Afisz jako graficzna forma przekazu pojawił się na przełomie XVII i XVIII w. Jest on do dziś stosowany jako uniwersalny nośnik informacji, podający ją w sposób klarowny i łatwy w odbiorze. W przeciwieństwie do plakatu, afisz „charakteryzuje się oszczędnością formy, minimalizacją elementów graficznych i wyszukaną ornamentyką”, a główny nacisk położony jest na prezentację informacji tekstowej. Zachowane w zespole nr 631 afisze są materiałami o charakterze publicznym, czyli prezentowanymi w przestrzeni publicznej, wykonywanymi na zlecenie dyrektorów teatrów objazdowych i amatorski oraz wędrownych trup teatralnych. Informują o jednym lub większej ilości spektakli, granych w określonym dniu i określonej miejscowości. Sztuki z zaprezentowanych afiszy były grane m. in. w Białej Podlaskiej, Chełmie, Janowie Lubelskim, Lubartowie, Łęcznej, Łukowie, Nałęczowie, Opolu Lubelskim, Radzyniu Podlaskim, Włodawie czy Zamościu. Oferta kulturalna była prezentowana w drugiej połowie XIX-wieku, a wśród niej można znaleźć komedie, opery i operetki, dramaty, sielanki oraz klasyków takich jak: „Damy i huzary”, „Faust” czy „Barbara Zapolska”.