Cechy miasta Darłowa

Sygnatura
65/242/0
Daty skrajne
1614-1937
Liczba serii
12
Liczba skanów
0

Zawartość:

1. Cech Garncarzy 2 j.a., z lat 1739-1854 - przywileje, statut. 2. Cech Bednarzy 2 j.a., z lat 1739-1888 - spisy mistrzów, czeladników i uczniów. 3. Cech Rzeźników 1 j.a., z lat 1746-1848 - księga cechowa. 4. Cech Szewców i Pantoflarzy 7 j.a., z lat 1772-1912 - księgi kasowe, protokołów, statut, akta procesowe, 5. Cech Płócienników 4 j.a., z lat 1646-1891 - statut, projekt domu cechowego, sprawy ogólne cechu. 6. Cech Kowali i Ślusarzy 10 j.a., z lat 1749-1937 - księgi protokołów, czeladników i uczniów, oraz kasowe, przywileje, budżety, izba rzemieślnicza, przepisy cechowe. 7. Cech Budowlanych i Murarzy 3 j.a., z lat 1675-1823 - przywileje, dokumenty i statuty, księga cechowa. 8. Cech Stolarzy 4 j.a., z lat -1934 - księgi protokołów, kasowe, statut, korespondencja z władzami. 9. Cech Krawców 10 j.a., z lat 1614-1886 - przywileje, księgi protokołów, mistrzów, czeladników i uczniów, rachunkowe, sprawy personalne. 10. Cech Młynarzy 10 j.a., z lat -1923 - księgi protokołów, mistrzów, czeladników i uczniów, statuty, przywileje. 11. Cech Sukienników 3 j.a., z lat 1761-1885 12. Bractwo Kurkowe 10 j.a., z lat 1680-1888 Zawartość: Dzierżawy ziemi, księgi rachunkowe, konta, przywileje, statuty, projekty domu bractwa.

Dzieje twórcy:

Organizacje cechowe w pomorskich miastach zaczęły powstawać w połowie XIII w. W niektórych ośrodkach podstawą prawną ich rozwoju były dokumenty wystawiane przez książąt. Przywilej taki otrzymali w 1243 r. mieszczanie szczecińscy. W innych miastach proces powstawania systemu cechowego przebiegał stopniowo. Przyczyniła się do tego zarówno koncentracja produkcji, jak i walka o opanowanie rynku. Tworzące się organizacje zawodowe nie tylko strzegły interesów ekonomicznych swych członków, ale również dbały o odpowiednią jakość i cenę wyrobów, ustalały wielkość produkcji, pełniły funkcje religijno-towarzyskie. Jednostką produkcyjną każdego cechu był warsztat – własność mistrza, pełnoprawnego członka danej organizacji, posiadającego (przynajmniej teoretycznie) najwyższe umiejętności zawodowe. To on organizował zakup surowców, przyjmował zamówienia klientów, decydował o produkcji, nadzorował pracę w warsztacie oraz wykonywał najbardziej odpowiedzialne zadania. Mistrzów wspierali czeladnicy i uczniowie. Czeladnicy, pracowali na rachunek mistrza, ale otrzymywali tygodniowe wynagrodzenie, które stanowiło podstawę ich utrzymania. Natomiast uczniowie wykonywali najprostsze czynności, ucząc się jednocześnie zawodu i będąc na pełnym utrzymaniu mistrzów. Kandydat na mistrza winien był legitymować się świadectwem „dobrego urodzenia” oraz posiadać obywatelstwo miasta. Nadzorując proces szkolenia uczniów i czeladników, mistrzowie decydowali o przyjęciu do cechu nowych członków. Każdy cech miał wewnętrzne sądownictwo nad swoimi członkami oraz pełnił funkcję militarną, obsadzając w czasie zagrożeń wyznaczone fragmenty murów miejskich. Na czele cechów stało od dwóch do sześciu starszych. W drugiej połowie XVI i XVII w. przepisy cechowe zmierzały coraz wyraźniej do utrwalenia stanów liczebnych cechów i zapewnienia ich członkom, w ówczesnych warunkach, odpowiednio wysokiej produkcji i zbytu, a tym samym odpowiedniej egzystencji. W omawianym okresie cechy coraz wyraźniej ograniczały sprzedaż oraz broniły monopolu wytwórczości w danej dziedzinie. Jednocześnie uprawnienia mistrzowskie przechodziły najczęściej z ojca na syna, co prowadziło do całkowitego zahamowania rozwoju instytucji cechowych. W tej sytuacji w latach 1738–1744 na obszarze pruskiego Pomorza przeprowadzono dość gruntowną reformę wytwórczości rzemieślniczej. Odtąd cechy miały stać się organizacjami otwartymi (dowolna liczba majstrów i czeladników), a ich produkcja została uwolniona od jakichkolwiek zakazów. Zniesiono również wiele średniowiecznych przywilejów, w tym m.in. nadmierną liczbę świąt cechowych oraz zbyt drogi egzamin mistrzowski. W XIX w. cechy przeszły dalsze przeobrażenia. Liberalizacja i wzrost produkcji fabrycznej spowodowały zarówno spadek ich liczebności, jak i zmierzch tradycji cechowych. Proces ten był szczególnie widoczny od drugiej połowy XIX w., gdy cechy utraciły już całkowicie wpływ na wielkość produkcji i monopol sprzedaży. Odtąd wspomniane organizacje stały się stowarzyszeniami drobnych wytwórców, zachowującymi do XX w. pewne znaczenie gospodarcze. Akta cechowe były przejmowane przez archiwum szczecińskie w latach 1900, 1911–1912, 1938–1939. Ostatni z wymienionych dopływów spowodowało zarządzenie wydane w lipcu 1935 r., które wprowadzało nadzór państwowy nad cechami. W 1943 r. archiwalia cechowe w ramach rozproszenia zasobu wywieziono poza Szczecin. Po 1945 r. do szczecińskiego archiwum w kilku etapach trafiły akta cechowe 64 miast pomorskich.

Daty skrajne:

1614-1937

Klasyfikacja:

Nazwa twórcy:

Daty:

1614-1937.

Nazwa dawna:

Nazwa obcojęzyczna:

Innungen Rügenwalde

Języki:

Dostępność:

Ogółem jednostek archiwalnych:

66

Ogółem opracowanych jednostek archiwalnych:

66

Ogółem jednostek archiwalnych bez ewidencji:

0

Ogółem metrów bieżących

1.0

Ogółem opracowanych metrów bieżących

0.7

Ogółem metrów bieżących bez ewidencji

0.0

Ogółem jednostek archiwalnych:

0.0

Ogółem metrów bieżących:

0.0

Daty skrajne dokumentacji niearchiwalnej:

Nazwa Inwentarz skarbowy Uwagi
inwentarz książkowy zatwierdzony Tak