sygn. 1-4, 86: Brennik, parafia katolicka: chrzty 1813-1836, 1912-1926, małżeństwa 1813-1836, zgony 1813-1836, urodzenia, małżeństwa, zgony 1836-1874; sygn.5-6: Sokołowiec, parafia katolicka: chrzty, małżeństwa, zgony 1812-1835, 1840-1874; sygn. 7-45: Strupice, parafia katolicka: chrzty, małżeństwa, zgony 1798-1874 (z lukami); sygn. 46-71: Twardocice, parafia ewangelicko-augsburska: chrzty, małżeństwa, zgony 1794-1874; sygn. 72-73, Nowy Kościół, parafia katolicka: chrzty, małżeństwa, zgony 1794-1843; sygn. 74-75: Lubiatów, parafa ewangelicko-augsburska: chrzty, małżeństwa, zgony 1811-1812, 1844; sygn. 76: Prusice, parafia katolicka: chrzty, małżeństwa, zgony 1812-1864, sygn. 77-84, 87-88: Złotoryja, parafia katolicka: chrzty 1806-1859, 1893-1945, małżeństwa 1834-1886, 1940-1945, zgony 1817-1828, 1885-1947, sygn. 85: Jerzmanice Zdrój, parafia ewangelicka, chrzty, małżeństwa, zgony 1872, sygn. 89: Złotoryja, parafia ewangelicka: chrzty 1902-1922.

W niemieckich Prusach wprowadzone w 1794 r. ogólne prawo krajowe zobowiązało duchownych wyznania katolickiego i ewangelickiego do dokładnego prowadzenia ksiąg urodzeń, małżeństw i zgonów oraz do sporządzania ich duplikatów (wtóropisów), które przekazywano do właściwego terytorialnie sądu pierwszej instancji. Księgi kościelne stały się od tego momentu dokumentami o charakterze publiczno-prawnym. Dla Żydów i dysydentów wprowadzono natomiast od 1794 r. rejestrację cywilną, dokonywaną przez władze miejskie, potem też władze policyjne, landratów i sądy powiatowe. Ustawa z 1874 r. zniosła te różne formy rejestracji ruchu naturalnego ludności, wprowadzając rejestrację jednolitą, powszechną i obowiązkową przez mianowanych przez władze administracyjne specjalnych urzędników stanu cywilnego (powstały urzędy stanu cywilnego).