Księgi aktów notarialnych z lat 1901-1925 (sygn. 1- 30) dotyczą m.in.: upoważnień, pożyczek, pokwitowań, kupna-sprzedaży, dzierżaw, testamentów, spisów inwentarzy, podziałów, darowizn, cesji praw, deklaracji, obligacji, umów przedmałżeńskich, zawierania spółek, protokołów zebrań ogólnych, wezwań. Wśród załączników występują: zaświadczenia wystawiane przez wójtów gmin i burmistrzów miast, wypisy z akt notarialnych i hipotecznych, pełnomocnictwa, kopie uchwał rad familijnych, tytuły wykonawcze, pokwitowania, decyzje i postanowienia różnych władz, polisy ubezpieczeniowe, plany gruntów, korespondencja. Pomoce ewidencyjne: - repertoria aktów notarialnych z lat 1901-1914, 1917-1925 – 30 j.a. (sygn. 31-60), - repertoria aktów hipotecznych z lat 1901-1917 – 19 j.a. (sygn. 61-79), - skorowidze alfabetyczne za lata 1905-1925 – 16 j.a. (sygn. 80-95), Księgi opłat z lat 1914-1915 – 3 j.a. (sygn. 96-98), Wypisy aktów notarialnych, hipotecznych i dokumenty związane ze sporządzaniem aktów notarialnych i wydawaniem odpisów z lat 1905-1925, 1945-1946 – 3 j.a. (sygn. 99-101).

Kancelaria notarialna Adama Pleszczyńskiego notariusza przy wydziale hipotecznym Sądu Okręgowego w Lublinie funkcjonowała w latach 1901-1925. Mieściła się w budynku Sądu Okręgowego w Lublinie przy ulicy Krakowskie Przedmieście 76. Wyjątkiem był okres od 12 kwietnia do 19 sierpnia 1916, kiedy to kancelaria notarialna mieściła się w jego własnym mieszkaniu przy ulicy Krakowskie Przedmieście 68. Była to jedna z kilku kancelarii notarialnych (w roku 1921 istniało ich pięć) funkcjonujących przy wydziale hipotecznym Sądu Okręgowego w Lublinie. Kancelarie notarialne działały w ramach zmian wprowadzonych w sądownictwie Królestwa Polskiego mocą ukazu carskiego z 19 lutego 1875 r. Na mocy powyższego ukazu od 1/13 lipca 1876 r. zaczęły obowiązywać na terenie Królestwa Polskiego ustawy o organizacji sądownictwa, wprowadzające m.in. podział na sądownictwo ogólne i pokojowe. W ramach sądownictwa ogólnego, wymienić należy sądy okręgowe w liczbie 10 (po jednym w każdej guberni) i Warszawską Izbę Sądową. Sądownictwo pokojowe stanowiły sądy gminne dla ludności wiejskiej, sędziowie pokoju w miastach i zjazdy sędziów pokoju jako instancja odwoławcza. W lipcu 1876 r. wprowadzono w życie rosyjską ustawę notarialną z 1866 r., dostosowaną jednak do warunków prawnych i gospodarczych kraju, ustanawiającą notariuszy przy wydziałach hipotecznych sądów okręgowych i przy kancelariach hipotecznych sędziów pokoju. Powyższa ustawa nadawała notariuszom status urzędników państwowych, określając ich „notariuszami”, zaliczanymi do VIII klasy urzędów. Mianowani byli przez starszego prezesa Warszawskiej Izby Sądowej na wniosek prezesa właściwego sądu okręgowego, po złożeniu egzaminu przed komisją złożoną z prezesa sądu okręgowego, prokuratora i jednego z notariuszy przy kancelarii hipotecznej sądu okręgowego. Nowa ustawa notarialna nie nakładała na kandydatów na stanowiska notariuszy obowiązku ukończenia studiów i odbycia aplikacji notarialnej. Akty notarialne miały być sporządzane wyłącznie w języku rosyjskim a jedynie na żądanie stron także w języku polskim. Do obowiązków notariuszy należało sporządzanie wszelkich aktów tzw. dobrej woli, wydawanie odpisów i wypisów, przyjmowanie na przechowanie różnych dokumentów i depozytów pieniężnych, wydawanie poświadczeń i zaświadczeń. Pierwsze zmiany w organizacji notariatu jeszcze przed odzyskaniem niepodległości, wprowadzały przepisy tymczasowe o urządzeniu sądownictwa, wprowadzone rozporządzeniem Tymczasowej Rady Stanu z dnia 18 lipca 1917 r. oraz dekretem Rady Regencyjnej z dnia 3 lipca 1918 r. o przepisach tymczasowych w notariacie. Powyższe tymczasowe przepisy o organizacji sądownictwa utrzymywały dotychczasowe ustawodawstwo rosyjskie w zakresie funkcjonowania notariatu z 1866 roku i były podstawowymi aktami prawnymi regulującymi zasady działania notariatu do czasu wprowadzenia ustawy notarialnej z 1933 roku. Adam Jan Pleszczyński urodził się 17 grudnia 1846 r. w miejscowości Żelizna jako syn Tomasza „gorzelanego” ze wsi Żelizna i Franciszki z Bogusławskich. Po ukończeniu nauki w gimnazjum w Warszawie w 1866 r. podjął studia w Szkole Głównej Warszawskiej na wydziale prawa i administracji. W 1870 roku otrzymał dyplom ukończenia Cesarskiego Uniwersytetu Warszawskiego (przemianowany z Warszawskiej Szkoły Głównej). W 1870 r. został mianowany aplikantem sądowym przy Warszawskim Trybunale Cywilnym. W styczniu 1876 powołany został na stanowisko asesora Sądu Policji Poprawczej w Lublinie a w lipcu tego roku na stanowisko sekretarza Zjazdu Sędziów Pokoju 2 Okręgu Guberni Lubelskiej. W 1881 r. mianowany został przez prezesa Sądu Okręgowego w Lublinie na stanowisko „kandydata do posad sądowych” przy lubelskim Sądzie Okręgowym z delegacją do wydziału hipotecznego. W okresie od 27 września 1886 roku do 23 września 1887 roku był pełniącym obowiązki sekretarza wydziału hipotecznego Sądu Okręgowego w Lublinie a następnie do 21 czerwca 1901 roku sekretarzem wydziału hipotecznego tegoż sądu. Na mocy zarządzenia starszego prezesa Warszawskiej Izby Sądowej z dnia 15 czerwca 1901 r. ( N 125) został powołany na stanowisko notariusza przy kancelarii hipotecznej Sądu Okręgowego w Lublinie, wakujące po notariuszu Wiktorynie Juścińskim. Działalność w charakterze notariusza rozpoczął 21 czerwca 1901 roku jako notariusz przy wydziale hipotecznym Sądu Okręgowego w Lublinie (od 1 lipca 1916 r. Trybunału Cywilnego w Lublinie i od 1 września 1917 r. Królewsko Polskiego Sądu Okręgowego w Lublinie). W trakcie swojego urzędowania często przebywał na urlopach zdrowotnych. Zmarł 25 października 1925 r. w Lublinie. Podczas nieobecności notariusza Pleszczyńskiego pełniącymi jego obowiązki byli: Edward Pokorny, Adam Sotowski, Leon Olbrycht, Wacław Nawrot i Juliusz Mączyński. Prywatnie Adam Pleszczyński był żonaty z Heleną z Pleszczyńskich, c. Józefa z którą miał pięcioro dzieci: Marię, Janinę, Adama, Józefa i Ludwika.