1.Księgi - pierwopisy z lat 1874-1920, sygnatury 1-126, 128 (księgi urodzeń z lat 1874-1920, księgi małżeństw z lat 1874-1898, 1900-1908, 1910-1920, księgi zgonów z lat 1874-1920); 2. Akta zbiorcze z lat 1947-2016, sygn. 127, 129 (akta zbiorcze odnoszą się do księgi urodzeń za lata 1916-1920).

USC w Babimoście czyli Standesamt Bomst został powołany na mocy ustaw z 01.10.1874 roku „Gesetz über die Beurkundung und die Form der Eheschließung” i 06.02.1875 roku „Reichsgesetz über die Beurkundung und die Form der Eheschließung“, które oddzieliły rejestrację stanu cywilnego ludności od spraw kościelnych. Wprowadziły one obowiązek rejestrowania urodzeń, małżeństw i zgonów wszystkich obywateli bez względu na wyznanie, w trzech rodzajach ksiąg. Zakres terytorialny działalności urzędów nie pokrywał się zasadniczo z obrębem administracyjnym lokalnych władz państwowych, ponieważ za kryterium ich ustanowienia przyjęto gęstość zaludnienia obszaru. Stąd też okręgi stanu cywilnego obejmowały niejednokrotnie kilka gmin wiejskich (co najmniej 1500 mieszkańców), zaś w dużych gminach miejskich (powyżej 50.000 mieszkańców) tworzono kilka okręgów. Standesamt Bomst swoim zasięgiem obejmował następujące miejscowości: Babimost (Bomst), Brudzewo (Bellwitz), Grójec Wielki (Groß Groitzig), Grójec Mały (Klein Groitzig) Podmokle Wielkie (Groß Posemukel), Podmokle Małe (Klein Posemukel). USC były organami władzy państwowej i nie przechodziły poważniejszych zmian organizacyjnych. Z reguły personel składał się z jednego urzędnika, najczęściej byli to doświadczeni pracownicy administracji państwowej z dużym stażem. Na mocy ustawy z 01. 08. 1883 roku nadzór nad nimi sprawował prezydent rejencji lub starosta. Szczegółowe przepisy prawne wydawane przez Ministerstwo Spraw Wewnętrznych Rzeszy do końca XIX wieku regulowały sposób i zakres rejestracji ruchu naturalnego ludności. [Dzieje aktotwórcy opracowała Beata Grelewicz]