podejmowane przez organizacje uczelniane ZSP oraz kierowały międzyuczelnianymi instytucjami podległymi ZSP. Rada okręgowa ZSP była wybierana na dorocznym zebraniu rad uczelnianych, podczas którego składał sprawozdanie ze swojej działalności. Radę okręgową ZSP stanowili przewodniczący rad uczelnianych, przewodniczący oraz wybierani przez zebranie członków rad uczelnianych przewodniczący rady okręgowej i 3-7 członków. Począwszy od III Kongresu ZSP /1957 r./ radę okręgową wybierano na zwoływanych co najmniej raz na dwa lata konferencjach okręgowych. W konferencji brali udział delegaci wybrani przez organizacje uczelniane ZSP. Konferencja rozpatrywała i zatwierdzała sprawozdanie rady okręgowej i okręgowej komisji rewizyjnej oraz uchwalała kierunek działalności organizacji okręgowej w okresie między konferencjami. Rada okręgowa była wybierana w składzie 25-65 członków w oparciu o zasadę proporcjonalności oraz reprezentacji w niej każdej uczelni. Posiedzenia rady okręgowej odbywały się co najmniej raz na dwa miesiące. Rada okręgowa mogła powołać komisje, które zajmowały się działalnością ZSP w poszczególnych dziedzinach. Poza radą okręgową konferencja wybierała komitet wykonawczy rady okręgowej, okręgową komisję rewizyjną oraz ewentualnie okręgowy sąd koleżeński. Wyboru komitetu wykonawczego dokonywała konferencja okręgowa spośród kandydatów przedstawionych przez delegacje organizacji uczelnianych i następujący komitet wykonawczy. Organ ten kierował na bieżąco realizacją uchwał konferencji okręgowej i rady okręgowej. Począwszy od IV Kongresu ZSP / 1960 r./ sądy koleżeńskie czuwające nad przestrzeganiem zasad współżycia studenckiego i statutu ZSP powoływano poza władzami okręgowymi i uczelnianymi ZSP, także na szczeblu domów studenckich. Dotyczyło to także komisji rewizyjnych, które powoływano ramach samorządów domów studenckich. Zadaniem komisji rewizyjnych była kontrola odpowiednich instancji ZSP w zakresie realizacji działalności programowej, a w szczególności gospodarczo-finansowej i majątkowej. W kwietniu 1973 roku w związku z wejściem w skład Federacji Socjalistycznych Związków Młodzieży Polskiej Zrzeszenie Studentów Polskich zmieniło nazwę na Socjalistyczny Związek Studentów Polskich. Najwyższą władzę SZSP w województwie stanowiła konferencja wojewódzka. Wybierała ona na okres dwóch lat Zarząd Wojewódzki w składzie 25-75 członków, wojewódzką komisję rewizyjną w składzie 7-15 członków, wojewódzki sąd koleżeński w składzie 7-15 członków. Zarząd Wojewódzki wybierał prezydium w składzie 9-15 członków w tym przewodniczący, wiceprzewodniczący i sekretarze. Zarząd wojewódzki zbierał się nie rzadziej niż raz na trzy miesiące. Na bieżąco pracą organizacji kierował sekretariat w skład, którego wchodzili przewodniczący, wiceprzewodniczący i sekretarze zarządu wojewódzkiego. Najwyższą władzę Związku w uczelni stanowiła konferencja uczelniana. Wybierała ona na okres nie dłuższy niż dwa lata radę uczelnianą w składzie 11-75 członków, uczelnianą komisję rewizyjną w składzie 5-13 członków oraz uczelniany sąd koleżeński w składzie 7-15 członków. Rada uczelniana wybierała prezydium w skład, którego wchodziło 5-13 członków w tym przewodniczący, wiceprzewodniczący i sekretarze. Rada uczelniana zbierała się nie rzadziej niż raz na dwa miesiące. Najwyższą władzę na wydziale /instytucie/ stanowiła konferencja wydziałowa. Członkowie organizacji wydziałowej SZSP wybierali w wyborach bezpośrednich na okres do dwóch lat radę wydziałową w składzie 11-45 członków. Rada wydziałowa zbierała się nie rzadziej jak raz na dwa miesiące. IV Zjazd SZSP w grudniu 1982 roku przekształcił się w Kongres Założycielski Zrzeszenia Studentów Polskich. W statucie organizacji nastąpiły kolejne zmiany. Najwyższą władzą ZSP w ośrodku akademickim, gdzie był więcej niż jeden oddział uczelniany ZSP stanowiła zwoływany raz na dwa lata konferencja środowiskowa. Organem przedstawicielskim ZSP była Rada Okręgowa. W jej skład wchodzili w sposób określony przez konferencję środowiskową ZSP przewodniczący, przedstawiciele oddziałów uczelnianych oraz poszczególnych sfer aktywności organizacji. Na bieżąco realizację programu oddziału środowiskowego ZSP kierował komitet wykonawczy rady okręgowej. W każdym oddziale uczelnianym ZSP raz na rok lub raz na dwa lata zbierała się konferencja uczelniana ZSP. Organem przedstawicielskim ZSP na szczeblu uczelni była rada uczelniana. W jej skład wchodził przewodniczący oraz przedstawiciele oddziałów wydziałowych ZSP oraz poszczególnych sfer aktywności organizacji. Na bieżąco realizacją programu oddziału środowiskowego ZSP kierował komitet wykonawczy rady uczelnianej. Na wydziale, gdzie istniało więcej niż jedno ogniwo podstawowe, raz na rok zbierała się konferencja wydziałowa ZSP. Organem przedstawicielskim ZSP na wydziale była rada wydziałowa. W jej składzie były reprezentowane wszystkie ogniwa podstawowe danego wydziału. Zdania komisji rewizyjnych i sądów koleżeńskich nie ulegały w tym okresie istotnym zmianom w okresie istnienia ZSP. W strukturze tych organów polegały jedynie na wyłanianiu sekretariatów skład, których wchodzili przewodniczący, wiceprzewodniczący i sekretarze. Powyższe zasady statutowe obowiązywały do II Kongresu ZSP / 1988 r./. Wraz ze zmianami ustrojowo-politycznymi w Polsce kształt organizacyjny ZSP uległ dalszym przekształceniom. Władze ZSP na szczeblu województwa /okręgu/ dysponowały kilkunastoosobowym aparatem etatowym. W latach 1973-1976 pracownicy etatowi SZSP pozostawali na etatach Federacji Socjalistycznych Związków Młodzieży Polskiej. Kancelaria. W ZSP obowiązywał formalnie dziennikowy system rejestracji pism wpływających i wychodzących. Praktycznie obieg dokumentów w organizacji nie był poddany żadnym konsekwentnie przestrzeganym regułom. Dokumenty władz wojewódzkich były przechowywane przez sekretariat przewodniczącego rady okręgowej /zarządu wojewódzkiego/. Akta wytworzone przez aparat etatowy przechowywali poszczególni pracownicy. [Na podst. wstępu do inwentarza A. Choniawko]