Kolekcją tworzą projekty budynków dworcowych, parowozowni w Siedlcach, przejazdów, trasy torów, zajezdni, budynków dla pracowników kolei, kas kolejowych, pomieszczeń gospodarczych przy domach kolejowych linii Siedlce – Małkinia. Dokumenty pochodzą z zespołu archiwalnego Zarząd Budowy Kolei Siedlce – Małkinia 1883-1904 sygn. 62/544/0/0/10, 62/544/0/0/13 oraz 62/544/0/0/45. Linia uruchomiona została w lipcu 1887 r. Łączyła ze sobą dwie główne linie kolejowe Królestwa Polskiego: Warszawsko-Petersburską i Warszawsko-Terespolską. W 1867 r. oddany został do użytku pierwszy dworzec kolejowy w Siedlcach. W 1866 r. ukończona została Kolej Terespolska, powstała z inicjatywy Leopolda Kronenberga. Prowadziła przez Mińsk Mazowiecki, Mrozy, Kotuń, Siedlce, Łuków, Międzyrzec Podlaski, Białą Podlaską do Terespola. W 1871 r. zbudowano odcinek Terespol - Brześć, dzięki czemu kolej uzyskała połączenie z koleją Moskiewską. W 1873 r. w Brześciu kolej otrzymała połączenie z Kijowem. W 1877 r. ruszyła budowa kolei Siedlce- Sokołów, a w latach 1882-1884 Siedlce otrzymały połączenie kolejowe z Małkinią, w latach 1903-1906 z Hajnówką (trasa Siedlce- Hajnówka Wołkowysk). W latach 1885-1886 przedsiębiorstwo budowy kolei z Siedlec do Małkini prowadził Teodor Kiślański. Siedlecki węzeł kolejowy od 1893 r. podlegał Zarządowi Kolei Nadwiślańskich w Warszawie. W 1893 r. ruszył pociąg do Ostrołęki. Wszystkie linie kolejowe z Małkini były dwutorowe. Małkinia stała się ważnym węzłem kolejowym, a Droga Żelazna Warszawsko-Terespolska była w tamtym czasie jedną z lepiej zorganizowanych arterii komunikacyjnych do przewozu ludzi i towarów. Podróżowano wówczas (do I wojny światowej) pociągami osobowymi posiadającymi wagony klasy od I do IV. Poczekalnie na dworcach były podzielone na klasy od I do III. W latach 1904-1907 zbudowano w Siedlcach, w miejsce pierwotnego drugi dworzec. Źródło: R. Dmowski: "Siedlecki Węzeł Kolejowy w latach 1866- 1939. Zarys problematyki badawczej", „Prace Archiwalno -Konserwatorskie”, zeszyt 13, 2002.