Księgi aktów notarialnych z lat 1837-1876, w których występują: kontrakty kupna i sprzedaży, pełnomocnictwa, protokoły z licytacji, dowody depozytów, sprawy spadkowe, umowy darowizny, pożyczki, dzierżawy, oświadczenia ostatniej woli, testamenty, umowy przedślubne, cesje, obligi, spisy inwentarzy osób zmarłych, sygn. 1-41; 41 j.a. Pomoce ewidencyjne: repertoria (rejestry czynności notarialnych) z lat 1839, 1841-1870, 1872-1876, sygn. 42-76; 35 j.a. oraz skorowidze (indeksy) alfabetyczne (zawierające dane: imię i nazwisko, rodzaj czynności notarialnej i numer według repertorium) z lat [1832-1836] 1837-1876, sygn. 77-79; 3 j.a. Korespondencja z lat 1871-1873, sygn. 80; 1 j.a.

Jan Ksawery Majewski był notariuszem w Lublinie w latach 1837-1876. W tym okresie na terenie utworzonego w 1815 r. Królestwa Polskiego obowiązywał system prawny z czasów Księstwa Warszawskiego, wprowadzony po wejściu w życie w 1808 r. francuskiej ustawy notarialnej z 1803 r. Notariusze, których w Księstwie nazywano „pisarzami aktowymi” posiadali status funkcjonariuszy publicznych i byli upoważnieni do przyjmowania aktów i kontraktów, którym strony chciały lub musiały nadać cechę autentyczności taką jak aktom publicznym. Ich obowiązkiem było również zapewnienie daty dokumentu, przechowywanie aktów, wydawanie wyciągów głównych i wypisów. Pewne zmiany w notariacie publicznym zostały wprowadzone w 1818 i 1825 r. Zgodnie z ustawą z 1818 r. i wydaną do niej instrukcją hipoteczną z 1819 r. notariuszom w miastach, w których znajdowały się trybunały cywilne, zmieniono nazwę na rejentów kancelarii ziemiańskich. Natomiast ustawa hipoteczna z 1825 r. oraz instrukcja Komisji Rządowej Sprawiedliwości zlikwidowały urzędy notariuszy powiatowych, a w ich miejsce wprowadzono rejentów powiatowych. Regulacje prawa hipotecznego z 1818 i 1825 r. doprowadziły do powstania dwóch rodzajów notariuszy o różnych kompetencjach i zakresie właściwości terytorialnej. Pisarze aktowi pełnili funkcje typowo notarialne, a czynności mogli sporządzać na terenie całego kraju. Rejenci pełnili dodatkowo funkcje z zakresu prawa hipotecznego i prowadzili działalność w obrębie trybunałów lub sądów, przy których zostali ustanowieni. Nazwy stanowisk notariuszy od 1842 r. uległy zmianom, co nastąpiło na skutek wprowadzenia nowego podziału terytorialnego. Sądy powiatowe zostały sądami okręgowymi, a rejenci powiatowi - rejentami okręgowymi. Notariuszy na zasadach dożywotniej nominacji zatwierdzała Komisja Rządowa Sprawiedliwości. Kolejne zmiany nastąpiły po wprowadzeniu rosyjskiej ustawy notarialnej z 14 kwietnia 1866 r., jednak na ziemiach Królestwa Polskiego weszła ona w życie dopiero w 1876 r. W dniu 19 lutego (3 marca) 1875 r. został wydany ukaz carski, na mocy którego od dnia 1 (13) lipca 1876 r. zaczęły obowiązywać rosyjskie ustawy o organizacji sądownictwa w Królestwie Polskim. Wprowadzono podział na dwa piony: sądownictwo pokojowe (sądy grodzkie i pokoju) oraz sądownictwo ogólne. W konsekwencji zmian w wymiarze sprawiedliwości zorganizowano również prokuraturę, adwokaturę i notariat. Notariuszy ustanowiono przy wydziałach hipotecznych sądów okręgowych i przy kancelariach hipotecznych sędziów pokoju. Pomimo dążeń do