Akty urodzeń, małżeństw, zgonów, zapowiedzi, dowody do aktów małżeństw, dowody do aktów zgonów, skorowidze, protokoły sprawdzające poprawność sporządzania ksiąg.

Urzędowe potwierdzenie faktów urodzeń, małżeństw i zgonów wywodzi się z praktyki kościelnej. Uchwały potrydenckie dotyczące rejestracji metrykalnej zaktualizowała ustawą z 20 września 1792 roku rewolucja francuska. Jej rozwiązania przeniesiono do polskiego porządku prawnego wraz z utworzeniem Księstwa Warszawskiego i nadaniem przez Napoleona Bonaparte 22 lipca 1807 roku w Dreźnie nowej konstytucji. Ogłoszony równocześnie z ustawą zasadniczą Kodeks Cywilny wprowadzał z dniem 1 maja 1808 roku akta stanu cywilnego urodzeń, małżeństw i zgonów, sporządzane przez urzędników cywilnych. Obowiązek tworzenia właściwych wpisów, dbałość o ich formę i treść, dekret króla saskiego i księcia warszawskiego Fryderyka Augusta z 23 lutego 1809 roku powierzał – w gminach wiejskich – duchownym rzymskokatolickim, spisującym obok akt cywilnych, również dokumenty wymagane przez prawo kościelne (KN, art. 34-101). Kolejne zmiany wprowadził Kodeks Cywilny Królestwa Polskiego z 1825 roku (KC KP, ks. I, art. 71-142). Z dniem 1 stycznia 1826 roku zaprzestali działania dotychczasowi urzędnicy stanu cywilnego. Prawo rozróżniło dwa sposoby rejestracji aktów stanu cywilnego ze względu na wyznanie (chrześcijańskie lub niechrześcijańskie) osób zgłaszających urodzenie, małżeństwo lub zgon. Akty stanu cywilnego denominacji chrześcijańskich połączono z metrykami kościelnymi, a duchownych – przełożonych parafii mianowano urzędnikami stanu cywilnego. Równolegle pojawiły się przepisy dotyczące aktów stanu cywilnego wyznań niechrześcijańskich. Zarówno Kodeks Napoleona, jak też Kodeks Cywilny Królestwa Polskiego szczegółowo określały sposób tworzenia akt stanu cywilnego. Księgi rejestracji urodzeń, małżeństw i zgonów prowadzono w dwóch egzemplarzach. Pierwszy, składał się z trzech tomów odpowiadających działom rejestracji – urodzeń, małżeństw i zgonów, i prowadzony był aż do wyczerpania księgi. Drugi egzemplarz, jednoroczny, był dzielony na trzy części. Dublowanie czynności kancelaryjnych służyło zabezpieczeniu aktów przed zniszczeniem. Zapisów dokonywano w języku polskim, a od 1868 roku w języku rosyjskim (z wyjątkiem imion i nazwisk osób rejestrowanych, które w nawiasie mogły być podane w języku polskim). Na przełomie 1867 i 1868 roku zaczęto również stosować podwójną datację według kalendarza juliańskiego (stary styl) i kalendarza gregoriańskiego (nowy styl). Każdy akt stanu cywilnego zawierał obligatoryjnie datę i miejsce sporządzenia, imię i nazwisko, wiek, zawód oraz miejsce zamieszkania osób wymienionych w treści – stawiających się i świadków oraz odpowiednie formuły dotyczące chrztu dziecka, informacje o imieniu i nazwisku panieńskim matki i jej wieku, oświadczenie duchownego o zapowiedziach, dane osoby zmarłej. Do akt małżeństw dołączano dowody, czyli odpisy akt urodzenia (chrztu) zaślubionych, ewentualnie akty znania, a w przypadku wdowieństwa także odpis aktu zgonu poprzedniego małżonka. Całość aktów spisywano w formie ciągłego tekstu, bez pustych miejsc. Nie stosowano skrótów, a liczby zapisywano słownie. Przekreślenia i odsyłacze podpisywali urzędnik i osoby obecne przy rejestracji. Fakt rejestracji potwierdzały ich parafy lub informacja o przyczynach niewykonania tego obowiązku. Po ostatnim akcie, pod koniec danego roku kalendarzowego, urzędnik stanu cywilnego sporządzał krótki protokół wymieniający liczbę aktów spisanych w ciągu roku oraz spisywał alfabetyczny indeks urodzonych, zaślubionych i zmarłych. Księgi stanu cywilnego po zamknięciu były sprawdzane pod względem zgodności przez sędziego pokoju i księdza dziekana. Pierwsze wzmianki w źródłach dotyczące świątyni w Chodowie można odnaleźć w aktach ziemskich łęczyckich pod datą 10 stycznia 1387 roku, kiedy to Wawrzyniec Cuniberti pozywa Stanisława z Chodowa o rzeczy należące do chodowskiego kościoła. Drewniany, zachowany po dziś, budynek kościoła został wzniesiony na przełomie XVI i XVII wieku. Od 1828 roku parafią chodowską zaczęli zarządzać proboszczowie z Dzierzbic. W 1861 roku zaczęto prowadzić wspólne księgi akt stanu cywilnego dla obu parafii. Ostatecznie w 1864 roku parafię w Chodowie, jako kościół filialny, wcielono do parafii w Dzierzbicach. W dostępnych materiałach archiwalnych oraz opracowaniach brak jest informacji, kto podjął decyzję o jej wcieleniu, wiadomo jest jedynie, że ówczesny metropolita warszawski ksiądz arcybiskup Zygmunt Szczęsny Feliński przebywał na zesłaniu w Jarosławiu, możliwe więc, że taką decyzję podjął zastępujący go w latach 1863-1865 wikariusz generalny ksiądz Paweł Rzewuski, po zatwierdzeniu jej przez władze carskie. W latach 1808-1860 parafia obejmowała opieką duszpasterską następujące miejscowości: Chodów, Koserz, Szałaydy (Szołaydy), Wygoda (1810-1830), Kuiawki (Kujawki). W latach 1808-1860 urzędnikami stanu cywilnego w Chodowie byli: 1808-1809 – Antoni Ciesielski sprawujący również obowiązki urzędu stanu cywilnego w Dzierzbicach i Rdutowie, 1810-1821 – ksiądz proboszcz Walenty Cyganowski, 1822-1827 – ksiądz Tadeusz Żernicki administrator parafii chodowskiej, 1828-1829, 1833 – ksiądz Michał Józef Jabłoński administrator parafii chodowskiej, w latach 1813-1860 proboszcz w Rdutowie oraz w latach 1831-1833 administrator parafii dzierzbickiej, 1829-1832 – ksiądz Grzegorz Różycki administrator chodowski, 1833-1836 – ksiądz Kazimierz Leśniewski, w tych samych latach administrator parafii dzierzbickiej, a od 1837 roku proboszcz tejże parafii, 1837-1841 – ksiądz Marcin Lipka administrator chodowski, w 1838 roku pełnił on również funkcję administratora parafii w Dzierzbicach, 1842-1860 – ksiądz Antoni Lipiński administrator chodowski, w latach 1843-1875 proboszcz parafii w Dzierzbicach, który w latach 1859-1862 pełnił również funkcję administratora parafii w Miłonicach. Obecnie parafia rzymskokatolicka pod wezwaniem Podwyższenia Krzyża Świętego w Chodowie, jako kościół filialny Parafii Świętego Mikołaja Biskupa w Dzierzbicach należy do dekanatu Krośniewice w diecezji łowickiej.