Początki harcerstwa na Górnym Śląsku sięgają 1920 r., choć już wcześniej polska młodzież działała w organizacjach propagujących idee skautingu. Pierwsze drużyny powstały m.in. w Gliwicach, Siemianowicach i Opolu. W tym samym roku utworzono Towarzystwo Skautów Polskich w Opole, a następnie organizacja przyjęła nazwę Związek Harcerstwa Polskiego na Górnym Śląsku. Harcerstwo szybko się rozwijało, wychowując młodzież w duchu polskim i przygotowując ją do aktywności społecznej oraz patriotycznej. Po podziale Śląska w wyniku plebiscytu i powstaniu Związku Polaków w Niemczech w 1922 r. nastąpiła odbudowa struktur harcerskich. W 1924 r. utworzono ZHP w Prowincji Górny Śląsk, a rok później powstał Związek Harcerzy Polskich w Niemczech, który ujednolicił działalność harcerską na terenie Niemiec. Harcerze uczestniczyli w szkoleniach, kursach zawodowych oraz wydarzeniach patriotycznych, a ich działalność wspierały polskie instytucje, m.in. konsulat RP w Bytomiu. W latach 30. XX w. harcerstwo polskie nadal się rozwijało mimo nasilających się represji. Organizowano zloty, obozy i szkolenia, a liczba drużyn systematycznie rosła. W 1938 r. w Niemczech działało już 130 drużyn i gromad harcerskich, w tym cztery hufce na Śląsku Opolskim. Działalność harcerska została przerwana we wrześniu 1939 r. wraz z wybuchem II wojny światowej. Organizacja została zdelegalizowana, a wielu harcerzy i instruktorów aresztowano oraz osadzono w obozach koncentracyjnych. Pomimo represji harcerstwo odegrało ważną rolę w podtrzymywaniu polskiej tożsamości narodowej na Śląsku Opolskim. Więcej na temat harcerstwa na Śląsku nożna przeczytać w rozdziale autorstwa Marii Leśniowskiej „Harcerstwo” - publikacja „Mocą tej słuszności... 100-lecie Związku Polaków w Niemczech na obszarze rejencji opolskiej” dostępna jest w wersji pdf na stronie internetowej: https://opole.ap.gov.pl/publikacje/moca-tej-slusznosci/