Księgi aktów notarialnych z lat 1832-1836 (sygn. 1-5) zawierające: cesje, obligi, transakcje kupna i sprzedaży, kontrakty dzierżawy, inwentarze majątków po zmarłych, protokoły licytacji, plenipotencje, testamenty, intercyzy przedślubne, kwity. Załącznik do aktu nr 88 w księdze z 1836 roku zawierający dokumenty dotyczące spadku po zmarłej Annie Kozłowskiej (sygn. nr 6).

Królestwo Polskie, utworzone w 1815 roku, odziedziczyło system prawny z czasów Księstwa Warszawskiego, oparty na francuskich kodeksach i ustawach (w tym ustawy notarialnej z 1803 roku). Rolą notariuszy było spisanie aktów i kontraktów, którym strony chciały nadać cechę aktów urzędowych, przechowywanie ich oraz wydawanie wyciągów głównych i wypisów. Zgodnie z ustawą musieli też prowadzić repertoria wszystkich przyjmowanych przez siebie aktów, zawierające informacje o rodzaju aktu, nazwiskach stron i poświadczeniu zarejestrowania. Ważnym momentem w rozwoju notariatu na ziemiach polskich w okresie funkcjonowania Królestwa Polskiego było wydanie dwóch ustaw hipotecznych. Pierwsza z 1818 roku oraz dołączona do niej instrukcja hipoteczna z 1819 r. nadały notariuszom w miastach, w których występowały trybunały cywilne, tytuł rejentów kancelarii ziemiańskich. Ustawa hipoteczna z 1825 roku wraz z instrukcją Komisji Rządowej Sprawiedliwości zlikwidowały urzędy notariuszy powiatowych i wprowadziły rejentów powiatowych. Wprowadzone nowe prawo hipoteczne spowodowało powstanie dwóch różnych co do zakresu kompetencji i właściwości terytorialnej, typów notariuszy: pisarzy aktowych (pełniących funkcje czysto notarialne) oraz rejentów (spełniających również funkcje z zakresu prawa hipotecznego). Ci ostatni byli podzieleni na rejentów kancelarii ziemiańskich i rejentów powiatowych). Pisarze aktowi mogli wykonywać swoje czynności w całym kraju, rejenci kancelarii ziemiańskich w obrębie działania trybunałów, przy których zostali powołani, rejenci powiatowi natomiast tylko w okręgu właściwego sądu pokoju. Notariusz Ignacy Sobolewski urodził się prawdopodobnie w 1785 roku w Łańcuchowie. Nie udało się ustalić informacji o wczesnych latach jego edukacji. W 1808 roku ożenił się z Antoniną Stankiewicz i miał z nią 9 dzieci: Ksawerę, Teklę, Teresę, Franciszkę Barbarę, Franciszkę Ksawerę, Jana, Aleksandra, Juliana i Antoninę. Z analizy akt Sądu Pokoju Powiatu Lubartowskiego oraz akt stanu cywilnego Parafii Rzymskokatolickiej w Rudnie wynika, że zanim zamieszkał w Lublinie i objął tam funkcję rejenta kancelarii ziemiańskiej, w latach 1812 -1814 był rejentem w Sądzie Pokoju Powiatu Lubartowskiego, a w 1815 r. pisarzem tego sądu. Mieszkał wówczas we wsi Kierzkówka (w powiecie lubartowskim) w domu pod nr 1, gdzie był posesorem. W Lublinie Ignacy Sobolewski pełnił funkcję notariusza w latach 1832-1836. Pierwszy akt notarialny w jego kancelarii powstał 5 czerwca 1832 roku, a ostatni 16 września 1836 roku. Później wrócił do Lubartowa i ponownie pracował w Sądzie Pokoju w Lubartowie, ponieważ w aktach wyżej wymienionego sądu od 29 października 1836 roku widnieją jego podpisy jako podsędka. Funkcję tę sprawował do śmierci, która nastąpiła 25 października 1843 roku w Lubartowie. We wszystkich zachowanych księgach aktów notarialnych określany był jako rejent kancelarii Powiatu Lubelskiego, niekiedy jako rejent kancelarii ziemiańskiej Powiatu Lubelskiego. Siedziba jego kancelarii mieściła się w domu pod adresem Rynek 18. Zakres terytorialny jego działania obejmował Lublin i powiat lubelski. Poszczególnym aktom notarialnym nadawał numery zgodnie z kolejnością wpływu i zapisu w repertorium. Po upływie jednego roku kalendarzowego oprawiał je w księgi. Każdy akt na początku zawierał miejsce oraz datę sporządzenia, następnie imię i nazwisko notariusza oraz dwóch świadków, których obecność była konieczna przy spisywaniu. Informacje te były potrzebne w celu nadania dokumentowi waloru autentyczności. Istotnymi elementami aktu notarialnego były również imiona, nazwiska, miejsce zamieszkania oraz zajęcia stron. Jeśli notariusz ich nie znał, umieszczał te same informacje dotyczące rekognoscentów. Po sporządzeniu dokument był odczytywany przez notariusza, a na jego końcu strony, świadkowie i notariusz składali podpisy. Kancelaria była najczęstszym miejscem spisywania dokumentów. W wyjątkowych sytuacjach notariusz opuszczał swoją kancelarię. Wówczas wpisywał miejsce, w którym dokonał czynności urzędowych. Nie zachowały się z działalności Ignacego Sobolewskiego żadne repertoria. Jedyną pomocą ewidencyjną jest skorowidz alfabetyczny z lat 1832-1862, który oprócz wpisów Ignacego Sobolewskiego (za lata 1832-1836) zawiera również wpisy notariusza Jana Ksawerego Majewskiego (za lata 1837-1862). Z powodu większej liczby wpisów notariusza Majewskiego skorowidz został przesunięty do zespołu 35/330 Akta Notariusza Jana Ksawerego Majewskiego.