Współczesne Liceum im. N. Żmichowskiej jest kontynuatorem otwartego we wrześniu 1919 roku pięcioletniego Eksperymentalnego gimnazjum dla dziewcząt. Za jego patronkę od początku przyjęto Narcyzę Żmichowską. Warunkiem rozpoczęcia nauki było ukończenie szkoły powszechnej i zdanie egzaminu wstępnego. II woja światowa przerwała normalną działalność szkoły – władze okupacyjne zamknęły szkoły średnie. W okresie wojny w warunkach konspiracyjnych na tajnych kompletach maturę uzyskało: w roku szkolnym 1939/40 – 21 uczennic; 1940/41 – 10 uczennic; 1941/42 – 28 uczennic; 1942/43 – 17 uczennic; 1943/44 – 52 uczennice. Staraniem grona pedagogicznego i ówczesnego kuratorium warszawskiego roku szkolnym 1945/46 reaktywowano gimnazjum żeńskie. Prowadziło ono działalność gościnnych murach Liceum im. Reytana (w latach 1945– 48). Zajęcia odbywały się na drugą zmianę i trwały do późnych godzin nocnych. Rola szkoły w tym okresie nie polegała tylko na pracy dydaktyczno – wychowawczej, ale i na stworzeniu podstaw materialnych przyszłej działalności szkoły. W rezultacie uzyskano budynek dawnej Szkoły Ziemi Mazowieckiej, który po odbudowie stał się siedzibą szkoły. W kolejnych latach uzyskano i adaptowano dla potrzeb szkoły sąsiedni budynek, w którym mieściła się po wojnie drukarnia miejska. Plac zostały po zburzonym budynku przylegającym po do głównego korpusu szkoły pozwolił na wybudowanie nowego gmachu i zwiększenie liczby pomieszczeń dydaktycznych, dydaktycznych ten sposób w latach 1948–1959 stworzono bazę materialną dzisiejszego XV Liceum im. N. Żmichowskiej. Jednocześnie w 1946 roku szkoła odzyskała zniszczony i okradziony w czasie okupacji ośrodek szkolno – wychowawczy w Zalesiu. Po jego restauracji w każdym roku prowadzono w nim zajęcia sportowo – rekreacyjne dla dziewcząt - a do roku 1954, w którym budynek spłonął. W roku szkolnym 1947/48 istniały m.in. dwie klasy czwarte, na bazie których roku szkolnym 1948/49 utworzono liceum z trzema niewielkimi liczebnie klasami o profilach: humanistycznym, matematycznym i przyrodniczym. W maju i czerwcu 1949 roku reaktywowana szkoła przeprowadziła pierwszy egzamin dojrzałości, który zdawały 53 uczennice. W 1955 roku Liceum im. N. Żmichowskiej rozpoczęła udział w eksperymencie UNESCO, w ramach którego stworzone zostały możliwości wymiany bezdewizowej dla uczennic i nauczycieli. Szkoła stała się uczestnikiem tzw. Szkół Stowarzyszonych promowanych przez UNESCO. Zgodnie z programem klasy wybierały kraj jako przedmiot ich zainteresowania, zbierając o nim informacje, starając się korespondować z młodzieżą. W rezultacie doprowadziło to do bezdewizowej wymiany młodzieży ze szkołami we Francji i Bułgarii. W okresie popaździernikowej odwilży Liceum zmieniło profil na wyraźnie humanistyczny, a uwzględniając wzrastające znaczenie nauczania języka francuskiego, można powiedzieć, że szkoła uzyskała profil romański. Impulsy wywołane udziałem w eksperymencie UNESCO doprowadziły w początku lat 60 – tych do wprowadzenie nauczania dwujęzycznego. ,,Żmichowska” była jedną z pierwszych szkół w Polsce w pełni wykorzystujących możliwości, jakie stworzyło ówczesne Ministerstwo Oświaty w ramach programu polegającego na tworzeniu klas z obcym językiem wykładowym. W liceum opracowano w tych latach nowatorski program nauczania języka francuskiego na najwyższym poziomie. Pierwsze klasy z rozszerzonym, a nawet częściowo wykładowym językiem francuskim powstały w roku szkolnym 1962/1963. Poczynając od tego roku klasyczne, żeńskie Liceum im. N. Żmichowskiej stało się koedukacyjne, gdyż do dwóch klas francuskich po raz pierwszy przyjęto chłopców. W ponad ówczesnej 50 – letniej historii. ,,Żmichowskiej” nastąpił przełom. Szkoła otworzyła się i korzystała z tego w ramach możliwości politycznych. Lata 70 – te to walka szkoły o utrzymanie wysokiego poziomu nauczania i niewątpliwie pierwszego miejsca w nauczaniu języka francuskiego o Polsce w szkołach średnich. Szkoła z jednej strony korzysta z możliwości wyjazdu młodzieży do krajów strefy dolarowej w ramach nowej polityki E. Gierka, z drugiej strony zmaga się z problemami, jakie niesie wyż demograficzny. Dość powiedzieć, że w 1977 roku szkoła prowadziła pięć klas maturalnych o liczebności ponad 40 osób. W tej sytuacji utrzymanie wysokiego poziomu nauczania wymagało dużego wysiłku. To w naszej szkole w 1972 roku powstał manifest napisany przez prof. Barbarę Krydę: ,,My tak uczyć nie chcemy” (Polityka 4.04.1972). Działalność Liceum im. N. Żmichowskiej po II wojnie światowej nie odbywała się w próżni społeczno – politycznej. W okresie stalinowskim, podobnie jak i całe społeczeństwo, szkoła była poddana różnorodnej w treści i formie indoktrynacji. Jej nauczyciele i uczniowie byli relegowani ze szkoły, a nierzadko osadzani w więzieniach. Polska solidarnościowa rewolucja lat 1980/81 to okres twórczego fermentu i dyskusji o roli i miejscu ,,Żmichowskiej’ w zmieniającej się rzeczywistości. Jednocześnie władze stanu wojennego próbowały ograniczyć nauczanie języka francuskiego zgodnie ze słowami rzecznika rządu, że, język francuski przestał być językiem światowym”. Działalność każdej szkoły średniej wyraża się w ostateczności w liczbie uczniów zdających egzamin dojrzałości. Od roku szkolnego 1946/47 do roku szkolnego 1980/81 maturę uzyskało 4400 uczniów, z tego w latach: 1946–1950 – 144 uczennice, 1951–1960 – 1144 uczennice, 1961–1970 – 1495 uczniów, 1971–1980 – 1511 uczniów, a w roku szkolnym 1980/81 – 106 uczniów.