rusyfikacji sądownictwa, udało się utrzymać polski charakter notariatu, w dużej mierze dzięki utrzymaniu francusko-polskiego systemu prawa cywilnego. Jan Ksawery Majewski urodził się w 1808 r. we wsi Fryszarka w powiecie zamojskim jako syn Józefa i Katarzyny z Ignatowskich. Niewiele jest informacji o jego wykształceniu. Jak wynika z akt osobowych odbył edukację domową i praktykował jako aplikant w Ordynacji Zamojskiej. Pracę zawodową rozpoczął w 1823 r. na stanowisku pisarza. Początkowo przy urzędniku cywilnym gminy w Szczebrzeszynie, następnie przy Sądzie Pokoju w Krasnymstawie. W latach 1828-1830 pełnił funkcję aplikanta kancelaryjnego przy Trybunale Cywilnym I Instancji w Lublinie. W 1831 r. objął stanowisko dozorcy skarbowego w Urzędzie Konsumcyjnym w Zamościu, podlegającemu Komisji Województwa Lubelskiego. Ponownie podjął pracę w Trybunale Cywilnym I Instancji w Lublinie. Najpierw na stanowisku ekspedytora kancelaryjnego Biura Prokuratora, a od 1836 r. objął funkcję sekretarza. 6 czerwca 1832 r. w Parafii Katedralnej pw. Zmartwychwstania Pańskiego i św. Tomasza w Zamościu zawarł związek małżeński z Elżbietą Gayzler. Mieli pięciu synów: Ludwika (ur. 1836 r.), Józefa Kalasantego Karola (ur. 1841 r.), Edmunda Eugeniusza (ur. 1842 r.), Antoniego Fryderyka Wawrzyńca (ur. 1844 r.), Tadeusza (ur. 1845 r.) i Franciszka a Paulo (ur. 1847 r.). Syn Tadeusz ukończył studia prawnicze w Warszawie i pracował na stanowisku radcy w Rządzie Gubernialnym Lubelskim. Notariusz J.K. Majewski określany był w aktach jako: rejent Kancelarii Powiatu Lubelskiego w mieście wojewódzkim Lublinie, a od 19 (31) marca 1937 r. w mieście gubernialnym. W niektórych aktach występuje jako rejent Kancelarii Ziemiańskiej Powiatu Lubelskiego. Od 1843 r. funkcjonuje jako rejent Kancelarii Okręgu Lubelskiego w mieście gubernialnym Lublinie, a od 1867 rejent Sądu Pokoju w Lublinie. Kancelaria notarialna rozpoczęła urzędowanie z dniem 2 stycznia 1837 r. Jej siedziba znajdowała się w miejscu zamieszkania notariusza. Początkowo w kamienicy przy ul. Grodzkiej 114, od 1838 r. przy ul. Rynek 14, a następnie przy ul. Rynek 6 i przy ul. Rynek 11. Do podstawowych zadań notariusza należało przyjmowanie aktów dobrej woli i nadawanie im cech autentyczności, w szczególności sporządzanie inwentarzy, aktów kupna i sprzedaży, testamentów, intercyz, układów i umów, cesji, odpisów, aktów zrzeczenia się pełnomocnictw, protestów weksli. Księgi i pomoce ewidencyjne były corocznie poddawane kontroli przez asesora Trybunału Cywilnego I Instancji w Lublinie, o czym świadczą formuły rewizji zachowane w repertoriach. Akty notarialne spisywano w języku polskim. Natomiast w języku rosyjskim zachowała się korespondencja wpływająca do kancelarii. Zasięg terytorialny notariusza obejmował teren właściwości Sądu Pokoju Powiatu Lubelskiego. Kancelaria zakończyła działalność wraz ze śmiercią J. K. Majewskiego, która nastąpiła 26 sierpnia 1876 r. Ostatni wpis w księdze z 1876 (nr 228) r. jest datowany na 30 czerwca (12 lipca) 1876 r.

Indeks osobowy pod sygn. 77 jest wspólny dla dwóch notariuszy. Wpisy z lat 1832-1836 sporządzane przez Ignacego Sobolewskiego (nr zespołu 328), z lat 1837-1862 przez Jan Ksawerego Majewskiego.