urodzenia za lata 1857-1930 oraz księgi łączne za lata 1808-1891

W b. zaborze pruskim prowadzenie ksiąg metrykalnych rozpoczęto w XVI w. Do końca XVIII w. miały charakter wyłącznie kościelny i ewidencyjny. Od 1794 r. w zaborze pruskim obowiązkowe rejestry urodzeń, małżeństw i zgonów uzyskały rangę dokumentów publiczno-prawnych, i dalej prowadzili je duchowni. Zostali oni także zobowiązani do sporządzania uwierzytelnionych odpisów aktów; były one przechowane w sądzie I instancji, właściwym dla miejscowości należących do parafii. Wprowadzony na terenie Księstwa Warszawskiego w 1807 r. Kodeks Napoleona przewidywał świecki charakter małżeństwa, a na mocy dekretu Fryderyka Augusta w 18008 r. wprowadzono akta stanu cywilnego, które mieli prowadzić urzędnicy świeccy, jednak w praktyce rejestry te prowadzili duchowni. Do 1815 r. nadzór nad wykonaniem tych zadań sprawowały rejencje królewskie, a później urzędy rejencyjne. Na mocy rozkazu gabinetowego z 27 IX 1817 r. połączono Kościoły: ewangelicko-augsburski i ewangelicko-reformowany w formie unii. Jednolity system rejestracji aktów stanu cywilnego dla wszystkich obywateli, niezależnie od wyznania, wprowadzono w Prusach w 1874 r., kiedy powstały urzędy stanu cywilnego.

W zespole zmikrofilmowano 5 j.a. o sygn.: 1-2 (nr O: 20177-20178), oraz 3-5 (nr O: 8198-8200).