Karta A: Kancelaria Prezesa, 1876-1915[-1917], 1652 j.a. Wydział karny, 1876-1915[1916], 734 j.a., Wydział cywilny, [1875]1876-1915[-1931], 8900 j.a. Akta sędziów śledczych, 1876-1915[-1917], 547 j.a. Pomoce kancelaryjne: repertoria, 1876-1915, 419 j.a. skorowidze, 1876-1915, 124 j.a. dzienniki korespondencyjne, 1883-1915[-1917], 48 j.a. kontrolki skarg, zawiadomień o spadkach, terminarze posiedzeń, 1877-1915, 12 j.a. Karta B: 47 j.a.

Sąd Okręgowy w Lublinie został powołany 1 lipca 1876 r. w wyniku wprowadzenia ustaw sądowych z 1864 r. (Zbiór Praw Królestwa Polskiego, t. 6, s. 73-243, 387-417), jako jeden z dziesięciu w Warszawskim Okręgu Sądowym. Wybuch I wojny światowej i wkroczenie wojsk państw centralnych na teren Królestwa Polskiego zahamowały działalność sądów rosyjskich. Decyzją głównodowodzącego III armii ewakuowano sądy z guberni lubelskiej do Rosji. Lubelski Sąd Okręgowy od listopada 1915 r funkcjonował w ograniczonym zakresie w Tambowie; po rewolucji w 1917 r. rozpoczęto likwidację instytucji sądowych z terenu Królestwa Polskiego. Siedziba sądu znajdowała się początkowo w budynku dawnego Trybunału Koronnego, od 1895 r. we własnym gmachu przy Krakowskim Przedmieściu w Lublinie. Status prawny – instytucje ochrony prawa i sprawiedliwości – sądy, trybunały. Sąd Okręgowy dzielił się na trzy wydziały: cywilny, karny i hipoteczny. Oprócz posiedzeń w Lublinie odbywał sesje wyjazdowe w Zamościu, Tomaszowie i Janowie. Od jego wyroków służyło odwołanie do Izby Sądowej w Warszawie. Swoją jurysdykcją Sąd Okręgowy w Lublinie obejmował gubernię lubelską.