1. Komisje własne 1.1. Komisje z lat 1954-1969, sygn. 1-4 1.2. Zespoły z lat 1964-1970, sygn. 5-6 1.3. Rada Techniczno-Ekonomiczna z lat 1954-1955, sygn. 7 2. Narady pracownicze z lat 1950-1996, sygn. 8-14 3. Samorząd Robotniczy 3.1. Konferencje Samorządu Robotniczego z lat 1957-1970, sygn. 15-17 3.2. Samorząd Robotniczy z lat 1969-1971, sygn. 18-19 3.3. Rada Robotnicza z lat 1957-1969, sygn. 20-23 4. Organizacja władz nadrzędnych z lat 1955-1959, sygn. 24 5. Organizacja własnej jednostki 5.1. Regulaminy organizacyjne z lat 1950-1988, sygn. 25-28 5.2. Instrukcje z lat 1961-1968, sygn. 29-30 6. Organizacja jednostek podległych z lat 1945-1946, sygn. 31 7. Zbiór aktów normatywnych władz nadrzędnych 7.1. Zarządzenia z lat 1956-1968, sygn. 32-33 7.2. Pisma okólne z lat 1953-1968, sygn. 34-35 7.3. Polecenia służbowe z lat 1967-1968, sygn. 36 8. Zbiór aktów normatywnych własnej jednostki 8.1. Zarządzenia z lat 1951-1983, sygn. 37-50 8.2. Pisma okólne z lat 1959-1964, sygn. 51-55 8.3. Polecenia Dyrektora z lat 1959-1972, sygn. 56-63 8.4. Meldunki z lat 1959-1966, sygn. 64 9. Sprawy sądowo-administracyjne z roku 1994, sygn. 65 10. Plany wieloletnie z lat 1949-1968, sygn. 66-73 11. Plany roczne z lat 1948-1970, sygn. 74-111 12. Sprawozdania własne z lat 1954-1961, sygn. 112-113 13. Bilanse z lat 1946-1971, sygn. 151 14. Sprawozdania statystyczne z lat 1946-1965, sygn. 152-159 15. Analizy kompleksowe z lat 1952-1967, sygn. 160-166 16. Analizy ekonomiczne z lat 1963-1970, sygn. 167-171 17. Prace naukowo-badawcze z roku 1958, sygn. 172 18. Prace naukowo-badawcze na zlecenia z lat 1955-1975, sygn. 173-174 19. Współpraca z partiami i organizacjami politycznymi z lat 1960-1963, sygn. 175 20. Współpraca z organizacjami społecznymi z lat 1954-1966, sygn. 176 21. Współpraca międzynarodowa 21.1. Współpraca z RWPG z lat 1961-1964, sygn. 177-178 21.2. Współpraca z zagranicą z lat 1957-1964, sygn. 179-180 22. Kontrole zewnętrzne z lat 1956-1970, sygn. 181-183 23. Kontrole problemowe z lat 1955-1959, sygn. 184 24. Kontrole wewnętrzne z lat 1955-1968, sygn. 186 25. Ogólne zasady pracy i płac z lat 1955-1991, sygn. 187-188 26. Umowy zbiorowe i zakładowe z roku 1955, sygn. 189 27. Zatrudnienie z lat 1955-1960, sygn. 190 28. Projekty racjonalizatorskie z lat 1955-1960, sygn. 191-216 29. Mieszkania pracownicze z lat 1952-1960, sygn. 217 30. Normy zakładowe z lat 1957-1958, sygn. 218-219 31. Eksploatacja nieruchomości z roku 1950, sygn. 220 32. Analiza kosztów własnych z lat 1966-1967, sygn. 221 33. Fundusze specjalne z lat 1961-1964, sygn. 222-223 34. Postęp techniczny z roku 1960, sygn. 224 35. Eksport z lat 1956-1962, sygn. 225-226 36. Akta nieopracowane z lat 1949-2000, sygn. 227-354 (protokoły i uchwały organów kolegialnych, nabycie akcji zakładu, rejestry, materiały organizacyjne, plany, analizy, sprawozdania statystyczne, zarządzenia władz nadrzędnych, restrukturyzacja, kontrole, sprawozdania z działalności, regulaminy, wynagradzanie, środki trwałe, nieruchomości, emisja zanieczyszczeń, gospodarka ściekowo-wodna, bilanse, zakładowy plan kont, katalogi, charakterystyka produkowanych maszyn, uwłaszczenia, prywatyzacja, systemy jakości, regulamin zakładu w formie plakatu, kronika Zakładowego Koła Związku Bojowników o Wolność i Demokrację)

W 1945 r. rozpoczął działalność Zespół Fabryk Dolnośląskich Odlewnia Żeliwa i Zakłady Mechaniczne w Nowej Soli .Zespół Fabryk Dolnośląskich podlegał Centralnemu Zarządowi Przemysłu Metalowego i Ministerstwu Przemysłu. Pierwszymi zakładami wchodzącymi w skład Zespołu Fabryk Dolnośląskich były: Fabryka Huta „Maria” Kaczanów, Huta Ottilienhütte w Kittlitztreben, Fabryka Huta „Henryka” w Przemkowie, Fabryka w Wawrzyńcach, Fabryka w Grojlichowie, Fabryka Maszyn Rolniczych „Famro” w Zielonej Górze. W 1946 r. rozpoczęto produkcję w Zespole Fabryk Dolnośląskich w Nowej Soli. Pierwszymi wyrobami zakładu były tubingi dla metra w Moskwie i rury kanalizacyjne dla Szwecji, w 1947 r rozpoczęto produkcję