Akta usystematyzowano wg grup rzeczowych. Zachowaną dokumentacje można podzielić na dwa rodzaje: - akta typowo procesowe, w których Adam Dziedzicki występuje jako adwokat prowadząc sprawy osób prywatnych i występując przed sądem jako ich pełnomocnik. Są to sprawy dotyczące stosunków rodzinnych np. rozwodowe, alimentacyjne, ustalenie praw do spadku, sprawy odszkodowawcze z tytułu ubezpieczeń, sprawy o eksmisję z lokali mieszkaniowych, sprawy karne, oraz sprawy wynikające ze stosunku pracy. Ogółem zachowanych zostało ponad 160 tego rodzaju spraw. - akta spraw, które prowadził dziedziczki przed sądami różnych instancji lub instytucjami, zlecane mu przez osoby prawne, lub fizyczne jako ich przedstawicielowi. Akta te stanowią ok. 75 % zespołu. Zaliczamy tu unikalne dokumenty organizacyjne i inne, świadczące o działalności tych instytucji np. statuty, bilanse, spisy wierzytelności itp. Należy wymienić tu przede wszystkim pozostałość aktową dotyczącą Polskiego Towarzystwa Ubezpieczeń „Patria” (297 j.a.), Towarzystwa Ubezpieczeniowego „Port” S.A. (35 j.a.), Towarzystwa Ubezpieczeń „Vita i Krakowskie” S.A. (30 j.a.), Warszawskiego Towarzystwa Ubezpieczeń S.A. (60 j.a.), Fabryki Czekolady, Kakao i Cukierków Jana Fruzińskiego S.A. (41 j.a.), oraz akta dotyczące prowadzenia przez Dziedzickiego spraw Majątkowych Maurycego hrabiego Potockiego (58 j.a.).

Adam Ludwik Dziedzicki, syn Adama Józefa i Janiny z Thuguttów, urodził się w Warszawie w 1886 r. Rodzice jego byli właścicielami dóbr Klimontów w powiecie miechowskim. Dnia 24 sierpnia 1919 r. zawarł związek małżeński z Heleną Romaną Górską, córką Ryszarda i Janiny z Wąsowiczów. Dokładna data rozpoczęcia samodzielnej pracy adwokackiej Adama Dziedzickiego nie jest znana. Najwcześniejsze zachowane akta pochodzą z 1919 r. Prawdopodobnie już w 1915 r. Adam Dziedzicki rozpoczął pracę jako pomocnik adwokata przysięgłego. Mieszkał wówczas przy ul. Złotej 57. W czerwcu 1918 r. pełnił już funkcję adwokata przysięgłego prowadząc kancelarię przy Al. Jerozolimskich 18. Od 1919 r. Dziedzicki prowadził swoją kancelarię jako adwokat przysięgły i obrońca konsystorski przy ul. Wilczej 31 m. 11. W połowie 1924 r. Adam Dziedziczki przeniósł swoją kancelarie na ul. Służewską 4, gdzie prowadził ją jeszcze w sierpniu 1940 r. Adam Dziedzicki specjalizował się przede wszystkim w zakresie prawa cywilnego. Był także ekspertem w prawach ubezpieczeniowych. Większość spraw prowadził w Warszawie. Występował jako płatny obrońca przed Sądem Okręgowym, Grodzkim, Sadem Apelacyjnym, oraz Sądem najwyższym w Warszawie. Z zachowanej dokumentacji wynika, że w latach 1919-1928 był adwokatem przysięgłym i obrońcą konsystorskim przy Sadzie Konsystorskim Ewangelicko-Augsburskim w Warszawie, gdzie prowadził sprawy rozwodowe i alimentacyjne. Akta większości spraw nie zachowały się, gdyż w dniu 14 listopada 1928 r., po ustąpieniu ze stanowiska obrońcy, akta wszystkich spraw zostały przekazane do Sądu Konsystorskiego. Adam Dziedziczki był także adwokatem przysięgłym i obrońcą przy Sadzie Konsystorskim Kościoła Prawosławnego. Był również radcą prawnym wielu instytucji, m. in. Banku Prywatnego w Warszawie, Banku Przemysłowego Warszawskiego oraz kilku towarzystw ubezpieczeniowych: „Port” S.A., Zjednoczonych Towarzystw Ubezpieczeniowych „Generali-Port-Polonia”, Europejskiego Towarzystwa Ubezpieczeń Towarów i Pakunków Podróżnych S.A., Polskiego Towarzystwa Ubezpieczeń „Patria” S.A., Towarzystwa Ubezpieczeń „Vita i Krakowskie” S.A., oraz warszawskiego Towarzystwa Ubezpieczeń S.A. Adwokat Adam Dziedzicki występował również w wielu sprawach majątkowych, spadkowych, sprawach wynikających ze stosunku pracy i sprawach odszkodowawczych, jako adwokat z wyboru osób prywatnych. Adam Dziedzicki był wieloletnim członkiem Koła Radców Prawnych Prywatnych Zakładów Ubezpieczeń w Polsce. Był również członkiem Stowarzyszenia Prawników Polskich, z którego wystąpił 15 kwietnia 1935 r. Kancelarię przy ul. Służewskiej prowadził do połowy 1940 r., gdzie prowadził sprawy rozpoczęte przed 1 września 1939 r. Nowe sprawy wpływały do kancelarii sporadycznie. W czerwcu 1940 r., wskutek prośby swego aplikanta Romana Dańca, skierowanej do Rady Adwokackiej, przejął w opiekę kancelarię Józefa Dańca, nieobecnego wówczas w kraju.