Zawartość zespołu ma charakter bardzo różnorodny. Dotyczy zarówno życia prywatnego jak i działalności publicznej oraz twórczości Wiktora Gomulickiego. Akta są w formie rękopisów, maszynopisów i druku. Znaczna część akt dotyczy syna pisarza Juliusza Wiktora, jeden dokument dotyczy brata Waleriana. Mimo swej różnorodności zbiór jest bardzo ubogi, zawiera często materiały przypadkowe i nie może wystarczyć do wyczerpujących badań nad życiem i twórczością Wiktora Gomulickiego. Całość materiału została podzielona na 6 grup: 1.Prace Wiktora Gomulickiego (syg. 1-6): Wiersze okolicznościowe i pieśni (niektóre z zapisem nutowym) oraz wierszyk okolicznościowy spisany z odezwy władz okupacyjnych w 1916 r. Wydana w formie książkowej praca „Warszawianka” z licznymi, odręcznymi poprawkami błędów drukarskich, dokonanymi najprawdopodobniej przez samego autora. Dwa nie posiadające podpisu egzemplarze maszynopisu artykułu z 1908 r. pt. „Relikwia dla Warszawy” dotyczącego projektu sprowadzenia do Warszawy szczątków Juliusza Słowackiego. Dwa nie datowane (tekst wskazuje na początek XX w.) oraz niekompletne rękopisy dzieł „Warszawa” oraz „Warszawa wczorajsza”. Fotokopie licznych wydań „Wspomnień niebieskiego mundurka”, ze wstępem autora do wydania trzeciego oraz ilustracjami K. Górskiego. 2.Akta dotyczące działalności Wiktora Gomulickiego (syg. 7): Prospekt „Przeglądu Tygodniowego” na rok 1890r. z tekstem Wiktora Gomulickiego, dotyczącym charakteru pisma i planów jego rozwoju. 3.Materiały biograficzne Wiktora Gomulickiego (syg. 8-9): Akta z dzieciństwa, lat szkolnych i studiów pisarza (odpis aktu urodzenia, orzeczenie sądu pokoju, świadectwa szkolne, lista studentów Szkoły Głównej i in.) oraz ze schyłku życia (laurka od dzieci na imieniny z 1918r., klepsydra), a także nieopisane fotografie rodziny Gomulickch. 4.Korespondencja Wiktora Gomulickiego (syg. 10): Zarówno wpływająca jak i wychodząca. Kilka listów od najbliższych z okresu dzieciństwa oraz listy pisane pod koniec XIX w. przez Wiktora Gomulickiego (do nieznanych adresatów), świadczące o zainteresowaniach twórczych z tego okresu. 5.Materiały dotyczące Wiktora Gomulickiego (syg. 11-13): Lista dzieł zakazanych Wiktora Gomulickiego przez władze Generalnej Gubernii. Powojenne wycinki prasowe głównie poświęcone obchodom czterdziestolecia śmierci pisarza. Wstęp napisany przez J. W. Gomulickiego do wydania z 1948 r. książki ojca „Miecz i łokieć” oraz artykuł Anny Bańkowskiej opublikowany w 1956 r. pt. „O Wiktorze Gomulickim piewcy historii i miłośniku książek”. 6.Materiały rodzinne (syg. 14-15): Szkolny list pochwalny wydany dla Waleriana Gomulickiego (brata pisarza). Artykuły prasowe Juliusza Wiktora Gomulickiego (syna pisarza) oraz wywiady z nim przeprowadzone, nieliczne materiały biograficzne, odręczna notatka Eugeniusza Szwankowskiego poświęcona jego twórczości

Wiktor Teofil Gomulicki urodził się w Ostrołęce 17 października 1848 r. w rodzinie drobnoszlacheckiej z ojca Jana Aleksandra, geometry rządowego i matki Antoniny z Dmochowskich. Ok. 1855 r. rodzina przeniosła się do Pułtuska, gdzie w latach 1858-63 uczęszczał do Szkoły Powiatowej o pięciu klasach, a następnie przez rok, do Szkoły Powiatowej Ogólnej. Ten okres swojego życia opisał później w autobiograficznej powieści „Wspomnienia niebieskiego mundurka” (1906), która stała się jednym z najbardziej znanych jego utworów. W roku 1864 przeniósł się do Warszawy gdzie ukończył VI i VII klasę IV Gimnazjum. W roku 1866 rozpoczął studia wyższe w Szkole Głównej na Wydziale Prawa i Administracji. Studia zostały przerwane zamknięciem Szkoły Głównej przez władze carskie. W 1866 r. wydał pierwszy tomik wierszy, zaś w 1868 r. zbiór opowiadań pod tytułem „Kolorowe obrazki”, które następnie skupował i niszczył uznając niedojrzałość tych młodzieńczych utworów. Publikować zaczął w „Przeglądzie Tygodniowym”, a także w „Kurierze Warszawskim” i „Kurierze Codziennym”, zaś poza granicami Królestwa Polskiego w tygodniku „Kraj”. Był członkiem redakcji „Muchy”, później także „Kolców”. W 1882r. wydał nowy zbiór poezji, który przyniósł mu ogromną popularność i postawił na czele poetów warszawskich. Od 1873r., pod wpływem spotkania w winiarni u Teofila Fukiera, zaczął przejawiać żywe zainteresowanie przeszłością Warszawy, a w szczególności dzielnicy staromiejskiej. Zainteresowania te uzyskały odbicie w takich utworach jak „W kamienicy Pod Okrętem” (1887), „Cudna mieszczka”(1891), „Miecz i łokieć” (1903), „Schadzka”(1907), „Opowiadania o starej Warszawie”(1913) i in. Zajmował się także przekładami min. Aleksandra Puszkina i Wiktora Hugo. W 1888 r., po śmierci żony i dwojga dzieci, pisarz załamał się psychicznie. Wytężona praca (w latach 1889-90 był redaktorem naczelnym, kupionego przez siebie, „Tygodnika Powszechnego”, który następnie przekazał Ludwikowi Krzywickiemu) oraz liczne wyjazdy zagraniczne nie przyniosły mu ulgi. Zaczął wycofywać się z czynnego życia towarzyskiego i publicznego. Poświęcił się pracy literackiej, poświęconej głównie zagadnieniom historycznym oraz kolekcjonerstwu. W efekcie powstały bogate zbiory oraz liczne prace poświęcone przeszłości Warszawy. Oddalenie się pisarza od życia publicznego towarzyszyło również skierowaniu się jego twórczości w kierunku pacyfizmu, potępienia powstań i idei współżycia Polski i Rosji. Przyczyniło się to do chwilowego obniżenia jego popularności. Lata pierwszej wojny światowej spędził w Warszawie tworząc niejednokrotnie utwory wymierzone przeciw okupantowi niemieckiemu i Polakom ściśle z nim współpracującym. W Warszawie mieszkał kolejno na Kanonii, Mariensztacie i Litewskiej. Był trzykrotnie żonaty z Marią z Humięckich (zm.1889), z Leokadią z Życińskich (zm.1899) oraz z Franciszką z Matuszewskich Żelewską (zm. 1948) Z trzeciego małżeństwa pochodzi syn Juliusz Wiktor (ur. 1909), który podobnie jak ojciec został literatem i uczonym zajmującym się przede wszystkim tematyką warszawską. Zmarł 14 lutego 1919r. na grypę „hiszpankę”. Pochowany został w Warszawie na Cmentarzu Powązkowskim.