żeliwiaków i spulchniarek przewoźnych, a w pierwszym półroczu 1948 r. agregat do przerobu mas formierskich i rdzeniowych. Zarządzeniem Ministra Przemysłu i Handlu z dnia 15 września 1948 r. wydanym w porozumieniu z Ministrem Skarbu i Prezesem Centralnego Urzędu Planowania utworzono przedsiębiorstwo państwowe pod nazwą Dolnośląskie Zakłady Metalurgiczne w Nowej Soli. Przedmiotem działalności Przedsiębiorstwa była produkcja odlewów. Dolnośląskie Zakłady Metalurgiczne podlegały nadzorowi Zjednoczenia Przemysłu Odlewniczego w Krakowie, które było pod nadzorem Centralnego Zarządu Przemysłu Metalowego. Organem zarządzającym Przedsiębiorstwem był Dyrektor powoływany i zwalniany przez Ministra Przemysłu i Handlu. Po likwidacji Ministerstwa Przemysłu i Handlu zwierzchni nadzór nad Dolnośląskimi Zakładami Metalurgicznymi w Nowej Soli sprawowało Ministerstwo Przemysłu Ciężkiego. W 1950 r. uruchomiono kilku oddziałów: Zakład nr 1 w Nowej Soli – odlewnia „Barbara”, Zakład nr 2 w Szprotawie – „Anna”, Zakład nr 3 w Zielonej Górze – „Wanda”, Zakład nr 4 w Chocianowie, Zakład w Przemkowie – odlewnia „Henryk”. W 1956 r. Dolnośląskie Zakłady Metalurgiczne przeszły pod nadzór Centralnego Zarządu Odlewnictwa w Radomiu, od 1959 r. Zjednoczenia Przemysłu Wyrobów Odlewniczych w Radomiu. W 1958 r. ukształtowane były następujące wydziały: Wydział Tubingowy, Wydział Odlewnictwa, Wydział Budowy Maszyn Odlewniczych, Wydział Produkcji Pozaplanowej, Centralna Narzędziownia, Kontrola Techniczna, Wydział Remontowy, Oddział Elektryczny, Wydział Transportu, Magazyn. W latach siedemdziesiątych i osiemdziesiątych rozwinięto znacznie produkcję. Podstawowe wyroby produkowane przez przedsiębiorstwo to przede wszystkim: suszarko-chłodziarki fluidyzacyjne piasków formierskich, mieszarki do mas formierskich, maszyny formierskie, maszyny do czyszczenia odlewów, kotły centralnego ogrzewania, odlewy z żeliwa szarego i sferoidalnego: tubingi dla szybów kopalni węgla, miedzi i soli, odlewy motoryzacyjne, odlewy obrabiarkowe, odlewy maszynowe. W latach siedemdziesiątych Dolnośląskie Zakłady Metalurgiczne przeszły pod zarząd Zjednoczenia Przemysłu Budowy Maszyn Ciężkich „Zemak” w Warszawie i resort Przemysłu Maszyn Ciężkich i Rolniczych. W okresie tym była bardzo rozbudowana struktura organizacyjna. Na czele zakładu stał Dyrektor. Poszczególne komórki w przedsiębiorstwie wchodziły w skład dwóch pionów: zarządu i ruchu. Pion zarządu obejmował dyrekcję oraz działy administracyjno-ekonomiczne i działy techniczne, których zadaniem było przygotowanie, sterowanie i kontrola procesów produkcji. Natomiast jednostki produkcyjne łącznie z oddziałami zamiejscowymi w Łęknicy, Brójcach i pomocniczo-produkcyjne powołane do realizacji procesów produkcyjnych tworzyły pion ruchu. Istotną rolę w działalności „Dozametu” pełnił Samorząd Robotniczy. Naczelnym organem Samorządu Robotniczego była Konferencja Samorządu Robotniczego (KSR). W 1988r w skład Dolnośląskich Zakładów Metalurgicznych wchodziły następujące jednostki organizacyjne : Zakład macierzysty w Nowej Soli, Wydział Budowy Kotłów centralnego ogrzewania W-10 w Nowej Soli , Wydział Budowy Kotłów centralnego ogrzewania w Łęknicy, Wydział Produkcyjny w Brójcach. Przedmiotem działania Przedsiębiorstwa w tym okresie była produkcja, sprzedaż i świadczenie usług w zakresie odlewów żeliwnych, tubingów, maszyn i urządzeń technologicznych oraz urządzeń centralnego ogrzewania. Przedsiębiorstwo działało w ramach pionów do spraw: technicznych, ekonomiczno-finansowych, handlowych, rozwoju i utrzymania ruchu, produkcji. 16 lipca 1996 r. powstała Spółka Akcyjna Skarbu Państwa Dolnośląskich Zakładów Metalurgicznych „Dozamet” w Nowej Soli. W 1999 r Syndyk Masy Upadłości DZM „Dozamet” S.A. w Nowej Soli ogłosił sprzedaż przedsiębiorstwa. W 2000 r Spółka Akcyjna znalazła się w upadłości, która trwała do 2005 r. Zakład przekształcił się w spółkę z o.o. w 2006 r. [Na podstawie wstępu do inwentarza opracowanego przez Danutę Majchrzak]